Pierwsze objawy autoimmunologicznego zapalenia wątroby, diagnozy i schematu leczenia

Diety

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby - zapalna choroba wątroby, przewlekła niepewne etiologii oczywiście towarzyszyć możliwie rozwoju zwłóknienia i marskości wątroby. Uszkodzenie to charakteryzuje się pewnymi objawami histologicznymi i immunologicznymi.

Po raz pierwszy wzmianka o takiej klęsce wątroby pojawiła się w literaturze naukowej w połowie XX wieku. Następnie zastosowano termin "lupoid hepatitis". W 1993 r. Międzynarodowa Grupa ds. Badania Chorób zaproponowała obecną nazwę patologii.

Co to jest?

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby - choroba zapalna miąższu wątroby niejasny etiologii (spowodowałby) w organizmie, któremu towarzyszy pojawienie się dużej ilości komórek układu odpornościowego (gamma-globuliny, przeciwciał, makrofagi, limfocyty i inne).

Przyczyny rozwoju

Uważa się, że kobiety są bardziej narażone na autoimmunologiczne zapalenie wątroby; Szczytowa zapadalność przypada na 15 do 25 lat lub okres klimakteryczny.

Sercem patogenezy autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest wytwarzanie autoprzeciwciał, których celem są komórki wątrobowe - hepatocyty. Przyczyny rozwoju są nieznane; Teorie wyjaśniające początek choroby opierają się na założeniu wpływu predyspozycji genetycznych i czynników wyzwalających:

  • zakażenie wirusami zapalenia wątroby, opryszczki;
  • zmiana (uszkodzenie) tkanki wątroby z toksynami bakteryjnymi;
  • przyjmowanie leków indukujących odpowiedź immunologiczną lub zmianę.

Początek choroby może być spowodowany zarówno pojedynczym czynnikiem, jak i ich kombinacją, ale połączenie wyzwala większy prąd, przyczynia się do szybkiego postępu procesu.

Formy choroby

Istnieją 3 rodzaje autoimmunologicznego zapalenia wątroby:

  1. Występuje w około 80% przypadków, częściej u kobiet. Znamienny klasycznej gorączki (lupoid zapalenie wątroby), a obecność przeciwciał SMA analizowane jednoczesne patologią immunologiczną w innych narządach (autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, wrzodziejącego zapalenia okrężnicy, cukrzycy i innych). Wiotki turbulentny przejście bez objawów klinicznych.
  2. Objawy kliniczne są podobne do objawów zapalenia wątroby typu I, główną cechą wyróżniającą jest wykrycie przeciwciał SLA / LP przeciwko rozpuszczalnym antygenom wątroby.
  3. Ma przebieg złośliwy, niekorzystne rokowanie (w chwili rozpoznania marskości wykryto już u 40-70% pacjentów), częściej rozwija się u kobiet. Charakteryzuje się obecnością we krwi przeciwciał LKM-1 do cytochromu P450, przeciwciał LC-1. Pozawątrobowe objawy immunologiczne są wyraźniejsze niż w typie I.

Obecnie kwestionowane jest istnienie autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu III; proponuje się uznanie go nie za formę niezależną, ale za szczególny przypadek choroby typu I.

Podział autoagresyjnego zapalenia wątroby na typy nie ma znaczącego znaczenia klinicznego, co stanowi większe zainteresowanie naukowe, ponieważ nie pociąga za sobą zmian w planie środków diagnostycznych i taktyki leczenia.

Objawy autoimmunologicznego zapalenia wątroby

Manifestacje są niespecyficzne: nie ma jednego znaku, który pozwala jednoznacznie zaklasyfikować go jako dokładny objaw autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Choroba zaczyna się z reguły stopniowo, z takimi częstymi objawami (nagły debiut występuje w 25-30% przypadków):

  • ból głowy;
  • nieznaczny wzrost temperatury ciała;
  • żółknięcie skóry;
  • wzdęcia z jelita;
  • szybkie zmęczenie;
  • ogólne osłabienie;
  • brak apetytu;
  • zawroty głowy;
  • ociężałość w żołądku;
  • ból w prawym i lewym hipochondrium;
  • powiększenie wątroby i śledziony.

Wraz z postępem choroby na późniejszych etapach występują:

  • bladość skóry;
  • obniżenie ciśnienia krwi;
  • ból w sercu;
  • zaczerwienienie dłoni;
  • pojawienie się teleangiektazji (naczyniowych gwiazdek) na skórze;
  • zwiększone tętno;
  • encefalopatia wątrobowa (otępienie);
  • śpiączka wątrobowa.

Obraz kliniczny jest uzupełniony objawem współistniejących patologii; najczęściej są to bóle migrujące w mięśniach, stawach, nagły wzrost temperatury ciała, grudkowo-grudkowa wysypka na skórze. Kobiety mogą mieć skargi na nieregularne miesiączki.

Diagnostyka

Kryteriami diagnostycznymi dla autoimmunologicznego zapalenia wątroby są markery serologiczne, biochemiczne i histologiczne. Według międzynarodowych kryteriów można mówić o autoimmunologicznym zapaleniu wątroby w następujących przypadkach:

  • Poziom γ-globulin i IgG przekracza wartości normalne o 1,5 i więcej razy;
  • znacznie zwiększona aktywność AsT, AlT;
  • w wywiadzie nie ma transfuzji krwi, przyjmowanie leków hepatotoksycznych, nadużywanie alkoholu;
  • we krwi nie ma markerów czynnej infekcji wirusowej (zapalenie wątroby typu A, B, C itp.);
  • miana przeciwciał (SMA, ANA i LKM-1) dla dorosłych powyżej 1:80; dla dzieci powyżej 1:20.

Biopsja wątroby z morfologicznym badaniem próbki tkanki pozwala nam ujawnić obraz przewlekłego zapalenia wątroby z objawami wyraźnej aktywności. Histologiczne objawy autoimmunologicznego zapalenia wątroby są zmostkowane lub krok martwicy miąższu, naciek limfoidalny z obfitością komórek plazmatycznych.

Leczenie autoimmunologicznego zapalenia wątroby

Terapia oparta jest na zastosowaniu glikokortykosteroidów - leków immunosupresyjnych (hamujących odporność). Pozwala to na zmniejszenie aktywności reakcji autoimmunologicznych, które niszczą komórki wątroby.

