Choroba Wilsona wierzchołka Konowałowa

Metastazy

Dystrofia kosmówkowo-mózgowa (zwyrodnienie soczewki) jest przewlekłą postępującą dziedziczną chorobą zwyrodnieniową charakteryzującą się dominującym uszkodzeniem podkorowych węzłów centralnego układu nerwowego i wątroby. Opisane w 1883 przez C. Westphala, aw 1912 przez S. Wilsona. Termin "dystrofia hepatocytowa" został zaproponowany w 1948 r. Przez N.V. Konovalov.

Etiologia, patogeneza. Rodzaj dziedziczenia jest autosomalny recesywny. W patogenezie choroby ważne jest dziedziczne, uwarunkowane naruszenie metabolizmu miedzi. W normalnych warunkach miedź masowych ciała pochodzące z żywności, po wchłonięciu w przewodzie pokarmowym jest wydalane w żółci i nerek poprzez ceruloplazminie - białko odpowiedzialne za transport jonów miedzi w krwiobiegu. I tylko niewielka część (tak zwana bezpośrednia miedź) wchodzi do narządów i tkanek w kompleksie z albuminą. W dystrofii obecność gepatotserebralnoy zaburzenia metaboliczne przejawia spadek stężenia ceruloplazminie we krwi, przy czym nie jest nadmierna akumulacja miedzi, co wiąże się z albuminą surowicy i gromadzi się w różnych tkankach, szczególnie w mózgu i wątrobie. Ta akumulacja jest określana przede wszystkim w podkorowych węzłach, głównie w powłoce. Akumulację miedzi określa się również w korze mózgowej, móżdżku, wątrobie, śledzionie, nerkach i tęczówce oka. Efekty toksyczne miedzi związane z blokiem utleniania grup sulfhydrylowych w enzymach, która zaburza procesy redoks w komórce.

Patomorfologia. Zmiany zwyrodnieniowe obserwuje się w mózgu, wątrobie, nerkach, śledzionie, rogówce, tęczówce i soczewce oka. Ale najbardziej wyraźne zmiany patologiczne w jądrze podkorowym. Zidentyfikowano również zmiany dystroficzne w komórkach nerwowych z ogniskami zmiękczenia, powstawaniem mikrouszkodzeń i wzrostem neurogli. Obserwuje się zmiany w małych naczyniach tkanki mózgowej z krwotokiem wokół nich, obrzękiem okołonaczyniowym.

Klinika. Choroba występuje w wieku 6-35 lat, najczęściej 10-15 lat. Klinika charakteryzuje się następującymi objawami: zwiększenie sztywności mięśni; nieregularna hiperkineza (pląsawica, atetoza, skręt); drżenie kończyn w różnych wersjach: mała, duża amplituda, paladarnom, celowe; zmiany w psychice, w niektórych przypadkach - ataki epileptyczne.

Specyficznym objawem dystrofii hepatocytowej jest pierścień rogówkowy Kaiser-Fleischer o zielonkawobrązowym kolorze. Określa się to podczas badania środowiska oka w świetle lampy szczelinowej, występuje u prawie wszystkich pacjentów i ma absolutną wartość diagnostyczną. Pojawienie się pierścienia może poprzedzać rozwój głównych objawów neurologicznych.

Ważnym klinicznym objawem dystrofii wątrobowo-mózgowej jest również uszkodzenie wątroby, które ma charakter marskości. Jego rozwój może nastąpić na etapie przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby. Jednak u większości pacjentów marskość wątroby jest określana tylko biochemicznymi metodami badań. Zaburzenia wrażliwości, patologia piramidalna nie jest obserwowana.

W zależności od częstości występowania tych lub innych objawów, istnieje pięć głównych postaci dystrofii wątrobowo-mózgowej:

  • brzuszny;
  • sztywno-arrhythmo-hiperkinetyczny;
  • drżenie;
  • wstrząsanie-sztywne;
  • pozapiramidowy-korowy.

Kształt brzucha charakteryzuje się dominującym upośledzeniem czynności wątroby, śledziony, powiększenia wątroby i śledziony, puchliny brzusznej, zespołu krwotocznego. Objawy neurologiczne pojawiają się w późniejszych stadiach choroby.

Wczesna forma rytmiczno-arytmiczno-kinetyczna ma najbardziej złośliwy charakter. Neurologiczne objawy rozwijają się w wieku 7-15 lat, zwykle poprzedzone są uszkodzeniem wątroby. Na obrazie klinicznym dominują sztywność mięśni i hiperkineza.

Obserwuje się amoniak, dysfagię, dyzartrię. W zaawansowanym stadium hiperkinezę charakteryzuje się rodzajem skrzydeł ptaka bijącego.

Drżący formularz znajduje się głównie u dorosłych. Drżenie może być pierwszą oznaką choroby. Pojawia się i nasila podczas wykonywania dowolnych ruchów i może obejmować mięśnie twarzy, szczęki, gałki oczne, miękkie podniebienie. Przemówienie staje się intonowane i drży. Drżenie jest najczęściej związane z objawami móżdżku. Przebieg choroby jest głównie łagodny.

U wielu pacjentów drżenie i sztywność rozwijają się równolegle i niemal równocześnie (choroba jest sztywna i sztywna). W tej formie drżenie objawia się głównie w rękach, a sztywność w nogach.

Postać zewnątrzapiramidowo-korowa wyizolowana przez N.V. Konovalov, charakteryzujący się zaburzeniem wyższych funkcji mózgu, obecnością porażenia, napadami padaczkowymi, zmniejszeniem inteligencji z degradacją osobowości.

Diagnostyka, diagnostyka różnicowa. W przypadku pojawienia się objawów pozapiramidowych należy podejrzewać dystrofię wątrobowo-mózgową i występują oznaki połączenia neurologicznej, patologii wątroby i zaburzeń psychicznych.

Rozpoznanie potwierdzają takie objawy:

  • pierścień Kaiser-Fleischer;
  • zmniejszenie stężenia ceruloplazminy w osoczu krwi do 0-200 mg / l, norma to 240-450 mg / l);
  • zwiększone wydalanie miedzi z. nadmierne pobieranie moczu (ponad 1,6 μmol / dzień, norma - 0,14-1,06 μmol / dzień);
  • hipokupremia związana z ciężką niewydolnością ceruloplazminy (poniżej 4 μmol / l, norma - 4,22-22,6 μmol / l);
  • hiperaminooksyduria (więcej niż 7,1-14,3 mmol / dzień, norma - 7,1 mmol / dzień).

W początkowych stadiach choroby, zwłaszcza w przypadku braku tej choroby w rodzinie zalecane jest również określenie miedzi biopsji wątroby (1.5-5 razy wyższy od normalnego), a badania kinetyki radioaktywności miedzi (Cu zaobserwowano znaczne opóźnienie wydzielania z krwi). Zastosowano neuroobrazowania metody diagnostyczne: CT lub MRI, w celu ustalenia zmian zanikowych w półkuli mózgu, móżdżku podkorowych struktur podpajęczynówkowe odpowiednie rozszerzenie przestrzeni i układ komory, obecność zredukowanych ognisk gęstości (CT) lub wzmocnienia sygnału (MRI), na Jądro soczewkowe, blada blada, wzgórze.

Zwyrodnienie hepatotetmaterialne musi być zróżnicowane w przewlekłym stadium letargu, zapaleniu mózgu, stwardnieniu rozsianym i małej pląsawicy. W przewlekłym stadium letargu mózgu charakteryzującym się przewagą zespołu amyostatic oculogyric kryzysu zaburzeniami wegetatywnymi jak nadmierne pocenie się, tłustej; w anamnezie - ostra choroba zakaźna z zniekształconą formułą snu. Stwardnienia rozsianego, z wyjątkiem móżdżku i hiperkinetycznych objawów, charakteryzuje się uszkodzeniem centralnego układu nerwowego, w postaci retro opuszkowych nerwu, obecność ostrosłupów patologii, głębokie zmiany w czułości i funkcji narządów miednicy. Przy niskiej pląsawica sztywność i drżenie mięśni są rzadkie, często wykazuje oznaki procesu reumatycznego i porażka zastawek.

Leczenie. Lekiem z wyboru jest penicyloamina (kurrenil), która skutecznie działa w 90% przypadków. Lek podaje się doustnie: w pierwszym tygodniu - 1 kapsułka (250 mg) co drugi dzień, w drugim tygodniu - 1 kapsułka dziennie. Następnie raz w tygodniu wzrost dawki dobowej 250 mg, kontrolując wydzielanie miedzi w moczu 1-2 Rozpoczęcie leczenia penicyloaminy wraz z gwałtownym wzrostem wydzielania miedzi (do 200-400 mg na dzień). W takim przypadku można zaobserwować nawet pogorszenie stanu pacjenta. Ulepszenie z reguły następuje w ciągu kilku tygodni, a nawet miesięcy. Jeśli przed tym czasie wydzielanie miedzi nie przekracza 150 mg na dzień, przeniesiono do leczenia podtrzymującego: 500-750 mg leku podawanego dziennie (2-4 razy przed posiłkiem). Penicylamina jest niedobór pirydoksyny, dlatego równocześnie z określonej terapii wyznaczyć dzienne spożycie 25-50 mg leku.

Jeśli pacjent nie toleruje penicylaminy, można podać siarczan cynku - 200 mg doustnie 3 razy dziennie. Jego skuteczność tłumaczy się właściwością mikroelementów cynku, aby zapobiec wchłanianiu miedzi w przewodzie pokarmowym.

Przypisać również leczenie mające na celu poprawę czynności wątroby. Zaleca się dożylne podanie 5% roztworu glukozy, witamin, preparatów wapnia. Zastosuj hepatoprotektory: owoce, Essentiale forte itp.

Duże znaczenie ma dieta. W diecie ogranicz ilość białka i tłuszczu zwierzęcego, wzbogacając je węglowodanami i witaminami. Biorą również produkty zawierające dużo miedzi: czekoladę, orzechy, wątrobę, grzyby, szpinak itp.

EXAMINE 2015 / Teoria odpowiedzi na pytania / choroba Wilsona-Konovalova

SZGMU je. I.I. Miecznikow

Przedmiot: Choroba Wilsona-Konovalova.