Obecnie istnieją dwa schematy leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby: skojarzone (prednizolon + azatiopryna) i monoterapia (wysokie dawki prednizolonu). Ich skuteczność jest w przybliżeniu taka sama, oba programy pozwalają osiągnąć remisję i zwiększyć procent przeżycia. Jednak terapia skojarzona charakteryzuje się mniejszą częstością występowania działań niepożądanych, która wynosi 10%, podczas leczenia tylko prednizolonem, liczba ta osiąga 45%. Dlatego przy dobrej tolerancji azatiopryny preferowana jest pierwsza opcja. Szczególnie skojarzona terapia jest wskazana dla starszych kobiet i pacjentów cierpiących na cukrzycę, osteoporozę, otyłość, zwiększoną pobudliwość nerwową.

Monoterapię przepisuje się kobietom w ciąży, pacjentom z różnymi nowotworami cierpiącymi na ciężkie postacie cytopenii (niedobór niektórych rodzajów komórek krwi). W trakcie leczenia, nieprzekraczającego 18 miesięcy, nie obserwuje się znaczących działań ubocznych. Podczas leczenia dawka prednizolonu stopniowo zmniejsza się. Czas leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby wynosi od 6 miesięcy do 2 lat, w niektórych przypadkach terapia jest prowadzona przez całe życie.

Leczenie chirurgiczne

Choroba ta może być wyleczona tylko chirurgicznie, co polega na transplantacji (transplantacji) wątroby. Operacja jest dość poważna i trudna do zniesienia przez pacjentów. Istnieje również wiele raczej niebezpiecznych komplikacji i niedogodności związanych z przeszczepieniem narządu:

  • Wątroba nie może zakorzenić się i zostać odrzucona przez organizm, nawet pomimo stałego przyjmowania leków hamujących odporność;
  • stały odbiór immunosupresyjne trudno tolerowane, ponieważ ewentualne złego zakażenia aktywnego okresu, nawet najbanalniejszym SARS, co może prowadzić w warunkach obniżonego odporności na opracowanie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie opon mózgowych), zapalenie i posocznica;
  • Przeszczepiona wątroba może nie spełniać swojej funkcji, a następnie rozwija się ostra niewydolność wątroby i śmierć.

Kolejnym problemem jest znalezienie odpowiedniego dawcy, może to zająć nawet kilka lat i kosztuje niewiele pieniędzy (około 100 000 $).

Niepełnosprawność w autoimmunologicznym zapaleniu wątroby

Jeśli rozwój choroby prowadzi do marskości wątroby, pacjent ma prawo do odwołania się do Biura ITU (organizacja, która prowadzi specjalistyczną wiedzę medyczną i społeczną), w celu potwierdzenia obecności zmian w organizmie i uzyskać pomoc ze strony państwa.

Jeżeli chory jest zmuszony zmienić miejsce pracy w związku ze stanem zdrowia, ale może zająć inną pozycję z niższą opłatą, ma prawo do trzeciej grupy niepełnosprawności.

  1. Gdy choroba trwa broken-cykliczny przebieg, pacjent zauważył: ludzka wątroba umiarkowane i ciężkie, ograniczając zdolność do samoobsługi, wydajność pracy jest możliwe tylko w specjalnych warunkach pracy, z wykorzystaniem technologii wspomagających, natomiast osoba opiera się drugą grupę inwalidztwa.
  2. Pierwsza grupa może być uzyskana, jeśli przebieg choroby postępuje szybko, a pacjent ma ciężką niewydolność wątroby. Zdolność pacjenta do pracy i samoobsługi zmniejsza się tak bardzo, że w dokumentacji medycznej pacjenta piszą o całkowitej niezdolności do pracy.

Można pracować, żyć i leczyć tę chorobę, ale nadal uważa się ją za bardzo niebezpieczną, ponieważ przyczyny jej pojawienia się nie zostały jeszcze w pełni zbadane.

Środki zapobiegawcze

W przypadku autoimmunologicznego zapalenia wątroby możliwa jest jedynie wtórna profilaktyka, polegająca na wykonywaniu takich czynności, jak:

  • regularne wizyty u gastroenterologa lub hepatologa;
  • stałe monitorowanie poziomu aktywności enzymów wątrobowych, immunoglobulin i przeciwciał;
  • przestrzeganie specjalnej diety i sparingu;
  • ograniczanie aktywności emocjonalnej i fizycznej, przyjmowanie różnych leków.

Terminowe diagnoza, odpowiednio oznaczone leki, leki ziołowe ludowe, środki zapobiegawcze i zgodność z zaleceniami lekarza będzie okazją do pacjenta z rozpoznaniem „autoimmunologicznego zapalenia wątroby” skutecznie poradzić sobie z tym zagrożenie dla zdrowia i choroby zagrażającej życiu.

Prognoza

W przypadku braku leczenia choroba postępuje stabilnie; spontaniczne remisje nie występują. Wynikiem autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest marskość wątroby i niewydolność wątroby; 5-letnia przeżywalność nie przekracza 50%.

Dzięki szybkiej i dobrze przeprowadzonej terapii możliwe jest uzyskanie remisji u większości pacjentów; podczas gdy wskaźnik przeżycia na 20 lat wynosi więcej niż 80%. Przeszczepienie wątroby daje wyniki porównywalne z remisją osiągniętą medycznie: 5-letnie rokowanie jest korzystne u 90% pacjentów.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby - przewlekłe postępujące uszkodzenie komórek wątroby, okołowrotne postępowanie z objawami zapalenia lub szersze, hipergammaglobulinemia i obecności surowicy wątroby związanego autoprzeciwciała. Kliniczne objawy obejmują zaburzenia autoimmunologiczne zapalenie wątroby, żółtaczka asthenovegetative, prawda ból górnej ćwiartce, wysypka skórna, powiększenie wątroby i śledziony, brak miesiączki u kobiet, ginekomastia - mężczyzn. Diagnoza autoimmunologicznego zapalenia wątroby na podstawie serologicznych wykrywania przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), anty-tkankę mięśni gładkich (SMA), przeciwciała do mikrosomów nerek i wątroby i wsp., Hipergammaglobulinemia, zwiększenie miana przeciwciał IgG i biopsji wątroby. Podstawę leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby immunosupresyjnej terapii glukokortykoidowych.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby

W strukturze przewlekłego zapalenia wątroby w gastroenterologii autoimmunologiczne uszkodzenie wątroby stanowi 10-20% przypadków u dorosłych i 2% u dzieci. Kobiety otrzymują autoimmunologiczne zapalenie wątroby 8 razy częściej niż mężczyźni. Pierwszy szczyt wieku zapadalności przypada na wiek do 30 lat, drugi szczyt - w okresie postmenopauzy. Przebieg autoimmunologicznego zapalenia wątroby ma charakter szybko postępowy, w którym marskość wątroby, nadciśnienie wrotne i niewydolność wątroby prowadząca do śmierci pacjentów rozwijają się dość wcześnie.

Przyczyny autoimmunologicznego zapalenia wątroby

Etiologia autoimmunologicznego zapalenia wątroby nie są dobrze rozumiane. Uważa się, że w oparciu o rozwój autoimmunologicznego zapalenia wątroby splątania ze specyficznych antygenów głównego układu zgodności tkankowej (HLA) - osobę lub allele DR3 DR4 zostały wykryte w 80-85% pacjentów. Prawdopodobnie powodować czynniki wywołania odpowiedzi autoimmunologicznej w genetycznie osób wrażliwych może działać wirusy Epstein-Barra, wirusa zapalenia wątroby typu (A, B, C), odry, wirusem opryszczki (HSV-1 i HHV-6) oraz niektóre leki (na przykład, interferon ). Ponad jedna trzecia pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby są identyfikowane i innych autoimmunologicznych zespołów - tarczycy, choroba Gravesa-Basedowa, zapalenie błony maziowej, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Sjogrena i inni.

Podstawą patogenezy autoimmunologicznego zapalenia wątroby niedobór immunoregulacji: subpopulacja redukcję limfocytów T supresorowych, co prowadzi do niekontrolowanego IgG komórkowej syntezy B i niszczenia błon komórek wątroby - hepatocytów wygląd charakterystyczne dla przeciwciał w surowicy (ANA, SMA, anty-LKM-l).

Rodzaje autoimmunologicznego zapalenia wątroby

W zależności od przeciwciał produkowanych wyróżnić autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu I (ANA, anty-anty-SMA pozytywne), II (przeciwciała anty-LKM-l-dodatnie) i III (anty-SLA dodatnie) typu. Każdy z wyizolowanych typów choroby charakteryzuje się szczególnym profilem serologicznym, osobliwością przepływu, reakcją na terapię immunosupresyjną i rokowaniem.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu I występuje z powstawaniem i krążeniem przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) we krwi - u 70-80% pacjentów; przeciwciała przeciwko mięśniom gładkim (SMA) u 50-70% pacjentów; przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofili (pANCA). Autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu I rozwija się często w wieku od 10 do 20 lat i po 50 latach. Charakteryzuje się dobrą odpowiedzią na leczenie immunosupresyjne, możliwość uzyskania stabilnej remisji w 20% przypadków nawet po zniesieniu kortykosteroidów. W przypadku braku leczenia w ciągu 3 lat powstaje marskość.

W autoimmunizacyjnym zapaleniu wątroby typu II, przeciwciała przeciwko mikrosomom wątroby i nerek typu 1 (anty-LKM-1) są obecne we krwi u 100% pacjentów. Ta postać choroby rozwija się w 10-15% przypadków autoimmunologicznego zapalenia wątroby, głównie w dzieciństwie i charakteryzuje się wysoką biochemiczną aktywnością. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu II jest bardziej oporne na immunosupresję; kiedy leki są wycofywane, często dochodzi do nawrotu; marskość rozwija się 2 razy częściej niż w przypadku autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu I.

W autoimmunologicznym wirusowym zapaleniu wątroby typu III powstają przeciwciała przeciwko rozpuszczalnej wątrobie i antygenowi wątrobowo-trzustkowym (anty-SLA i anty-LP). Dość często ten typ ujawnia ASMA, czynnik reumatoidalny, przeciwciała antymitochondrialne (AMA), przeciwciała przeciwko antygenom błonowym wątroby (antyLMA).

Dla przykładów wykonania, atypowe autoimmunologiczne zapalenie wątroby obejmują przeciwciała objawy, które obejmują również objawy pierwotna żółciowa marskość wątroby, pierwotnego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych, przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby.

Objawy autoimmunologicznego zapalenia wątroby

W większości przypadków autoimmunologiczne zapalenie wątroby objawia się nagle iw objawach klinicznych nie różni się od ostrego zapalenia wątroby. Początkowo występuje z ciężką słabością, brakiem apetytu, intensywną żółtaczką, pojawieniem się ciemnego moczu. Następnie, w ciągu kilku miesięcy rozwija się poradnia autoimmunologicznego zapalenia wątroby.

Rzadziej wystąpienie choroby jest stopniowe; w tym przypadku dominują zaburzenia nienowotworowe, złe samopoczucie, uczucie ciężkości i ból w prawym podżebrzu, mniejsza żółtaczka. U niektórych pacjentów autoimmunologiczne zapalenie wątroby zaczyna się od gorączki i objawów pozawątrobowych.

Okres rozmieszczone objawy autoimmunologiczne zapalenie wątroby to poważne osłabienie, uczucie ciężkości i bóle w prawym górnym kwadrancie, nudności, świąd, powiększenie węzłów chłonnych. Dla nie-stałą charakterystykę autoimmunologicznego zapalenia wątroby, co gorsza podczas okresów zaostrzeń żółtaczka, powiększenie wątroby (wątroby) i śledziony (splenomegalii). Jedna trzecia kobiet z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby rozwija brak miesiączki, hirsutyzm; chłopcy mogą mieć ginekomastię.

Typowe reakcje skórne: naczynka i rumień dłoni toczeń, plamica, trądzik, teleangiektazje na twarzy, szyi i rąk. W okresach zaostrzenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby mogą być obserwowanego zjawiska przejściowe wodobrzusze.

Systemowe objawy autoimmunologicznego zapalenia wątroby odnosi migracji nawracający zapalenia stawów, które ma wpływ na przegubach, ale nie prowadzi do ich odkształcenia. Dość często, autoimmunologiczne zapalenie wątroby występuje w połączeniu z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie tarczycy, bielactwo, insulinozależną cukrzycą, ciała rzęskowego, zespół Sjogrena, zespół Cushinga, włókniejące pęcherzyków płucnych, niedokrwistość hemolityczna.

Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia wątroby

Kryteriami diagnostycznymi dla autoimmunologicznego zapalenia wątroby są markery serologiczne, biochemiczne i histologiczne. Według międzynarodowych kryteriów można mówić o autoimmunologicznym zapaleniu wątroby w następujących przypadkach:

  • w wywiadzie nie ma transfuzji krwi, przyjmowanie leków hepatotoksycznych, nadużywanie alkoholu;
  • we krwi nie ma markerów czynnej infekcji wirusowej (zapalenie wątroby typu A, B, C itp.);
  • Poziom γ-globulin i IgG przekracza wartości normalne o 1,5 i więcej razy;
  • znacznie zwiększona aktywność AsT, AlT;
  • miana przeciwciał (SMA, ANA i LKM-1) dla dorosłych powyżej 1:80; dla dzieci powyżej 1:20.

Biopsja wątroby z morfologicznym badaniem próbki tkanki pozwala nam ujawnić obraz przewlekłego zapalenia wątroby z objawami wyraźnej aktywności. Histologiczne objawy autoimmunologicznego zapalenia wątroby są zmostkowane lub krok martwicy miąższu, naciek limfoidalny z obfitością komórek plazmatycznych.

Badania instrumentalne (ultradźwięki wątroby, MRI wątroby itp.) W autoimmunologicznym zapaleniu wątroby nie mają niezależnej wartości diagnostycznej.

Leczenie autoimmunologicznego zapalenia wątroby

Terapia patogenetyczna autoimmunologicznego zapalenia wątroby polega na przeprowadzeniu terapii immunosupresyjnej glikokortykosteroidami. Takie podejście pozwala zmniejszyć aktywność procesów patologicznych w wątrobie: zwiększyć aktywność supresorów T, zmniejszyć intensywność reakcji autoimmunologicznych niszczących hepatocyty.

Zazwyczaj leczenie immunosupresyjne w autoimmunologiczne zapalenie wątroby prowadzi prednizolon lub metyloprednizolon w dawce początkowej 60 mg (1-szy tydzień), 40 mg (2-gi tydzień), 30 mg (3-4 tygodnie w) ze zmniejszeniem do 20 mg, w konserwacji dawka. Zmniejszenie dawki dziennej prowadzi się powoli, ze względu na aktywność w trakcie badań klinicznych, a poziom markerów w surowicy. Pacjent powinien przyjąć dawkę podtrzymującą, aż parametry kliniczno-laboratoryjne i histologiczne zostaną w pełni znormalizowane. Leczenie autoimmunologicznego zapalenia wątroby może trwać od 6 miesięcy do 2 lat, a czasami przez całe życie.

Jeśli monoterapia jest nieskuteczna, możliwe jest wprowadzenie do schematu leczenia autoimmunizacyjnego zapalenia wątroby typu azatiopryny, chlorochiny, cyklosporyny. W przypadku nieskuteczności immunosupresyjnego leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby w ciągu 4 lat, zgłaszano również wielokrotne nawroty, skutki uboczne terapii, problem transplantacji wątroby.

Rokowanie dla autoimmunologicznego zapalenia wątroby

W przypadku braku leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby choroba postępuje stabilnie; spontaniczne remisje nie występują. Wynikiem autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest marskość wątroby i niewydolność wątroby; 5-letnia przeżywalność nie przekracza 50%. Dzięki szybkiej i dobrze przeprowadzonej terapii możliwe jest uzyskanie remisji u większości pacjentów; podczas gdy wskaźnik przeżycia na 20 lat wynosi więcej niż 80%. Przeszczepienie wątroby daje wyniki porównywalne z remisją osiągniętą medycznie: 5-letnie rokowanie jest korzystne u 90% pacjentów.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby tylko możliwe zapobieganie wtórnego, gastroenterolog regularne monitorowanie (hepatologa) kontrola enzymów wątrobowych, zawartość γ-globuliny autoprzeciwciał zyskać na czasie i wznowienie leczenia. U pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby zaleca delikatne traktowanie restrykcyjnymi emocjonalnego i fizycznego stresu, diety, usuwanie szczepień profilaktycznych, ograniczający leki.

Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie wątroby

Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie wątroby - postępującą przewlekłą chorobą wątroby, która charakteryzuje się martwicę wątroby komórek (hepatocytów), stan zapalny i zwłóknienie miąższu wątroby, ze stopniowym rozwojem marskości wątroby i niewydolności wątroby, ciężkich zaburzeń układu odpornościowego, a także ma wyrażone pozawątrobowych objawy i wysoki stopień aktywności procesu. W literaturze medycznej opisano różnymi nazwami: aktywny marskość młodzieńcza, lupoid wątroby, podostre zapalenie wątroby, podostre martwicy wątroby i inne.

Na autoimmunologiczne pochodzenie zapalenia wątroby wskazuje na obecność autoprzeciwciał i wyrażone objawy pozawątrobowe. Ale te objawy nie zawsze są obserwowane, a zatem we wszystkich przypadkach zapalenia wątroby, gdy zakażenie wirusowe, choroby dziedziczne, zaburzenia metaboliczne i działanie substancji hepatotoksycznych są wykluczone, diagnozują idiopatyczne zapalenie wątroby. Przyczyna tego zapalenia wątroby często pozostaje niejasna (prawdopodobnie wiele z nich ma charakter autoimmunologiczny). Kobiety otrzymują autoimmunologiczne zapalenie wątroby 8 razy częściej niż mężczyźni. Choroba występuje głównie u dziewcząt i młodych kobiet w wieku 15-35 lat.

Etiologia

Etiologia choroby nie jest jasna. Prawdopodobnie pacjenci mają dziedziczną predyspozycję do chorób autoimmunologicznych, a selektywne uszkodzenie wątroby jest związane z działaniem czynników zewnętrznych (różne substancje hepatotoksyczne lub wirusy). Istnieją przypadki rozwoju przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby po ostrym wirusowym zapaleniu wątroby typu A lub ostrym wirusowym zapaleniu wątroby typu B.