Opracowany przez studenta czwartego roku

402 grupy - Stepan S. Kruglov

Nauczyciel: Zuev Andrey Alexandrovich

Choroba Wilsona-Konovalova(lub dystrofia hepatocytowa) jest rzadką chorobą dziedziczną, która opiera się na genetycznie ustalonym naruszeniu metabolizmu miedzi z jej nadmierną akumulacją głównie w wątrobie i układzie nerwowym. Opisany w 1883 roku przez Westphalus iw 1912 przez Wilsona. Termin "dystrofia hepatocytowa" został zaproponowany przez NV Konovalov.

Etiologia i patogeneza.

Podstawą jest autosomalne recesywne dziedziczne zaburzenie metabolizmu miedzi; gen znajduje się w najdłuższej części chromosomu 13. Występowanie w różnych regionach świata wynosi średnio 1: 30 000 przy heterozygotycznej częstotliwości nośnej około 1%.

Początkowo gen ulega ekspresji w wątrobie, nerkach, łożysku. Produkt genu jest białkiem ATPazy transportującym kation P. Konsekwencją defektu genetycznego jest różny stopień nasilenia wewnątrzkomórkowej funkcji transportowej miedzi. Prowadzi to do zmniejszenia wydalania miedzi z żółcią i jej akumulacji w hepatocytach.

Z pokarmem dziennie otrzymuje się 2-5 mg miedzi. jest on wchłaniany w jelicie do wątroby, gdzie przyłącza się do ceruloplazminy syntetyzowany w wątrobie i krąży w osoczu krwi, wybiórczo wychwytywane przez władze i wydalany z żółcią.

Zwykle wydzielanie miedzi z żółcią 2 mg dziennie, z chorobą Wilsona-Konovalova - tylko 0,2-0,4 mg, co prowadzi do zwiększonego gromadzenia się miedzi w organizmie.

Włączenie miedzi do ceruloplazminy występuje w aparacie Golgiego z udziałem genu dystrofii hepatocytowej. Niewielka część miedzi znajduje się we krwi w postaci zjonizowanej w postaci nietrwałego kompleksu z albuminą i wydalana z moczem.

W chorobie Wilsona-Konovalova zwiększa się wchłanianie miedzi w jelicie i zmniejsza się wydalanie miedzi z żółcią. Zmniejszone wydzielanie miedzi związane z uszkodzonymi gen gepatotserebralnoy dystrofia określenie transportu miedzi do aparatu Golgiego, a następnie wyodrębnia lizosomów w żółci. Proces inkluzji miedzi w ceruloplazminie jest zaburzony. Z powodu niewystarczającego wykorzystania miedzi, jest ona osadzana w wątrobie, mózgu, nerkach, rogówce. Miedź osadzona w wątrobie ponownie hamuje syntezę ceruloplazminy.

Poziom ceruloplazminy w surowicy ma znaczenie diagnostyczne, ale nie patogenetyczne. U 5% pacjentów ustala się prawidłowy poziom ceruloplazminy. W przypadku biopsji wątroby pacjenci mają nadmierną ilość miedzi, zawartość miedzi we krwi i tkankach również wzrasta, a wydalanie z moczem.

Miedź, będąc pro-utleniaczem, wywiera toksyczny wpływ na organizm. Jego akumulacja prowadzi do zwiększonej produkcji wolnych rodników hydroksylowych. Podczas badania pacjentów z chorobą Wilsona-Konovalova i zwierzętami z doświadczalnym przeciążeniem miedzi w osoczu krwi, określa się spadek poziomu witaminy E, wzrost krążących produktów peroksydacji lipidów; w wątrobie, obniżone poziomy zredukowanego glutationu i witaminy E.

Mitochondria wątroby są celem działania utleniaczy. Zaburzenie łańcucha oddechowego i obniżona aktywność oksydazy cytochromu C zwiększa wytwarzanie wolnych rodników w wyniku wycieku elektronów z łańcucha oddechowego.

Wolna miedź gromadząca się w tkankach blokuje grupy SH enzymów biorących udział w reakcjach redoks. Prowadzi to do głodu energetycznego, na który najbardziej wrażliwy jest centralny układ nerwowy.

Na początku choroby, gdy objawy kliniczne są nieobecne (etap I), miedź gromadzi się w cytozolu komórek wątroby. Miedź, związana z grupami SH białek cytozolowych, utrudnia wydzielanie hepatocytów z białek i triglicerydów. Istnieje stłuszczenie hepatocytów i pojawienie się ciał Mallory'ego.

W etapie II miedź jest redystrybuowana z cytosolu do lizosomów hepatocytów. Część wchodzi we krwi. Ze względu na niską aktywność swoistą lizosomów zmniejsza się wydalanie miedzi z żółcią. Miedź powoduje peroksydację lipidów i uszkodzenia błon lizosomalnych, a następnie uwalnianie szkodliwych kwaśnych hydrolaz do cytoplazmy. Obserwuje się martwicę hepatocytów, rozwój przewlekłego zapalenia wątroby i niedokrwistość hemolityczną.

W III etapie zwiększone nagromadzanie miedzi w wątrobie prowadzi do zwłóknienia i marskości. Zwiększona kumulacja miedzi w mózgu, rogówce, dalszych odcinkach kanalików nerkowych prowadzi do szczegółowego obrazu choroby.

W wątrobie, tkance obserwowano otłuszczeniu hepatocytów okołowrotne zwłóknienie martwicę hepatocytów submasywną, makronodullyarny marskość. W nerkach - dystrofia tłuszczowa i hydropowa z odkładaniem miedzi w kanalikach proksymalnych.

Wątroby- marskość wątroby, przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, piorunująca niewydolność wątroby.

Na początkowym etapie zmiany w wątrobie są niespecyficzne - małe i średnie kropelkowe zwyrodnienie tłuszczowe, martwica poszczególnych hepatocytów, zwłóknienie okołowrotne. Ponadto rozwija się klinika przewlekłego zapalenia wątroby o wysokim stopniu aktywności z żółtaczką, wysokim poziomem aminotransferaz, hipergammaglobulinemią. Wraz z postępem - marskość wątroby z nadciśnieniem wrotnym i niewydolnością wątroby.

Poważna niewydolność wątroby jest rzadkim objawem dystrofii hepatocytów. Rozwija się u młodzieży i młodzieży. Charakterystyczne objawy, pozwalające odróżnić ją od piorunującego zapalenia wątroby wirusowej etiologii: niewielki wzrost aktywności aminotransferaz (zdominowany przez zwiększenie aktywności AST), niski poziom fosfatazy zasadowej, bardzo niski poziom albuminy w osoczu krwi, wysoki poziom bezpośredniego i pośredniego bilirubiny (hemoliza) hemoglobinuria, wysoki poziom miedzi w surowicy wątroby i jej wydalanie z moczem. Często towarzyszy im niedokrwistość hemolityczna związana z masowym uwalnianiem miedzi z wątroby.

Kerans ma postać brzuszną - w przebiegu choroby przeważa uszkodzenie wątroby i jest wcześnie powikłane niewydolnością wątroby. W debiucie - rozwój zespołu edeminalno-ascytycznego, którego stopień nie odpowiada nasileniu innych objawów nadciśnienia wrotnego. Stała obecność dużych ilości miedzi niezwiązanej surowicy oraz zwiększone osadzanie się go nie tylko w wątrobie, ale również w innych narządów prowadzi do uszkodzenia mózgu, rogówki, nerki, szkielet, hemolizy erytrocytów.

Neurologiczny- zaburzenia pozapiramidowe, móżdżkowe, pseudobulbarowe, napady drgawek.

Dwie główne formy tej choroby - sztywność - arytmia-hiperkinetyka lub wczesna i drżąca - różnią się znacznie pod względem objawów klinicznych. Pierwszy charakteryzuje się szybkim rozwojem ogólnej sztywności i obecności nierytmicznych hiperkinez o charakterze atetotycznym lub skrętowo-spastycznym. Sztywność rozciąga się na mięśnie tułowia, kończyn i mięśni uczestniczących w połykaniu i aktach mowy. Obserwuje się amoniak, dysfagię, dyzartrię. Chód staje się przykuty, podskakujący. Sztywność mięśni może zwiększyć się w napadach, zwłaszcza w związku z ruchami dobrowolnymi i pod wpływem emocji. Pacjenci często zamierają w najbardziej niewygodnych pozach. W dalszych częściach kończyn często powstają przykurcze. Zwiększenie sztywności szybko prowadzi do całkowitego unieruchomienia. Ta forma choroby zaczyna się w dzieciństwie - od 7 do 15 lat. Zaburzenia wisceralne mogą objawiać się wcześniej - w wieku 3-5 lat. Z reguły pojawiają się oznaki patologii wątroby, które często poprzedzają rozwój objawów neurologicznych.

Drżenie typu Flexor-Extensor. Jego ekspresja sięga od ledwo zauważalnego drżenia rąk po drżenie całego ciała. Drżenie wzrasta z podniecenia i celowych działań. Umiarkowane drżenie u wielu pacjentów może mieć wpływ na jedną stronę. Drżenie palców jest typowe, trzepotanie.

Dystonia mięśniowa występuje u wszystkich pacjentów. Przejawy drżącej sztywnej formy o różnym nasileniu. Zdefiniowana hiperemia, nadmierne ślinienie się, utrudniona monotonna mowa, obniżona inteligencja. Akinetyczno-sztywna forma towarzyszy wyraźnemu zespołowi sztywnemu wpływającemu na różne grupy mięśni. W zaawansowanym etapie wykryta hiperkinezy typu „kruchych” skrzydła, które mogą być związane intentsionnogo składnik, dyzartria, dysfagia, zaburzeń mózgowych, drgawki kloniczne. Bez określonej terapii, nasilenie objawów prowadzi do wyraźnych przykurczów, bezruchu i ciężkiej postaci demencji.