Autoimmunologiczny charakter choroby potwierdza:

  • prewalencja w nacieku zapalnym limfocytów CD8 i komórek plazmatycznych;
  • obecność autoprzeciwciał (przeciwjądrowe, przeciwtarczycowe, mięśni gładkich i inne autoantygeny);
  • częstego występowania u pacjentów, ich rodzin i innych chorób autoimmunologicznych (na przykład, przewlekłej białaczki zapalenie tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, autoimmunologiczne niedokrwistości hemolityczne, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych, cukrzyca insulinoniezależna, zespół Sjogrena);
  • wykrywanie haplotypów HLA związanych z chorobami autoimmunizacyjnymi u pacjentów (np. HLA-B1, HLA-B8, HLA-DRw3 i HLA-DRw4);
  • skuteczność leczenia glikokortykosteroidami i lekami immunosupresyjnymi.

Patogeneza

Choroba związana z podstawowych zaburzeń układu odpornościowego, które przejawiają syntezę przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała skierowane do mięśni gładkich (szczególnie do aktyny), z różnymi składnikami błon wątroby i rozpuszczalnego antygenu wątroby. Oprócz czynników genetycznych na występowanie choroby często wywołać istotną rolę hepatotropowymi wirusy lub czynniki hepatotoksyczne.

W patogenezie uszkodzenia wątroby odgrywa ważną rolę wpływ na hepatocyty limfocytów odpornościowych jako wyraz cytotoksyczności zależnej od przeciwciał. Indywidualne czynniki prowokujące, mechanizmy genetyczne i szczegóły patogenezy nie zostały dostatecznie zbadane. pierwotne zaburzenia systemu odpornościowego w chorobach autoimmunologicznych wątroby określenia uogólnionego charakteru choroby oraz obecność różnych pozawątrobowych objawów, które mogą przypominać toczeń rumieniowaty układowy (stąd dawna nazwa - „lupoid zapalenie wątroby”).

Wykrywanie autoprzeciwciał nasuwa interesujące pytania dotyczące patogenezy autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Pacjenci opisano przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała anty-mięśni gładkich (przeciwciało przeciwko aktynie) mikrosomalną przeciwciała antygeny mikrosomalne wątroby antygenom nerkowym, przeciwciała z rozpuszczalnym antygenem w wątrobie, i przeciwciała do receptorów asialoglikoproteidov lektyny wątroby ( „”) oraz przeciwciała na inne błony białka hepatocytów. Niektóre z tych przeciwciał mieć wartość diagnostyczną, ale ich rola w patogenezie choroby jest niejasna.

Pozawątrobowych objawy (bóle stawów, zapalenie stawów, skóry, alergiczne zapalenie naczyń i zapalenie kłębuszków nerkowych), w związku z upośledzeniem odporności humoralnej - jak widać, jest odkładanie się kompleksów immunologicznych w ścianach naczyń następnie aktywacji dopełniacza, co prowadzi do stanu zapalnego i uszkodzenia tkanki. Jeśli wirusowe zapalenie wątroby, krążące kompleksy immunologiczne zawierają antygeny wirusów, natura krążących kompleksów immunologicznych w przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniu wątroby nie jest ustalona.

W zależności od częstości występowania różnych autoprzeciwciał wyróżnia się trzy typy autoimmunologicznego zapalenia wątroby:

  • Przeciwciała przeciwjądrowe typu I i wyrażona hiperglobulinemia są wykrywane. Występuje u młodych kobiet i przypomina toczeń rumieniowaty układowy.
  • W przeciwciałach typu II do mikrosomalnych antygenów wątroby i nerek (anty-LKM1) wykrywa się przy braku przeciwciał przeciwjądrowych. Jest powszechny u dzieci i najczęściej występuje na Morzu Śródziemnym. Niektórzy autorzy wyróżniają 2 warianty przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu II: Typ IIa (w rzeczywistości autoimmunologiczny) występuje częściej u młodych kobiet z Europy Zachodniej i Wielkiej Brytanii; charakteryzuje się hiperglikuliną, wysokim mianem anty-LKM1 i poprawą w leczeniu glukokortykoidów; - typ IIb jest związany z wirusowym zapaleniem wątroby typu C i występuje częściej u osób starszych w rejonie Morza Śródziemnego; Poziom globulin z nim jest normalny, miano anty-LKM1 jest niskie, a interferon alfa jest z powodzeniem stosowany w leczeniu.
  • W typie III nie ma przeciwciał przeciwjądrowych i anty-LKM1, ale znaleziono przeciwciała przeciwko rozpuszczalnemu antygenowi wątrobowemu. Z reguły chorują one na kobiety, a obraz kliniczny jest taki sam jak w przypadku przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu I.

Morfologia

Jednym z głównych objawów morfologicznych przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest infiltracja wrotna i okołonrotowa z udziałem komórek miąższowych w tym procesie. We wczesnym stadium choroby wykrywa się dużą liczbę komórek plazmatycznych, na polach - fibroblastach i fibroblastach integralność płytki granicznej jest zerwana.

Często dochodzi do martwicy hepatocytów i zmian dystroficznych, których nasilenie może się różnić nawet w obrębie pojedynczego płatka. W większości przypadków dochodzi do naruszenia struktury zrazikowej wątroby z nadmierną fibrogenezą i powstawaniem marskości wątroby. Możliwe jest tworzenie się makrodularnej i mikroskopowej marskości wątroby.

Według danych większości autorów, marskość ma zwykle cechy makronodularne i często powstaje na tle niedokładnej aktywności procesu zapalnego. Zmiany w hepatocytach są reprezentowane przez hydropową, rzadziej dystrofię tłuszczową. Hepatocyty periportalne mogą tworzyć struktury gruczołowe (gruczołowe), tzw. Rozety.

Objawy

Najbogatsza kliniczna symptomatologia i ciężki przebieg choroby są charakterystyczne dla autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Występują różne zespoły dyspeptyczne, a także niezdolności do bolesności obecne w różnych kombinacjach, jak również objawy "małej niewydolności wątroby", cholestaza jest możliwa.

Początkowe objawy kliniczne nie do odróżnienia od tych z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby: osłabienie, zaburzenia biegunka, bóle w górnej prawej ćwiartce. Wszyscy pacjenci rozwijają intensywną żółtaczkę. U niektórych pacjentów we wczesnej fazie choroby ujawniły pozawątrobowego objawy: gorączka, bóle kości i stawów, wysypka krwotoczna na skórę nóg i stóp, tachykardia, zwiększone OB do 45-55 mm / h - co niekiedy służyć jako powód do błędnej diagnozy tocznia rumieniowatego układowego, reumatyzm, zapalenie mięśnia sercowego, tyreotoksykoza.