U pacjentów z patologią pozapiramidową może rozwinąć się piramidalny mono- i niedowład połowiczy. Takie przypadki są pozapiramidowe-korowa postać gepatotserebralnoy dystrofii, który różni się od innych istotnych zmian w korze mózgowej. Pacjenci często mają epileptyczne ataki natury ogólnej, a zwłaszcza Jacksona, będące poważnym pogwałceniem intelektu z rażącym naruszeniem osobowości. Zaburzenia psychiczne mogą również wystąpić u pacjentów z innymi postaciami choroby. Charakteryzują się one zmianami w sferze emocjonalno-wolicjonalnej, spadkiem aktywności umysłowej i inteligencji. Wraz z tym, istnieją przypadki łagodny przebieg gepatotserebralnoy dystrofii gdy chory przez długi czas nie ma żadnych objawów neurologicznych lub mieć bardzo łagodne objawy, które nie zakłócają ich zdolności do pracy. Pacjenci tacy, z reguły, są identyfikowani przypadkowo podczas badania rodzin pacjentów ze szczegółowym obrazem choroby.

Psychiatryczny- zaburzenia w sferze emocjonalnej, psychozy, zaburzenia behawioralne, aktywność poznawczą.

Hematologiczne- hemoliza, niedokrwistość, małopłytkowość, zaburzenia układu krzepnięcia krwi. U 15% pacjentów może wystąpić ostra hemoliza wewnątrznaczyniowa. Hemoliza jest zwykle tymczasowa, przechodzi sama, poprzedzana jaskrawymi klinicznymi objawami uszkodzenia wątroby przez kilka lat. Czasami może wystąpić jednocześnie z ostrą niewydolnością wątroby. Sugeruje się, że membrany erytrocytów i hemoglobiny mają wpływ na duże ilości wolnej miedzi w osoczu.

Nerka- zaburzenia rurkowe (częściowy lub całkowity zespół Fanconiego), zmniejszona filtracja kłębuszkowa, kamica nerkowa.

Uszkodzenie nerek objawia się obrzękiem obwodowym, mikrohematurią, nieznacznym białkomoczem, zwiększonym stężeniem kreatyniny w surowicy. Jako wczesny symptom można zaobserwować makro- i mikrohematurię. Najczęściej występującymi w moczu są treonina, tyrozyna, lizyna, walina, fenyloalanina.

Oftalmiczny- Pierścień Kaisera-Fleischera, zaćma (zawierająca osady miedzi w kapsułce soczewki).

Endokrynologiczne- brak miesiączki, spontaniczne poronienie, opóźniony rozwój seksualny, ginekomastia, hirsutyzm, otyłość, niedoczynność przytarczyc.

Układ sercowo-naczyniowy- kardiomiopatia, arytmia.

Mięśniowo-szkieletowe- osteomalacja, osteoporoza, artropatia, bóle stawów.

Żołądkowo-jelitowy- kamica żółciowa, zapalenie trzustki, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej.

Dermatologiczny- niebieskie dziury w łożysku paznokcia, plama naczyniowa, przebarwienia skóry, acantosisnigricans.

Sam N.V.Konovalov zidentyfikowano pięć postaci: kształtu brzucha rigidnoaritmogiperkineticheskaya lub Najwcześniejsze formy, forma drżenie sztywny, tworzą wytrząsaniem pozapiramidowych korowej kształt. GPL może zacząć przejawiać się w dzieciństwie, w okresie dojrzewania, w okresie dorastania, w wieku dorosłym i bardzo rzadko w 50-60 latach. W 40-50% przypadków choroba objawia się uszkodzeniem wątroby, w 35-50% - z różnymi zaburzeniami neurologicznymi i / lub psychiatrycznymi.

Postać brzuszna - charakteryzuje się objawem choroby do 40 lat i ciężkim uszkodzeniem wątroby ze względu na typ przewlekłego zapalenia wątroby; marskość wątroby; szybko działające (piorunujące) zapalenie wątroby.

Sztywno-arytmii hiperkinetycznej - debiutuje w dzieciństwie. Początkowe objawy mogą być trudności w wykonywaniu drobnych ruchów, oznaczona sztywność mięśni, spowolnienie ruchowe, amimia, legato mowy, częste napady padaczkowe, zaburzenia psychiatryczne i umiarkowany spadek inteligencji; Przebieg choroby postępuje z epizodami zaostrzeń i remisji. Pęka-sztywna forma jest jedną z najczęstszych form GRL, ze szczytem manifestacji w wieku młodzieńczym. Główne i wiodące objawy to sztywność mięśniowa i drżenie, które pogarsza stres fizyczny i znika we śnie. W niektórych przypadkach obserwuje się hiperkinezę atetotyczną i pęcherzykową, zaburzenia połykania i zaburzenia mowy.

Drżąca forma zaczyna się w drugiej-trzeciej dekadzie życia. W obrazie klinicznym przeważa drżenie. Częste objawy to: bradykina, ciężki zespół psycho-organiczny, napady padaczkowe nie są rzadkie. Postać pozapiramidowo-korowa - występuje rzadziej niż inne formy, zwykle zaczyna się jako jedna z opisanych powyżej postaci. Typowe dla tej postaci zaburzeń pozapiramidowych HLLD i zaburzeń piramidowych, napadów padaczkowych i poważnych niedoborów intelektualnych.

Podejrzenie wystąpienia choroby Wilsona-Konovalova powinno wystąpić, gdy:

nieokreślona etiologia przewlekłego zapalenia wątroby i marskości;

piorunująca niewydolność wątroby;

niewyjaśniony wzrost poziomu aminotransferaz;

obecność odpowiednich zmian neurologicznych w nieznanej etiologii, zmiany w zachowaniu;

objawy psychiczne w połączeniu z objawami choroby wątroby;

niewyjaśniona nabyta niedokrwistość hemolityczna;

rodzinna historia dystrofii hepatocytów.

Główne (przesiewowe) testy do rozpoznania choroby Wilsona-Konovalova:

wykrycie pierścienia Kaiser-Fleischner: nie występuje u 50-62% pacjentów bez objawów neurologicznych; może być nieobecny u 5% pacjentów z początkowymi objawami uszkodzenia OUN;

wykrycie spadku zawartości ceruloplazminy w surowicy do poziomu);

wzrost zawartości miedzi w narządach, w szczególności w próbkach z biopsji wątroby (ponad 250 μg / g suchej masy);

wzrost wydalania miedzi w moczu (ponad 200 μg na dzień z szybkością 1500 μg, normalny wzrost wydalania miedzi w moczu nie jest obserwowany;

wysoki poziom włączenia izotopu miedzi w ceruloplazminie - prawidłowy - brak szczytowej aktywacji po 48 godzinach; test jest diagnostyczny tylko u pacjentów z prawidłowym poziomem ceruloplazminy;

badania genetyczne: istotne dla rodzeństwa i innych członków rodziny probandów.

Spektrofotometria, analiza dyfrakcji rentgenowskiej jest używana do ilościowego oznaczania miedzi w próbkach biopsji wątroby.

Do diagnostyki stosuje się również absorpcję radioaktywnej miedzi przez wątrobę. Stosunek radioaktywności wątroby po 24 i 2 godzinach po dożylnym radionuklidzie miedzi wynosi zwykle 1,4-9, a dla choroby Wilsona-Konovalova 0,2-0,3. Nosiciele heterozygotyczni i pacjenci z innymi chorobami wątroby mają współczynnik jeden. Kinetyka radioaktywnej miedzi umożliwia odróżnienie choroby Wilsona-Konovalova od zespołu hepatocerebral w chorobach wątroby.

CT / MRI mózgu uwidoczniono zanik półkul mózgowych i móżdżku, zwoje podstawy mózgu, w niektórych przypadkach - martwicy występu płaszcza.

Terapia ma na celu usunięcie nadmiaru miedzi z organizmu, aby zapobiec jej toksycznym działaniom.

Przypisać diecie № 5, bogaty w białko, a produktów zawierających miedź restrykcyjnych (mięsa baraniego, kur, kaczek, kiełbasy, ryby, skorupiaki, grzyby, rzeżucha, szczaw, por, rzodkiew, rośliny strączkowe, orzechy, śliwki, kasztany, czekoladę, kakao, miód, pieprz itp.).

Podstawą terapii jest stosowanie leków, które wiążą miedź i usuwają ją z organizmu:

Brytyjska antilyuizit(2,3-dimerkaptopropanol) - podawany domięśniowo w dawce 1,25-2,5 mg / kg 2 razy dziennie przez 10-20 dni, przerwa między kolejnymi 20 dniami. Inny sposób podawania: podawanie 200-300 mg 2 razy dziennie przez kilka miesięcy, aż do uzyskania efektu. Stosowanie leku jest ograniczone z powodu bolesnych zastrzyków i pojawiania się objawów zatrucia podczas długotrwałego leczenia.

Unithiol5% - 5-10 ml dziennie lub co drugi dzień, w ciągu 25-30 wstrzyknięć domięśniowych. Powtarzające się kursy w ciągu 2-3 miesięcy.

D-penicylamina.Zwiększa wydzielanie miedzi w moczu: tworzy kompleksy, które są łatwo filtrowane przez kłębuszki nerkowe. Dawki od 0,3-1,3 do 3-4 gramów dziennie, w zależności od ilości wydzieliny miedzi w moczu. Optymalna dawka leku wynosi 0,9-1,2 gramów na dzień.

Dawka leku powinna być ustalana raz w roku, z długotrwałym leczeniem co 2 lata na podstawie wydzielania miedzi w moczu, kontrolnych biopsji wątroby i określania zawartości miedzi w próbkach biopsji wątroby.

Poprawa kliniczna pod wpływem leczenia wyraża się w wygładzaniu objawów neurologicznych, zmniejszając aktywność procesu zapalnego w wątrobie. Po skutecznym leczeniu D-penicylaminą wydalanie miedzi z moczem wzrasta 3-5-krotnie. W ciągu pierwszych 2-3 tygodni od rozpoczęcia leczenia może wystąpić nasilenie objawów neurologicznych i pogorszenie stanu czynnościowego wątroby, które następnie ustępują miejsca poprawie, zwykle w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. Istnieją opisy całkowitego zaniku aktywności przewlekłego zapalenia wątroby i marskości wątroby według danych z biopsji wątroby po latach stosowania leku.

Wskazano w piorunującej niewydolności wątroby, postęp choroby wątroby na tle przewlekłego zapalenia wątroby, marskości wątroby za pomocą nieskuteczności leczenia farmakologicznego.

Przebieg choroby postępuje, prowadząc do niepełnosprawności. Rokowanie poprawia się wraz z wyznaczeniem odpowiedniej terapii we wczesnych stadiach choroby. Terapia na późnym etapie nie wpływa znacząco na rozwój powikłań.

Śmierć następuje głównie w młodym wieku, zwykle z powodu powikłań marskości (krwawienie z żylaków przełyku, żylaki niewydolność wątroby) lub piorunującego zapalenia wątroby, rzadko - z powodu komplikacji związanych z OUN.

Wczesna diagnoza choroby. Jeśli wadliwy gen znajduje się w stanie homozygotycznym, leczenie lekami chelatującymi miedź można rozpocząć we wczesnym dzieciństwie.

S.D. Podymova. Choroby wątroby: przewodnik. - 4 wydanie, poprawione i powiększone. - Moskwa: Wydawnictwo "Medycyna", 2005 r. - 768 pkt. (str. 567-578).

Sh. Sherlock, J. Dooley. Choroby wątroby i dróg żółciowych: Praktyczny przewodnik: Tłumaczenie z języka angielskiego / Opracowany przez ZG. Aprosina, N.A. Mukhina. - Moskwa: Geotar Medicine, 1999. - 864 pkt. (str. 476-483).

Podręcznik praktycznego lekarza gastroenterologii / Edytowane przez V.T. Ivashkina, S.I. Rapoport. - Moskwa: Soviet Sport, 1999. - 432 pkt. (str. 175-177).

Harrison's Handbook of Internal Diseases / Edycja: K. Isselbacher, E. Braunwald, J. Wilson i inni - St. Petersburg: Peter Publishing House, 1999. - 976 s. (str. 786-787).

T.M. Ignatova. Wczesna diagnoza choroby Wilsona-Konovalova: radykalna poprawa rokowania. Doctor, 2004, nr 12, ss. 36-39.

Choroba Wilsona

Choroba Wilsona - choroba dziedziczna przenoszona przez rodzaj autosomalnego recesywnego. Występuje w warunkach mutacji w genie ATP7B, który koduje białko transportującej miedź ATPazy w wątrobie. Charakterystyczną cechą choroby Wilsona jest nagromadzenie miedzi w różnych narządach i tkankach, głównie w wątrobie i zwojach podstawy. Choroba Wilsona może występować w postaci brzusznej, sztywno-arytmii-hiperkinetycznej, drżenia lub pozapiramidowo-korowej. Rozpoznanie choroby Wilsona obejmuje badanie okulistyczne, biochemiczną analizę moczu i krwi, MRI lub TK mózgu. Podstawą terapii patogenetycznej są preparaty tiolowe, które można przyjmować przez kilka lat, a nawet przez całe życie.

Choroba Wilsona

Choroba Wilsona - choroba dziedziczna przenoszona przez rodzaj autosomalnego recesywnego. Występuje w warunkach mutacji w genie ATP7B, który koduje białko ATP-azy wiążącej miedź w wątrobie. Charakterystyczną cechą choroby Wilsona jest nagromadzenie miedzi w różnych narządach i tkankach, głównie w wątrobie i zwojach podstawy.

Odkrywca choroby - A.K. Wilson, który opisał chorobę w 1912 roku w medycynie domowej - NA. Konovalov. Patogenezę choroby Wilsona ujawniono w 1993 roku. Pojęcie „choroby Wilsona” odpowiadają również: choroba Wilsona, choroba Wilsona Westphal-dystrofią Duchenne'a wątrobowo, wątrobowo-soczewkowe, postępującą degeneracją.

Klasyfikacja choroby Wilsona

Zgodnie z klasyfikacją N.V. Konowałow odróżnia pięć postaci choroby Wilsona:

  • brzuszny
  • sztywny-arrhythmo-hyperkinetic
  • shaking-rigid
  • drżący
  • pozapiramidowy-korowy

Etiologia i patogeneza choroby Wilsona

Gen ATP7B jest mapowany na długim ramieniu chromosomu 13 (13q14.3-q21.1). Ciało ludzkie zawiera około 50-100 mg miedzi. Dzienne zapotrzebowanie na miedź dla ludzi wynosi 1-2 mg. 95% wchłaniane w jelitach miedzi, jest transportowane w postaci kompleksu z ceruloplazminą (jedną z globulin serwatki syntetyzowanej przez wątrobę) i tylko 5% w postaci kompleksu z albuminą. Ponadto jon miedzi jest częścią najważniejszych enzymów metabolicznych (lizazyloksydazy, dysmutazy ponadtlenkowej, oksydazy cytochromu C itp.). W chorobie Wilsona dochodzi do naruszenia dwóch procesów metabolizmu miedzi w wątrobie - biosyntezy głównego białka wiążącego miedź (ceruloplazminy) i wydalania miedzi z żółcią, co powoduje wzrost poziomu niezwiązanej miedzi we krwi. Stężenie miedzi w różnych narządach (najczęściej w wątrobie, nerkach, rogówce i mózgu) wzrasta, co prowadzi do ich toksycznego uszkodzenia.

Obraz kliniczny choroby Wilsona

Choroba Wilsona charakteryzuje kliniczny polimorfizm. Pierwsze objawy choroby mogą pojawić się w dzieciństwie, w okresie dojrzewania, w wieku dorosłym i znacznie rzadziej w wieku dorosłym. W 40-50% przypadków choroba Wilsona manifestuje się uszkodzeniem wątroby, w innych - zaburzeniami psychicznymi i neurologicznymi. Przy udziale patologicznego procesu układu nerwowego znajduje się pierścień Kaiser-Fleischer.

Brzuszna postać choroby Wilsona rozwija się głównie do 40 lat. Charakterystycznym objawem jest ciężkie uszkodzenie wątroby, takie jak marskość wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, piorunujące zapalenie wątroby.

Sztywno-arytmiczno-hiperkinetyczna postać choroby Wilsona przejawia się w dzieciństwie. Początkowe objawy to sztywność mięśni, amyema, rozmyta mowa, trudności w wykonywaniu drobnych ruchów, umiarkowany spadek inteligencji. W tej postaci choroby charakteryzuje się postępującym przebiegiem, z obecnością epizodów zaostrzenia i remisji.

Drżąca postać choroby Wilsona występuje w wieku od 10 do 30 lat. Przeważającym objawem jest drżenie. Ponadto może występować spowolnienie ruchowe, zgrubnie, ciężki zespół psycho-organiczny, napady padaczkowe.

Postać pozapiramidowo-korowa choroby Wilsona jest bardzo rzadkie. Jego początek jest podobny do początku którejkolwiek z powyższych form. Charakteryzuje się napadami padaczkowymi, zaburzeniami pozapiramidowymi i piramidalnymi oraz wyraźnym deficytem intelektualnym.

Diagnoza choroby Wilsona

Badanie okulistyczne za pomocą lampy szczelinowej ujawnia pierścień Kaiser-Fleischer. Biochemiczne badania moczu wykazują zwiększone wydalanie miedzi w dziennym moczu, jak również zmniejszenie stężenia ceruloplazminy we krwi. Za pomocą metod wizualizacyjnych (CT i MRI mózgu) stwierdza się atrofię półkul mózgowych i móżdżku, a także jądra podstawowe.

Diagnostyka różnicowa

Podczas diagnozowania choroby Wilsona neurolog musi odróżnić ją od choroby Parkinsona, zespołu hepatocerebral, choroby Gellervordena-Spatza. Główną różnicową cechą diagnostyczną tych chorób jest brak pierścienia Kaiser-Fleischera i zaburzeń wymiany miedzi charakterystycznych dla choroby Wilsona.

Leczenie choroby Wilsona

Podstawą patogenetycznego leczenia choroby Wilsona jest podawanie preparatów tiolowych, przede wszystkim D-penicyloaminy lub tiolu. Główną zaletą leku jest niska toksyczność i możliwość długotrwałego stosowania w przypadku braku działań niepożądanych. Jest to przewidziane przez 0,15 g (1 kapsułki dziennie) (tuż po posiłkach), dalej przez 2,5-3 miesięcy, dawka jest zwiększana do 6-10 kapsułek / dziennie (optymalna dawka). Leczenie D-penicyloaminy wykonanych lat życia nawet w krótkich odstępach czasu (2-3 tygodni) w przypadku zdarzeń niepożądanych (trombocytopenia, leukopenia, ostrym owrzodzeniem żołądka, itd. D).

Uniothiol jest przepisywany w przypadku nietolerancji (słabej tolerancji) D-penicylaminy. Czas trwania jednego cyklu leczenia wynosi 1 miesiąc, po czym leczenie zostaje zawieszone na 2,5-3 miesiące. W większości przypadków poprawia się ogólny stan pacjenta, a także regresję objawów neurologicznych (sztywność, hiperkineza). W przypadku dominacji hiperkinezą zalecił mianowanie krótkim czasie leków przeciwpsychotycznych, ze sztywnością - lewodopy, karbidopy, triheksyfenidyl.

W ciężkich przypadkach choroba Wilsona, nieskuteczność leczenia zachowawczego zagranicznym ośrodku do przeszczepienia wątroby. Dzięki pozytywnemu wynikowi operacji poprawia się stan pacjenta, przywraca się wymiana miedzi w ciele. Dalszym leczeniem pacjenta jest terapia immunosupresyjna. W Rosji już jest stopniowo wprowadzana do metody klinicznej praktyce biogemoperfuzii z wyizolowanym żywych komórek śledziony i wątroby (t. N. Jednostka „wątrobowych pomocnicze).

Niefarmakologiczne leczenie choroby Wilsona jest przyporządkowanie dietą (tabela №5), w celu uniknięcia miedzi bogate żywności (kawa, czekolada, rośliny strączkowe, śruby i tym podobne. D.).