Progresji zapalenia wątroby towarzyszy wzrost ciężkości stanu pacjentów i charakteryzuje się postępującą żółtaczką; gorączka, osiągająca 38-39 ° C i połączona ze wzrostem ESR do 60 mm / h; bóle stawów; nawracająca plamica, objawiająca się krwotocznymi erupcjami; guzkowy rumień i inne.

Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie wątroby jest chorobą ogólnoustrojową. U wszystkich pacjentów z rozpoznaniem zaburzenia endokrynologiczne: brak miesiączki, nadmierne owłosienie, trądzik i rozstępów na skórze - Pokonaniu błon surowiczych i narządy wewnętrzne: zapalenia opłucnej, zapalenie mięśnia sercowego, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, kłębuszkowe zapalenie nerek, ciała rzęskowego, uszkodzenia tarczycy. Charakteryzuje się zmianami patologicznymi we krwi: niedokrwistość hemolityczna, małopłytkowość, - uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. Niektórzy pacjenci mają zaburzenia płucne i neurologiczne z epizodami "małej" niewydolności wątroby. Encefalopatia wątrobowa rozwija się tylko w fazie końcowej.

Wszyscy pacjenci odczuwają podwyższenie poziomu bilirubiny (do 80-160 μmol / l), aminotransferazy i zaburzenia metabolizmu białka. Hipergammaglobulinemia osiąga 35-45%. Równocześnie wykryto hipoalbuminemię poniżej 40% i opóźnienie zatrzymywania bromosulfaleiny. Małopłytkowość i leukopenia rozwijają się w późnych stadiach choroby. U 50% pacjentów wykryto komórki LE, czynnik przeciwjądrowy, przeciwciała tkanek na mięśnie gładkie, błonę śluzową żołądka, komórki kanalików wątrobowych i miąższ wątroby.

Aktualny

Autoimmunologiczne przewlekłe zapalenie wątroby często charakteryzuje się ciągłym nawracającym przebiegiem, szybkim powstawaniem marskości wątroby i rozwojem niewydolności wątroby. Często występują zaostrzenia i towarzyszy im żółtaczka, gorączka, powiększenie wątroby, zespół krwotoczny itp. Reakcji klinicznej nie towarzyszy normalizacja parametrów biochemicznych. Powtarzające się zaostrzenia występują z mniej poważnymi objawami. Niektórzy pacjenci mogą powodować inne objawy choroby autoimmunologicznej uszkodzenia wątroby - pierwotna żółciowa marskość wątroby i (lub), pierwotnego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych, co daje powód do włączenia pacjentów grupy osób cierpiących na poprzecznym (nakładania) zespołu.

Łagodne formy choroby, gdy wykryte biopsji wystąpił tylko nekrozę, łącząc martwicę i nierzadko prowadzi się w marskość wątroby; można zaobserwować spontaniczne remisje, na przemian z zaostrzeniami. W ciężkich przypadkach (około 20%), gdy aktywność aminotransferazy więcej niż 10 razy większa niż normalnie, znaczne hyperglobulinemia oznaczona metodą biopsji mostów multilobular wątroby, martwicę i znaki, do 40% nieleczonych pacjentów umiera w ciągu 6 miesięcy.

Najbardziej niekorzystnymi objawami prognostycznymi są wykrycie martwicy wielolekowej we wczesnych stadiach choroby, a hiperbilirubinemia utrzymuje się przez 2 tygodnie lub dłużej od początku leczenia. Przyczyny śmierci - niewydolność wątroby, śpiączka wątrobowa, inne powikłania marskości wątroby (np. Krwawienie z żylaków) i zakażenie. Na tle marskości może rozwinąć się rak wątrobowy.

Diagnostyka

Badania laboratoryjne. Zdefiniowane w różnych przejawach kombinacje laboratoryjnych cytolitycznych i mezenchymalnych przeciwzapalne, rzadko - cholestatycznej zespołach. Na autoimmunologiczne zapalenie wątroby typowo wyraźny wzrost gammaglobuliny oraz IgM, a także różne przeciwciała do detekcji ELISA przeciwjądrowych i skierowanych do mięśni gładkich, rozpuszczalnego antygenu, wątroby frakcję mikrosomalną nerek i wątroby. Wielu pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby są komórki LE i przeciwjądrowe czynnik w niskim mianie.

Diagnostyka instrumentalna. Zastosuj ultradźwięki (USG), tomografia komputerowa, scyntygrafia. Obowiązkowa biopsja wątroby jest konieczna do określenia stopnia ekspresji i charakteru zmian morfologicznych.

Diagnoza. Zidentyfikowano czołowe zespoły kliniczne, wskazano pozawątrobowe objawy choroby, w razie potrzeby - stopień zaburzeń czynności wątroby w komórce Child-Pugh.

Przykład preparatu Diagnoza: przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie wątroby z korzystnych mezenchymy cytolitycznych i zapalnych zespołów ostrej fazy zapalenia tarczycy odpornościowego, polyarthralgia.

Rozpoznanie różnicowe przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby i autoimmunologiczne zapalenie wątroby, marskość wątroby, prowadzi się z chorób tkanki łącznej - reumatoidalne zapalenie stawów i układowy toczeń rumieniowaty, objawów klinicznych, z których (zapalenie stawów, zapalenie stawów, uszkodzenia opłucnej, wątrobie i nerkach) może być przyczyną błędnego rozpoznania.