Rokowanie i zapobieganie chorobie Wilsona

W przypadku szybkiego rozpoznania choroby Wilsona i odpowiedniej terapii medevsnizhayuschey może znormalizować ogólny stan pacjenta i wymiany miedzi w organizmie. Stały odbiór preparatów tiolowych według schematu wyznaczonego przez lekarza specjalisty pozwala na wspieranie aktywności zawodowej i społecznej pacjenta.

Aby zapobiec nawrotowi choroby Wilsona, zaleca się przeprowadzanie badań laboratoryjnych krwi i moczu pacjenta kilka razy w roku. Konieczne jest kontrolowanie następujących wskaźników: stężenie miedzi, ceruloplazminy i cynku. Ponadto zaleca się biochemiczne badanie krwi, ogólne badanie krwi oraz regularne konsultacje z terapeutą i neurologiem.

Objawy i leczenie choroby Wilsona-Konovalova

Choroba Wilsona-Konovalova to poważna patologia metaboliczna prowadząca do zaburzeń neurologicznych, upośledzenia czynności wątroby i szybkiego letalnego wyniku. Jest to spowodowane mutacją w 13 chromosomie w genie ATP7B. Ta patologia jest dziedziczona w rodzaju autosomalnego recesywnego. W obecności tego genu osoba może go przekazywać (być nośnikiem), ale nie cierpieć na zaburzenia metaboliczne.

Choroba jest związana ze złym transportem i usuwaniem miedzi przez organizm. W rezultacie miedź gromadzi się w wątrobie i soczewkowym jądrze mózgu. Prowadzi to do zaburzeń motorycznych, marskości, w tym u dzieci. Synonimy: zwyrodnienie soczewkowo-soczewkowe, choroba westfalska, dystrofia mózgowo-mózgowa.

Objawy patologii

Wilson jak zespół związany z zaburzeniami wydzielania miedzi z ciała i jej gromadzenia się w ośrodkowym układzie nerwowym i w wątrobie, objawy związane z pogorszenia ich funkcjonalności. W przypadku choroby Wilsona-Konovalova objawy są następujące:

  1. Obecność wokół tęczówki brązowego pierścienia Kaiser-Fleischner.
  2. Krwotoki na skórze i błonach śluzowych, spowodowane naruszeniem syntezy zależnych od witaminy K czynników krzepnięcia w wątrobie. Częste krwawienie z nosa.
  3. Sztywność mięśni (sztywność), liczne porażenia spastyczne i przykurcze. Czasami zmniejsza się napięcie mięśni.
  4. Napady padaczkowe spowodowane zaburzeniami padaczkowymi, motorycznymi - drżenie, mimowolne ruchy mięśni, konwulsyjny płacz i śmiech.
  5. Naruszenie mowy i połknięcie (patrz afazja). Zmniejszona inteligencja.
  6. Zniszczenie kości i zębów.
  7. Obfita pot, blada i cyjanotyczna skóra.

Zgromadzone w jądrach podwzgórza: jądra ogoniastego w powłoce ciała, gałce bladej, istoty czarnej, soczewicy (jądro lentiformis), miedź powoduje zaburzeń pozapiramidowych. To chorea (tańce St. Witte), atetoza, dystonia. Zmiany napięcia mięśniowego, w większości przypadków stają się sztywne, tj. napięte. To znacznie utrudnia ruch i koordynację.

Chorea objawia się w bezkrytycznych mimowolnych gestach, które przypominają taniec. Atetoza jest rodzajem hiperkinetycznych przypomina przedłużone skurcze mięśni, że fala korpusu, charakteryzuje się gwałtownym grimacing. Gdy dystonia może jednocześnie szczep mięśni antagonistów, czyli prostowniki i zginaczy ręki, na przykład. To boli pacjenta.

Dlaczego dzieci drżą? Jakie choroby są związane z pojawieniem się drżenia u niemowląt.

Co wiesz o wrodzonej chorobie Nimana Picka? Objawy i leczenie.

Miedź gromadzi się również w móżdżku i poszarpanym jądrze. Koordynacja ruchów z tego powodu cierpi (patrz: naruszenie koordynacji). Akumulacja miedzi w wątrobie powoduje uszkodzenie naczyń i martwicę (śmierć) komórek wątroby - hepatocytów. Martwe komórki wątroby zostają zastąpione szorstką włóknistą tkanką łączną. Miedź jest dość silnym utleniaczem. Naczynia wszystkich narządów są uszkodzone, naczynia o małej średnicy są uszkodzone - naczynia włosowate. Prowadzi to do krwotoku, w tym do wnętrza skóry. Dzieci nieustannie martwią się krwawieniem z nosa. Na skórze często pojawiają się wybroczyny i siniaki.

Wszystkie narządy miąższowe cierpią, w tym trzustka i nerki. Trzustka gromadzi także miedź, co prowadzi do krwotoków w tkance gruczołowej. W takim przypadku może rozwinąć się postać brzuszna choroby Wilsona, której objawami są zaburzenia stolca, ból brzucha. Marskość wątroby rozwija się bardzo szybko, ale zaburzenia neurologiczne mogą być nieobecne.

Z powodu aborcji objawów klinicznych postać brzuszna choroby Wilsona-Konovalova u dzieci rozwija się błyskawicznie i kończy się śmiercionośnym rezultatem. Krwawienie z przewodu pokarmowego jest możliwe z powodu zwiększonego ciśnienia w układzie żyły wrotnej, które wchodzi do wątroby. Wiedeń przy wejściu do wątroby jest zwłókniały i stan zapalny. Całuny powstają pomiędzy naczyniami portalu i żyły głównej dolnej, w wyniku czego wybrzuszają się podskórne żyły brzucha. Rozwija płyn wymywający w jamie brzusznej.

Ważne! Pacjenci z tą postacią umierają, zwykle w wieku przedszkolnym.

Wpływa na degenerację soczewkowo-wątrobową i tkankę nerek, a mianowicie na kanaliki zbiorcze, kanaliki proksymalne. Dlatego mocz u pacjentów z glukozą, aminokwasami, białkami i solami - fosforany, urates. Rozwija kwasicę - zakwaszenie środowiska wewnętrznego.

Choroba może występować w formie drżenia, gdy przeważają zaburzenia neurologiczne. Aby zacząć wykazać, zespół może w młodości, około 20-30 lat. W tym przypadku występują zaburzenia psychiczne, drażliwość. Charakterystyczne napady padaczkowe i zmniejszenie napięcia mięśniowego ciała. Mimikra u takich pacjentów jest słaba, mowa jest monotonna. W późnym stadium choroby możliwa jest sztywność mięśni. Sztywna forma charakteryzuje się mową i połykaniem. Obserwuje się przykurcze mięśni.

Pozapiramidowe korowej-forma jest mniej powszechne, to objawia się napadów padaczkowych o rodzaju i kończy się śmiercią w latach 6. W mózgu widoczne w sekcji zwłok ognisk zmiękczenia tkanki mózgu i krwotoków i hemosyderyna - produkt rozpadu hemoglobiny.

Diagnoza choroby Wilsona-Konovalova

Podczas badania pacjenta lekarz bez urządzenia może zobaczyć pierścień Kaiser-Fleischner wokół tęczówki oka. Za pomocą lampy szczelinowej można zaobserwować zielony pierścień wzdłuż krawędzi rogówki. Osoba z chorobą Wilsona-Konovalova: zdjęcie przedstawia charakterystyczny znak osadzania miedzi w skorupie Descemeta.

Aby ustalić chorobę Wilsona-Konovalova, diagnoza powinna obejmować testy laboratoryjne:

  1. Oznaczanie zawartości miedzi w surowicy krwi. Kiedy choroba jest mniejsza niż 800mkg / l.
  2. Poziom ceruloplazminy (nośnik miedzi) jest mniejszy niż 200 mg / l.
  3. Oznaczanie miedzi, wydalane z moczem: ponad 100 mg na dzień.

Czy wiesz, czym jest dysfagia? Dlaczego trudno jest przełknąć?

Dowiedz się, jak manifestuje się choroba Arnolda Chiari. Co zagraża patologii genetycznej.

Wszystko o symptomach choroby Guillain Barre. Przyczyny i leczenie patologii.

Leczenie

Bez odpowiedniej terapii, dystrofia mózgowa prowadzi do śmierci. A impulsem do rozwoju objawów może być infekcja (wirusowe zapalenie wątroby) lub ciężkie zatrucie. W przypadku stwierdzenia choroby Wilsona-Konovalova leczenie należy rozpocząć natychmiast.

Ponieważ miedź powoduje uszkodzenie narządów, terapia chelatująca jest zalecana przy pomocy takich leków, jak unitiol, D-penicyloamina do ekstrakcji metalu.

W celu wspomagania funkcji detoksykacji wątroby stosuje się witaminę B6 i dietę wspomagającą w ilości 5 na Pevzner. Z diety należy wykluczyć produkty zawierające dużo miedzi: czekoladę, orzechy, pszenicę, wątrobę, owoce morza, suche owoce. Unikaj nadmiaru białka i cholesterolu w żywności. Potrzebujesz błonnika i pektyny (pieczone jabłka). Jedzenie smażone jest zabronione.

Choroba może występować w postaci utajonej. Jednak z krwawieniem i pojawieniem się jasnobrązowego pierścienia wokół tęczówki u dziecka, należy odwiedzić lekarza. Choroba może przebiegać bardzo szybko, kończąc się zgonem w przypadku braku odpowiedniego leczenia i diety.

Zwyrodnienie hemostatyczno-łożyskowe (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)

  • Co to jest zwyrodnienie Hepatolenticular (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)
  • Co wywołuje degenerację hepatolenticularną (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)
  • Patogeneza (co się dzieje?) Podczas degeneracji hepatolenticularnej (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)
  • Objawy degeneracji hepatolenticularnej (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)
  • Rozpoznanie zwyrodnienia hepatolenticularnego (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)
  • Leczenie zwyrodnienia hepatolenticularnego (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)
  • Których lekarzy należy leczyć, jeśli u pacjenta występuje zwyrodnienie hepatolenticularne (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)

Co to jest zwyrodnienie Hepatolenticular (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)

Choroba Westphala-Wilsona-Konowalowa - choroba dziedziczna, spowodowana naruszeniem metabolizmu miedzi, zachodząca z pierwotną zmianą wątroby, nerek, ośrodkowego układu nerwowego oraz innych narządów i układów.

Co wywołuje degenerację hepatolenticularną (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)

Choroba jest dziedziczona przez autosomalny recesywny typ. Gen znajduje się w długim ramieniu chromosomu 13, ulega ekspresji w wątrobie, nerkach, łożysku. Jego produkt, kation transportujący białko ATPazy typu P (ATP7B), jest zlokalizowany w cytoplazmie i aparacie Golgiego wątroby i komórek mózgowych. Funkcjonalnie ważne są.

  • 6 domen wiążących miedź;
  • dziedzina zaangażowana w transdukcję energii uwalnianej podczas hydrolizy ATP;
  • Domena wiążąca ATP;
  • 8 regionów hydrofobowych na błonie komórkowej.

Prewalencja. Częstotliwość zwyrodnienia hepatolenticularnego (GDD) wynosi 1:30 000 osób. Pacjenci z HLD stanowią 6-12% wszystkich pacjentów z piorunującą niewydolnością wątroby. Choroba występuje we wszystkich krajach, niezależnie od narodowości.. Każdy pacjent jest homozygotycznym nośnikiem nieprawidłowych genów, a około 1,1% populacji świata, czyli 50 milionów ludzi, jest heterozygotycznymi nosicielami tego genu.

Choroba występuje z taką samą częstotliwością między twarzami męża i kobiety. Jego częstotliwość jest wysoka w regionach, w których istnieją bliskie związki małżeńskie (Iran, Jemen, Irlandia). Nosiciele heterozygotyczni występują z częstością 1 dla 22 osób.

Patogeneza (co się dzieje?) Podczas degeneracji hepatolenticularnej (choroba Westphala-Wilsona-Konovalova)

Istnieje około stu różnych mutacji wpływających na gen, który powoduje chorobę. Najpowszechniejszą mutacją jest H1069Q u heterozygotycznych nosicieli genu, choroba nie rozwija się, chociaż badanie laboratoryjne ujawnia podkliniczne zmiany w metabolizmie miedzi.

Normalnie, zdrowy człowiek z pokarmem na jeden dzień w organizmie otrzymuje 2-5 mg miedzi. W przypadku produktów o dużej zawartości miedzi są rośliny strączkowe, czekolada, wątroba, nerki i inne. W miedzi przewodu pokarmowego transportowany do nabłonka jelita cienkiego, w którym około 40-75% w przypadku określonego białka w komórkach, po czym jest wydalane w kale podczas złuszczanie nabłonek. 25-60% miedzi z jelita cienkiego jest wchłaniane do układu żyły wrotnej. Miedź, związana z białkami i aminokwasami, jest transportowana do wątroby. Niewielka część miedzi związanej z albuminą (Naukowcy: choroba Alzheimera może zwolnić 16 maja 2013 r

Specjaliści zdołali ustalić, że stosowanie kompleksu leków zawierających cząsteczki białka może wydłużyć okres przed wystąpieniem demencji.

Technologia głębokiej stymulacji mózgu daje doskonałe wyniki w leczeniu choroby Parkinsona. Pozwala na skuteczne monitorowanie przebiegu choroby Parkinsona i innych chorób neurologicznych oraz znaczne ograniczenie zaburzeń motorycznych

Naukowcy z University of Texas twierdzą, że opracowali lek do leczenia raka piersi. Zastosowanie nowego leku nie wiąże się z dodatkowym cyklem chemioterapii

2 lutego, w przededniu dnia przeciw rakowi, odbyła się konferencja prasowa na temat sytuacji w tym kierunku. Zastępca Głównego Lekarza w Klinicznej Poradni Onkologicznej w Petersburgu.

Grupa naukowców z Uniwersytetu w Granadzie (Hiszpania) jest przekonana, że ​​systematyczne stosowanie oleju słonecznikowego lub oleju rybnego w dużych ilościach może prowadzić do problemów z wątrobą

Artykuły medyczne

Niemal 5% wszystkich nowotworów złośliwych to mięsaki. Charakteryzują się wysoką agresywnością, szybkim rozprzestrzenianiem się krwiotwórczych szlaków i tendencją do nawrotów po leczeniu. Niektóre mięsaki rozwijają się od lat, nie pokazując się.

Wirusy nie tylko unoszą się w powietrzu, ale mogą również dostać się na poręcze, siedzenia i inne powierzchnie, zachowując przy tym swoją aktywność. Dlatego w podróżach lub miejscach publicznych pożądane jest nie tylko wykluczenie komunikacji z otaczającymi ludźmi, ale także unikanie.

Aby przywrócić dobry wzrok i pożegnać się ze szkłami i soczewkami kontaktowymi na zawsze, jest marzeniem wielu osób. Teraz można go zrealizować szybko i bezpiecznie. Nowe możliwości laserowej korekcji widzenia są całkowicie otwierane przez bezdotykową technikę Femto-LASIK.

Kosmetyczne preparaty przeznaczone do pielęgnacji naszej skóry i włosów, w rzeczywistości, mogą nie być tak bezpieczne, jak nam się wydaje

Gazeta "Wiadomości medycyny i farmacji" Gastroenterologia (304) 2009 (zagadnienie tematyczne)

Wróć do numeru

Choroba Westphalus - Konovalov - Wilson

Autorzy: О.А. Golubova, Donetsk National Medical University

Choroby Westphal - Konowałow - Wilson (SYN wątrobowo, zwyrodnienie wątrobowo lub dystrofia). - rzadką chorobą genetyczną z autosomalny recesywny trybu dziedziczenia z powodu zaburzeń metabolicznych miedzi w organizmie. W początkowych stadiach choroby miedzi odkłada się w wątrobie, co prowadzi do rozwoju marskości wątroby, lub piorunującej niewydolności wątroby. W kolejnych etapach miedzi odkłada się w innych organów i układów, głównie w ośrodkowym układzie nerwowym i nerkach i powodując uszkodzenie.

Metabolizm miedzi jest normalny

Z pokarmem na dzień organizm otrzymuje około 2-5 mg miedzi. W miedzi przewodu pokarmowego transportowane do nabłonka proksymalnej części jelita cienkiego, w którym 40-75% chelatujący wiąże więc swoiste białko w komórkach metalotioneiny i wydalane w kale podczas złuszczanie nabłonka i 25-60% w żyle wrotnej z udziałem danego przenośnika - Produkt chorobę Menkesa genu do wątroby, gdzie duża część (około 90%) jest związany z białkiem transportowym syntetyzowany przez wątrobę - ceruloplazminy krąży w osoczu jest zrobione do ciała selektywnie Hepatocytów, miedzi zawarte w szczególnych metaloenzymów: oksydaza cytochromu, inhibitory monoaminooksydazy, dysmutazy ponadtlenkowej. Wiązanie ceruloplazminy miedzią następuje w aparacie Golgiego z udziałem produktu genu medtransportiruyuschego ATPazy typu P białka, które ma być aktywnie zaangażowane wydalania lizosomalnej miedzi. Ponieważ moc żółciowych otrzymała około 80% miedzi w wątrobie, podczas gdy w krupnomolekulyarnyh żółciowych miedzi związane z białkami, że zapobiega reabsorpcji w jelicie cienkim, a uniemożliwia przepływ jelitowo miedzi. Zatem ilość przychodzących i wydzielonych miedzi jest prawie równa.

Mechanizmy toksyczności miedzi

Miedź jako pro-utleniacza, katalizuje powstawanie wolnych rodników hydroksylowych i rozpoczyna się proces peroksydacji lipidów. Nadmiar gromadzenie powoduje zaburzenia w błonie komórkowej błony mitochondrialnej, uwalnianie enzymów lizosomalnych w komórce, zaburzenia funkcjonowania DNA i białek, obniżenie przeciwutleniaczy (tokoferol) i glutationu w tkankach. Powstaje malonaldehyde wyniku peroksydacji lipidów, co stymuluje syntezę kolagenu, który przyczynia fibrogenezy. Z miedzi gromadzenie w tkankach, bloki grupy SH glutationu i wiele enzymów biorących udział w reakcjach redox, co prowadzi do głodu energii. W wątrobie potencjalnymi celami działania utleniaczy są mitochondria. Naruszenie oddechowym łańcuchu mitochondriów i zmniejszonej aktywności oksydazy cytochromu C dodatkowo zwiększa wytwarzanie wolnych rodników. Z powodu niewystarczającego wykorzystania miedzi, jest konsekwentnie osadzana w narządach i układach. Przede wszystkim w wątrobie, a następnie w ośrodkowym układzie nerwowym, w rogówce, narządy krwiotwórcze, nerkę, skórę, serce, układy wydzielania wewnętrznego kości i stawów, oraz. Mechanizmy ochrony hepatocytową od nadmiaru miedzi jest jego detoksykacji przy wiązaniu glutationu i metalotioneiny, wydalaniu z lizosomami i innych systemów medtransportiruyuschih.

Prewalencja

Choroba jest powszechna. Częstość występowania genu choroby Wilsona-Konovalova szacuje się inaczej: od 1 do 200 do 1 na 500 osób. Częstość występowania choroby u różnych autorów szacowana jest również inaczej: 1-5 dla 30-300 tysięcy populacji. Istnieją dane, że mężczyźni częściej chorują. Częstotliwość jest wyższa w regionach, w których istnieją bliskie związki małżeńskie (Iran, Jemen, Jordania, Japonia, Indie, południowe regiony Włoch) oraz Żydzi pochodzenia wschodnioeuropejskiego. Istnieją dowody zgodności ze względu na chorobę Wilsona-Konovalova u identycznych bliźniąt. Heterozygotyczni nosiciele genu odpowiadają za różne dane 1 dla 22-90 osób.

Etiologia

Choroba jest dziedziczona przez autosomalny recesywny typ, w którym pośredniczy recesywny gen zlokalizowany na długim ramieniu 13 chromosomu i ulega ekspresji w wątrobie, nerkach, łożysku. Jego produkt, kation transportujący białko ATPazy typu P (ATP7B), jest zlokalizowany w cytoplazmie i aparacie Golgiego wątroby i komórek mózgowych. Mutacja genu prowadzi do przerwania struktury białka transportowego, co powoduje naruszenie wydzielania miedzi przez żółć i syntezę ceruloplazminy. Obecnie opisano ponad 40 różnych mutacji tego genu, co tłumaczy zmienny stopień zakłócenia transportu miedzi i, odpowiednio, różnicę w obrazie klinicznym i danych biochemicznych w rodzinach pacjentów.