  • Reumatoidalne zapalenie stawów, w przeciwieństwie do przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby - przewlekłą układową symetryczne stawów w obecności czynnika reumatoidalnego we krwi. W reumatoidalnym zapaleniu stawów ujawniają dwustronnej straty symetryczny śródręcznopaliczkowy bliższą międzypaliczkowy śródstopno i innych. Fug okołostawowych osteoporoza, wspólnego wysięku w trzech obszarach, erozję i odwapnieniem kości. Możliwe objawy pozastawowe: guzki reumatyczne na skórze, zapalenie mięśnia sercowego, wysiękowy zapalenie opłucnej. Funkcja wątroby jest zwykle prawidłowa.
  • Toczeń rumieniowaty - przewlekła choroba ogólnoustrojowa o nieznanej etiologii, który charakteryzuje się zmianami skórnymi: rumień na policzkach i na grzbiecie nosa (motyl), przewlekłego uszkodzenia rumienią. Wielu pacjentów ogniskowe lub rozlane rozwijać zmian OUN, depresja, psychoza, niedowład połowiczy, etc., - choroby serca :. zapalenie mięśnia sercowego i zapalenie osierdzia - i nerki: ogniskowe i rozlane zapalenie nerek. Krew wykryte hypochromic niedokrwistość, leukocytoza, zwiększoną szybkość opadania krwinek czerwonych, LE-test, przeciwciała przeciwjądrowe.
  • Marskość wątroby jest wynikiem przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby i charakteryzuje się naruszeniem struktury zrazikowej z tworzeniem pseudodułów. Obraz kliniczny choroby, w przeciwieństwie do wirusowego zapalenia wątroby, objawia się zespołami nadciśnienia wrotnego, niewydolnością miąższu i hipersplenizmem.
  • Pierwotną żółciową marskość wątroby rozwija się w okresie dłuższym naruszenie wypływ żółci z wątroby przez układ wydzielania, zmodyfikowane ziarniniakowe proces zapalny, który wpływa na międzypłatowe żółciowe. W przeciwieństwie marskość żółciowa wątroby prowadzące objawy kliniczne swędzenie, bóle kończyn podczas późniejszych etapów demineralizacja kości i osteoporoza, a złamań w wyniku hipowitaminozę D, palm ksantomatoza, pośladków, nóg. Choroba prowadzi do niewydolności wątroby lub krwawienia, która jest główną przyczyną śmierci pacjentów.
  • W niektórych przypadkach należy odróżnić przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby od łagodnej hiperbilirubinemii: zespół Gilberta, zespół Dabbin-Johnsona, Roter, których objawy opisano powyżej.

Leczenie

Terapia patogenetyczna autoimmunologicznego zapalenia wątroby polega na łącznym stosowaniu prednizolonu i azatiopryny. Podstawą leczenia są glukokortykoidy. Kontrolowane badania kliniczne wykazały, że wraz z wyznaczeniem glikokortykosteroidów u 80% pacjentów poprawia się stan i parametry laboratoryjne, zmniejszają się zmiany morfologiczne w wątrobie; Ponadto poprawiono przeżycie. Niestety, leczenie nie może zapobiec rozwojowi marskości wątroby.

Lekiem z wyboru w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu autoimmunologicznego jest prednizolon (metabolitem wytwarzanym w prednizon wątroby), o szerokim spektrum działania, które dotyczy wszystkich rodzajów metabolizmu i daje wyraźne działanie przeciwzapalne. Zmniejszona aktywność wirusa zapalenia wątroby typu C, pod wpływem prednizolonu w wyniku bezpośredniego immunosupresyjnym i antyproliferacyjne, antyalergiczne antiexudativ działania.

Zamiast prednizolonu można przepisać prednizon, co nie jest mniej skuteczne. Możesz zacząć od dawki 20 mg / dzień, ale w USA zwykle zaczynasz od dawki 60 mg / dzień iw ciągu miesiąca stopniowo zmniejszaj dawkę do dawki podtrzymującej 20 mg / dobę. Z takim samym powodzeniem można stosować połowę dawki prednizonu (30 mg / dobę) w połączeniu z azatiopryną w dawce 50 mg / dobę; Dawka prednizonu w ciągu miesiąca jest stopniowo zmniejszana do 10 mg / dobę. Stosując ten schemat przez 18 miesięcy, częstość występowania ciężkich, zagrażających życiu działań niepożądanych glukokortykoidów zmniejsza się z 66 do 20% i mniej.

Azatiopryna ma działanie immunosupresyjne i cytostatyczne, hamuje aktywność proliferacji komórek odpornościowych klona i eliminuje specyficznych komórek zapalnych. Kryteria oznaczenia terapii immunosupresyjnych są kryteria kliniczne (Ciężkie zapalenie wątroby z żółtaczką i poważnych objawów ogólnych), kryteria biochemiczne (podwyższony poziom aminotransferazy więcej niż 5 razy, a poziom globulin gamma powyżej 30%), kryteria immunologiczne (podwyższone poziomy IgG niż 2000 mg / 100 ml, wysokie miana przeciwciał na mięśnie gładkie), kryteria morfologiczne (obecność nekrozy mostkowej lub wielopostaciowej).

Istnieją dwa schematy immunosupresyjnego leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby.

Pierwszy schemat. Wyjściową dawkę prednizolonu dziennie 30-40 mg, czas 4-10 tygodni, po czym następuje stopniowy spadek wynosi 2,5 mg na tydzień, aż do dawki podtrzymującej, wynoszącej 10-15 mg dziennie. Zmniejszenie dawki odbywa się pod kontrolą wskaźników aktywności biochemicznej. Jeśli nawrót choroby rozwija się wraz ze zmniejszeniem dawki, zwiększa się dawkę. Hormonalnej terapii wspomagającej należy prowadzić długotrwałe (6 miesięcy do 2 i czasami 4 lat), aż do całkowitego klinicznych i laboratoryjnych i histologicznego remisji. Skutki uboczne prednizolonem i innymi glikokortykosteroidami nastąpić na skutek długotrwałego leczenia owrzodzenia przewodu pokarmowego, cukrzycy, osteoporozy steroidów, zespół Cushinga, i inne. Absolutnych przeciwwskazań do stosowania prednizolonu w przewlekłym zapaleniu wątroby typu autoimmunologicznego nieobecny. Względnymi przeciwwskazaniami mogą być wrzody trawienne żołądka i dwunastnicy, ciężkie nadciśnienie, cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek.

Drugi schemat. Od samego początku leczenia zapalenia wątroby przepisać prednizolon w dawce 15-25 mg / dobę i azatioprynę w dawce 50-100 mg. Azatioprynę można podawać od momentu zmniejszenia dawki prednizolonu. Głównym celem terapii skojarzonej jest zapobieganie niepożądanym działaniom prednizolonu. Dawka podtrzymująca prednizolonu wynosi 10 mg, azatiopryna - 50 mg. Czas trwania leczenia jest taki sam jak w przypadku samego prednizolonu.
Skutki uboczne:

  • Od strony układu krwiotwórczego możliwe jest wystąpienie leukopenii, trombocytopenii, anemii; megaloblastyczna erytrocytoza i makrocytoza; w pojedynczych przypadkach - niedokrwistość hemolityczna.
  • Od strony układu trawiennego możliwe są mdłości, wymioty, jadłowstręt, cholestatyczne zapalenie wątroby, zapalenie trzustki.
  • U niektórych pacjentów rozwijają się reakcje alergiczne: bóle stawów, wysypka skórna, bóle mięśni, gorączka lekowa. Jednak połączenie azatiopryny z prednizolonem zmniejsza toksyczne działanie azatiopryny.