Patogeneza

W patogenezie choroby wiodącą rolę odgrywa brak równowagi między spożyciem miedzi a jej wydalaniem. Integralna absorpcja miedzi nie ulega zmianie, ale występuje znacząca redukcja w wydalaniu miedzi przez żółć przez frakcję lizosomalną, co prowadzi do jej akumulacji w hepatocytach. Taka sytuacja może być związana z niedoborem lub całkowitym brakiem produktu genu, który przenosi transport miedzi w aparacie Golgiego i późniejsze uwalnianie lizosomów do żółci. Po zakończeniu tego procesu zakłócone włączenia miedzi w apotseruloplazmin, co prowadzi do zmniejszenia lub zwiększenia zawartości ceruloplazminie wolnych stężenia miedzi w krwi, w jego Escrow narządów i tkanek, jak również do zwiększonego wydalania moczu.

Ceruloplazmina jest syntetyzowana wyłącznie w wątrobie - w cytoplazmie hepatocytów wokół jądra. W chorobie Wilsona-Konovalova synteza tego białka transportowego zostaje przerwana. Zmniejszenie lub brak aktywności ceruloplazminy zakłóca dostarczanie wystarczającej ilości miedzi do enzymów oddechowych tkanek, narządów krwiotwórczych. Z kolei miedź osadzona w wątrobie ponownie hamuje syntezę ceruloplazminy, co prowadzi do zmniejszenia jej już niedostatecznej zawartości.

Tak więc, w chorobie Wilsona - ma Konowałow, z jednej strony niewystarczające spożycie miedzi układ enzymatyczny, a zatem zakłócenia w procesach biologicznych, z drugiej - gromadzenie miedzi w tkankach, po czym metal ten zatrucia.

Przebieg choroby

W przebiegu choroby występują trzy etapy:

I etap. Miedź gromadzi się w cytozolu komórek wątroby (extralysosomalnie); związany przez SH-grupy białek cytosolu, utrudnia wydzielanie hepatocytów białek i triglicerydów. Objawy kliniczne choroby są nieobecne.

II etap. Miedź jest redystrybuowana z cytosolu do lizosomów hepatocytów, część wchodzi do krwi; zmniejsza się wydalanie miedzi przez żółć. Wzrost stężenia miedzi w lizosomach prowadzi do wzrostu peroksydacji lipidów i uszkodzenia błon lizosomalnych, a następnie do uwolnienia kwaśnych hydrolaz do cytoplazmy hepatocytów. Obserwuje się martwicę hepatocytów, rozwój przewlekłego zapalenia wątroby i niedokrwistość hemolityczną.

III etap. Miedź intensywnie gromadzi się w wątrobie, prowadząc do zwłóknienia wątroby i marskości wątroby, a także w innych narządach - mózgu, rogówki, kanaliku dystalnym, co również przyczynia się do rozszerzonej obraz choroby z charakterystycznych objawów klinicznych.

Obraz kliniczny

Głównym i często pierwszym w obrazie klinicznym są objawy uszkodzenie wątroby, które są obchodzone już w wieku 5-6 lat i wcześniej.

Ostre zapalenie wątroby rozwija się u około 1/4 pacjentów. Pacjenci rozwijają żółtaczkę, zespół asteniczny, objawy ogólnego zatrucia. Biochemiczne badanie krwi określa wzrost bilirubiny, aktywność aminotransaminaz. Powstała anemia ujemna Coombsa i obniżenie poziomu kwasu moczowego. W badaniu morfologicznym biopsji wątroby stwierdza się obrzęk hepatocytów, pojedynczą martwicę, umiarkowaną infiltrację limfocytową. Zmiany te można rozstrzygnąć niezależnie i następuje chwilowa poprawa kliniczna, ale testy czynności wątroby pozostają zmienione. Wraz z dalszym postępem procesu choroba postępuje.

Przewlekłe zapalenie wątroby - najczęstszy wariant przejawu choroby Wilsona-Konovalova u nastolatków i młodych pacjentów. Określony wszystkie kliniczne i biochemiczne cechy choroby: zapalenie wątroby o wysokim stopniu aktywności, żółtaczka, średni poziom transaminaz, hipergammaglobulinemię, Coombs-ujemne niedokrwistość hemolityczna, niski poziom kwasu moczowego, historii rodzinnej. biopsji wątroby wykazały balon degeneracji martwicę hepatocytów limfatycznej naciek zapalny, glikogenu jąder hepatocytów wakuolizację, okołowrotne stłuszczenia, zwłóknienia dróg wrotnej. Wraz z postępem tego procesu rozwija się marskość wątroby z nadciśnieniem wrotnym i niewydolnością wątroby.

Poważne zaburzenie czynności wątroby - rzadkie i najbardziej niekorzystne w prognozie postaci uszkodzenia wątroby w chorobie Wilson - Kononovalov. Często rozwija się u nastolatków i młodych pacjentów, prawie zawsze kończy się zgonem. Clinical and Laboratory obraz tej formy jest podobny do niewydolności wątroby zakaźne lub toksyczne etiologii, lecz różni się umiarkowany wzrost poziomu aminotransferaz i niskiego poziomu fosfatazy zasadowej we krwi. Cechy charakterystyczne niewydolności wątroby w przebiegu choroby Wilsona - jest obecność Konowałow Coombsa ujemnej niedokrwistości z niedoboru uwagi na masową uwalniania miedź w wątrobie i zwiększają zawartość miedzi w surowicy. Piorunującą niewydolność wątroby przejawia się morfologicznie rozpylanie otyłości masowe krzepnięcia martwicę hepatocytów rozpad komórek zrębu obecność komórek Mallory przerost Kupffera, zawierające duże ilości pigmentu. Jedną metodą diagnostyczną jest określenie miedzi w tkance wątroby (choroba Wilsona - zawartość miedzi Konovalov większą niż 55 ng / g suchej masy tkanki wątroby).

Marskość wątroby z chorobą Wilsona-Konovalova może przez długi czas przebiegać bezobjawowo lub bezobjawowo. Jego kliniczne objawy i powikłania, jak również badania laboratoryjne dane nie odbiegają od tych z innych etiologii marskości. W biopsjach wątroby wykazują fałszywie plastry z włóknienia nici wokół nich, glikogen jąder hepatocytów wakuolizację, ciemne osadzania pigmentu w poszczególnych hepatocytów (Fig. 1). U młodych pacjentów z marskością wątroby, niedokrwistość hemolityczna Coombs-ujemne, neuropsychiczne objawy, oznaki uszkodzenia rogówki i rodzinną historią choroby Wilsona - Konovalova koniecznie wykluczać wątrobowo dystrofię.

Oddzielnie pojedyncze Kerara kształtu jamy brzusznej, w którym uszkodzenie przeważa całej wątroby do początku choroby, niewydolności wątroby skomplikowane. Należy również zauważyć, że wielu pacjentów z patologią wątroby choroby Wilsona - Konovalova może przebiegać bezobjawowo przez wiele lat lub wymazaniu obraz kliniczny, więc choroba jest często diagnozowana tylko gdy neurologiczne lub psychiczne objawy, oznaki uszkodzenia rogówki (obecność pierścieni Kayser - Fleischer).

Po wątroby nasyca miedzi, metal jest gromadzony kolejno w innych organów i układów, głównie w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do pojawienia się objawów neurologicznych, które rozwijają się coraz częściej w drugiej i trzeciej dekadzie życia. Oznaki klęski tego systemu są dostępne u 34 i 10% pacjentów z chorobą Wilsona-Konovalova. Wśród wszystkich objawów można wyróżnić drżenie fleksorno-ekstensorowe, którego nasilenie zmienia się od ledwie zauważalnego drżenia rąk do wstrząsania całym ciałem. Typowe jest "trzepotanie" drżeniem palców wyciągniętych ramion, które zwiększa się z podniecenia i celowych działań. Wszyscy pacjenci mają różny stopień dystonii mięśniowej. Sztywno-sztywna forma charakteryzuje się połączeniem drżenia i sztywności, hipomii, nadmiernego ślinienia się, zatkania monotonnej mowy. Akinetyczna sztywna forma przejawia się silną sztywnością w różnych grupach mięśni. W późnych stadiach choroby występuje charakterystyczna hiperkineza typu "bicie skrzydeł", dyzartria i dysfagia, zaburzenia móżdżkowe, mioklonia, makroglossia. Około 6% pacjentów ma napady padaczkowe, które są 10 razy wyższe niż w populacji ogólnej. Sztywność z widocznymi oznakami parkinsonizmu, przykurczami zgięciowymi, dużymi napadami padaczkowymi i spastycznością mięśni są znacznie mniej powszechne i najczęściej w późnych stadiach choroby. Funkcja poznawcza jest zwykle zachowywana, chociaż następuje spadek inteligencji.

Istnieją trzy grupy objawów neurologicznych, które korelują ze zmianami strukturalnymi zgodnie z obrazowaniem metodą rezonansu magnetycznego (Tabela 1).

Zaburzenia psychiczne rozwijają się w przybliżeniu u 1/3 pacjentów z chorobą Wilsona-Konovalova i praktycznie u wszystkich pacjentów z objawami neurologicznymi. Nastąpiła zmiana w zachowaniu, zmniejszenie zdolności do pracy i zdolność uczenia się od dzieci, zmiany osobowości, niestabilność nastroju, podwyższona emocjonalność, zachowania impulsywne i aspołeczne, depresja, tendencje samobójcze, hiperseksualność.

Zmiany oftalmiczne pojawiają się mniej więcej równocześnie z objawami neurologicznymi. Charakterystyczne jest pojawienie się na rogówce pierścieni opisanych niezależnie przez dwóch okulistów przez Kaiser w 1902 roku. i Fleischer w 1903 roku. Pierścienie te mają złotobrązowy i zielonkawą barwę kończyny skorupy rogówki Descemeta i składają się z granulek zawierających miedź i siarkę (ryc. 2). Pierścienie można określić rutynowo, ale najdokładniejszą metodą ich diagnozy jest badanie w lampie szczelinowej. Należy jednak zauważyć, że wygląd pierścieni Kaiser-Fleischer nie jest patogenny dla choroby Wilsona-Konovalova. Wykrywane są również u pacjentów z cholestatycznymi chorobami wątroby - częściową atrezją dróg żółciowych, pierwotną marskością żółciową itp.

Ponadto pierścienie Kaiser - Fleischer spełnia tzw zaćmy słonecznikowy, który jest zielony lub złoty krążek w przedniej torebki soczewki z promieniowych „płatków” z tylnej torebki, które nie zakłócają wizji.

Uszkodzenie nerek z chorobą Wilsona-Konovalova objawia się pojawieniem się obrzęku obwodowego. W badaniu moczu występuje mikro- (i znacznie mniej powszechne makrohematuria), niewielki białkomocz. Zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy. Ze względu na toksyczne działanie miedzi na nerkowych komórek kanalików proksymalnych opracowanie wad spowodowanych nieprawidłowości filtracji kłębuszkowej i przejawiającego aminoacydurii, cukromocz, hyperphosphaturia, hiperkalcemii, co może przyczyniać się do rozwoju kamicy nerkowej.

Zmiany hematologiczne. Przebieg choroby Wilsona-Konovalova często komplikuje ostrą hemolizę wewnątrznaczyniową. Jej rozwój wiąże się z przedostaniem się dużej ilości miedzi do krwi, co ma toksyczny wpływ na błony erytrocytów i hemoglobinę. Hemoliza jest zwykle przemijająca, może poprzedzać wątrobową manifestację choroby (u 15% pacjentów) lub może być obserwowana jednocześnie z ostrą niewydolnością wątroby.

Zespół osteoartrozy z dystrofią hepatocytarną objawia się osteopenia z powodu osteoporozy lub osteomalacji. Charakterystyczne zmiany w stawach dużych (stawach udowych, kolanowych, nadgarstkowych i kręgosłupa), które najprawdopodobniej wiążą się z hiperkalciurią i hiperhosphaturią. W badaniu rentgenowskim określa się zmiany zwyrodnieniowe: osteofity, stwardnienie, podnóstrzuszkowe torbiele rzekome, fragmentację kości.

Z rzadkich, ale charakterystycznych zmian inne ciała i systemy Należy zauważyć, przerost mięśnia lewej komory serca, lub oba, arytmia, niedociśnienie ortostatyczne, kamica żółciowa, zaburzenia dojrzewania, zmiany humoralnej i komórkowej odporności, hiperpigmentacji skóry, niebieski wygląd otworów w łożysku paznokcia.

Diagnostyka

Wyjątek z chorobą Wilsona - Konovalova powinny być wykonywane u pacjentów w wieku od 3 do 40 lat, wraz ze wzrostem poziomu aminotransferaz, objawy uszkodzenia wątroby, neurologicznych i psychiatrycznych objawów o nieznanej etiologii, zwłaszcza w połączeniu z objawami choroby wątroby, obecności pierścieni Kayser - Fleischer i nabyte hemolitycznie niedokrwistość, a także u pacjentów z rodzinną historią choroby Wilsona - Konovalova.

Ważnym miejscem w diagnozie tej choroby jest typowy obraz kliniczny, który został opisany powyżej (ryc. 3). Cechy charakterystyczne w badań laboratoryjnych należą: niedokrwistość, ciężka żółtaczka, stosunkowo niską aktywność aminotransferazy, redukcję lub brak aktywności ceruloplazminie w surowicy (mniejszy niż 20 mg / dl), stężenie miedzi w surowicy wzrasta, dla ceruloplazminy (ponad 300 g / l),, zwiększone wydalanie miedzi w moczu (ponad 100 μg / dzień). Algorytm postępowania z pacjentami z podejrzeniem choroby Wilsona-Konovalova przedstawiono na ryc. 4.

Przy zwykłym badaniu morfologicznym wątroby nie wykryto żadnych konkretnych zmian. Konieczne jest badanie histochemiczne punktu, w którym skrawki barwione są kwasem rubaowym lub rodaniną, a podwyższona zawartość miedzi w tkance wątroby jest określana jakościowo (ryc. 5). Jednym z dodatkowych testów w diagnostyce choroby jest ilościowe oznaczanie miedzi w wątrobie (u pacjentów z chorobą Wilsona-Konovalova zawartość wynosi od 250 do 3000 μg / g).

W złożonych przypadkach diagnostycznych badaj wchłanianie radioaktywnej miedzi przez wątrobę i przeprowadzaj badania genetyczne.

Leczenie

Przede wszystkim zalecana jest dieta, która polega na zmniejszeniu spożycia produktów zawierających miedź (nieprzetworzona pszenica, rośliny strączkowe, czekolada, wątroba, nerki, mięczaki itp.).

Celem terapii lekowej jest usunięcie nadmiaru miedzi z organizmu, aby zapobiec jej toksycznym działaniom. Po ustaleniu diagnozy lub zdiagnozowaniu homozygotycznych nosicieli uszkodzonego genu choroby Wilsona-Konovalova, pacjenci powinni otrzymywać terapię patogenetyczną przez całe życie.

Brytyjska antilyuizit. Zwiększa wydzielanie miedzi w moczu, zmniejszając jej zawartość w organizmie. Wprowadzono na poziomie 1,25-2,5 mg / kg 2 razy dziennie domięśniowo przez 10-20 dni, przerwę między kolejnymi 20 dniami. Obecnie są one rzadko stosowane z powodu ostrego bólu w miejscu wstrzyknięcia, głównie u pacjentów z postępującym pogorszeniem i rozwojem objawów neurologicznych.

Unithiol. Wprowadź 5-10 ml dziennie lub co drugi dzień domięśniowo, przez 25-30 wstrzyknięć; przerwać 2-3 miesiące.

D-penicylamina. Zakłada się, że zwiększa on wydzielanie miedzi w moczu, jako takie tworzą związki miedzi, które są łatwo filtrowane przez kłębuszki nerek indukuje syntezę metalotionein wewnątrzkomórkowego przekazywania miedzi do stanu nieaktywnego. Ponadto, lek ten hamuje syntezę kolagenu i zwiększa wewnątrzkomórkowe poziomy glutationu zmniejsza odpowiedź zapalną. Optymalna dawka leku jest uważany za 0.9-2.0 g / dzień. Początkowa dawka wynosi 250-500 mg / dzień, podzielone na 4 podzielonych dawkach. Następnie dawkę zwiększa się stopniowo, co siedem dni, 250 mg, podczas gdy wydalanie z moczem miedzi zwiększa się do 2000-5000 mg / dzień. Po osiągnięciu poprawy klinicznej, który występuje kilka miesięcy od rozpoczęcia leczenia, do leczenia wspomagającego (0,75-1,25 g / d). Należy pamiętać, że w leczeniu D-penicylamina może wystąpić skutki uboczne. We wczesnych skutków ubocznych pojawiających się podczas początkowej fazy badania, obejmują pogorszenie objawów neurologicznych (zazwyczaj w ciągu pierwszego miesiąca leczenia), rozwój reakcji nadwrażliwości (gorączka, świąd, wysypka i limfadenopatia), w rzadkich przypadkach, znaczące zahamowanie krwi z rozwojem Leuco - i małopłytkowość. Późne skutki występują w kontekście terapii podtrzymującej - skórnych objawów zespołów podobnych chorób autoimmunologicznych. We wszystkich przypadkach, skutki uboczne dawki D-penicylamina należy skorygować z czasowego obniżenia następnie powrócić do pierwotnego pełnej dawce odstawieniu leku i zastąpienie go medhelatiruyuschimi inne sposoby (w zależności od rozwoju powikłań). Zabieg jest na całe życie.

Trientin. Stosowany jako alternatywa dla środka chelatującego z miedzi D-Penicyloaminy. Lek przyjmuje się na pusty żołądek, jego dawka wynosi 1-2 g / dzień, podzielona na 3 dawki. Jednym z niepożądanych efektów ubocznych jest niedokrwistość sideroblastyczna.

Cynk. Siarczan cynku jest mniej toksyczny niż D-penicyloamina. Mechanizmem jego działania jest hamowanie wchłaniania miedzi w jelicie. Jest przyjmowany przed posiłkami w dawce 200 mg 3 razy dziennie. Z najczęstszych działań niepożądanych należy zauważyć zaburzenia przewodu żołądkowo-jelitowego.

Tetrathiomolybdate. Tworzy się w przewodzie żołądkowo-jelitowym i kompleksach surowicy krwi z miedzią, zapobiegając w ten sposób wchłanianiu i wnikaniu do tkanek. Potencjalnie bardziej skuteczny niż D-penicylamina. Dzienna dawka leku wynosi 120-200 mg. Jako efekt uboczny można stłumić hematopoezę.

Transplantacja wątroby. Wskazania do przeszczepienia wątroby ortotopowej w chorobie Wilsona - Konovalov są piorunująca niewydolność wątroby z hemolizy i hiperurykemii i postępująca niewydolność wątroby na tle przewlekłego zapalenia wątroby i marskości wątroby jako głównych objawów choroby, które nie zostały rozwiązane przez leki.

Również w ostatnich latach omówiono możliwość terapii genowej choroby Wilsona-Konovalova. Jednak zastąpienie wadliwego genu w wątrobie prawidłowym genem w wątrobie jest poważnym wyzwaniem, a kwestia ta jest nadal przedmiotem dyskusji.

Zakończenie leczenia patogenetycznego może doprowadzić do rozwoju nieodwracalnych zmian w narządach i tkankach wraz z utratą ich funkcji, aż do śmierci.

Prognoza

Przebieg choroby postępuje, prowadząc do niepełnosprawności. Wraz z terminowym rozpoczęciem leczenia (we wczesnych stadiach choroby, przed rozwojem strukturalnych i funkcjonalnych zmian w narządach i tkankach) rokowanie znacznie się poprawiło.