Monoterapia azatiopryną i przyjmowanie glukokortykoidów co drugi dzień są nieskuteczne!

Leczenie pomaga pacjentom z ciężkim przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem wątroby. W przypadku łagodnego i bezobjawowego przepływu nie jest to wykazane, a potrzeba leczenia łagodnych postaci przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby nie została ustalona. Po kilku dniach lub tygodniach leczenia znikają zmęczenie i złe samopoczucie, poprawia się łaknienie i zmniejsza się żółtaczka. Aby poprawić parametry biochemiczne (zmniejszenie poziomu bilirubiny i globulin oraz zwiększenie poziomu albuminy w surowicy), wymagane są tygodnie lub miesiące. Aktywność aminotransferaz zmniejsza się szybko, ale nie można ocenić jej poprawy. Zmiana w obrazie histologicznym (zmniejszenie infiltracji i martwicy hepatocytów) obserwuje się nawet później, po 6-24 miesiącach.

Wielu ekspertów nie zaleca stosowania biopsji wątroby powtórzyć w celu określenia skuteczności przyszłych strategii leczenia i możliwości leczenia, a opierając się tylko na badaniach laboratoryjnych (definicja aktywności aminotransferaz), ale należy pamiętać, że wyniki te powinny być interpretowane z ostrożnością.

Czas trwania leczenia powinien wynosić co najmniej 12-18 miesięcy. Nawet przy znacznej poprawie obrazu histologicznego, gdy pozostają tylko oznaki łagodnego zapalenia wątroby, u 50% pacjentów po odstawieniu leczenia dochodzi do nawrotu. Dlatego w większości przypadków należy przepisać leczenie podtrzymujące przez całe życie z prednizonem / prednizolonem lub azatiopryną.

W ogólnym kompleksie leczenia możliwe jest włączenie hepatoprotektorów i preparatów wieloenzymatycznych trzustki - creona, mezim-forte, festal itp. 1 kapsułkę 3 razy dziennie przed posiłkami przez 2 tygodnie co kwartał. Wykazano, że skuteczność ursofalk spowalnia postęp procesu.

W przypadku nieskutecznego leczenia i rozwoju marskości wątroby z zagrażającymi życiu powikłaniami, jedynym lekarstwem pozostaje przeszczepienie wątroby, nawroty przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby w okresie po przeszczepie nie są opisane.

Prognoza

Prognozy dotyczące przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby są poważniejsze niż u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby. Choroba postępuje szybko, powstaje marskość wątroby, a wielu pacjentów umiera w przypadku niewydolności wątroby w ciągu 1-8 lat po wystąpieniu choroby.

Najwyższa śmiertelność wynika z wczesnego, najbardziej aktywnego okresu choroby, szczególnie z uporczywą cholestazą z wodobrzuszem, epizodami śpiączki wątrobowej. Wszyscy pacjenci, którzy przeżyli krytyczny okres, rozwinęli marskość wątroby. Średnia długość życia wynosi 10 lat. W niektórych przypadkach możliwe jest uzyskanie bardziej stabilnej remisji, a następnie rokowanie jest bardziej korzystne.

Co to jest autoimmunologiczne zapalenie wątroby: objawy, diagnoza, leczenie, rokowanie

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby jest przewlekłym postępującym uszkodzeniem wątroby, które ma objawy przed-pierwotnego lub bardziej rozległego procesu zapalnego i charakteryzuje się obecnością specyficznych przeciwciał autoimmunologicznych. Występuje u co piątej osoby dorosłej z przewlekłym zapaleniem wątroby iu 3% dzieci.

Według statystyk kobiety częściej niż mężczyźni cierpią na tego typu zapalenie wątroby. Z reguły zmiany rozwijają się w dzieciństwie i okresie od 30 do 50 lat. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby jest szybko postępującą chorobą, która przekształca się w marskość wątroby lub niewydolność wątroby, co może prowadzić do śmierci.

Przyczyny choroby

Mówiąc wprost, przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie wątroby jest patologią, w której układ odpornościowy organizmu niszczy własną wątrobę. Komórki gruczołów są zaniko- wane i zastępowane przez elementy tkanki łącznej, które nie są w stanie wykonać niezbędnych funkcji.

Międzynarodowa Klasyfikacja 10. rewizji chorób odnosi się do przewlekłej patologii o charakterze autoimmunologicznym do sekcji K75.4 (kod dla ICD-10).

Przyczyny choroby nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione. Naukowcy uważają, że istnieje wiele wirusów, które mogą wywoływać podobny mechanizm patologiczny. Obejmują one:

  • ludzki wirus opryszczki;
  • Wirus Epstein-Barr;
  • wirusy będące przyczyną zapalenia wątroby typu A, B i C.

Istnieje opinia, że ​​predyspozycje dziedziczne znajdują się również na liście możliwych przyczyn choroby, co objawia się niedoborem immunoregulacji (utrata wrażliwości na własne antygeny).

Jedna trzecia pacjentów ma połączenie przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby z innymi zespołami autoimmunologicznymi:

  • zapalenie tarczycy (patologia gruczołu tarczycy);
  • Choroba Gravesa (nadmierne wytwarzanie hormonów tarczycy);
  • niedokrwistość hemolityczna (zniszczenie przez układ odpornościowy własnych czerwonych krwinek);
  • zapalenie dziąseł (zapalenie dziąseł);
  • 1 rodzaj cukrzycy (niewystarczająca synteza insuliny przez trzustkę, której towarzyszy wysoki poziom cukru we krwi);
  • kłębuszkowe zapalenie nerek (zapalenie kłębuszków nerkowych);
  • zapalenie tęczówki oka (zapalenie tęczówki oka);
  • Zespół Cushinga (nadmierna synteza hormonów nadnerczy);
  • Zespół Sjogrena (połączone zapalenie gruczołów wydzielania zewnętrznego);
  • neuropatia nerwów obwodowych (uszkodzenie niezapalne).

Formularze

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby u dzieci i dorosłych podzielone jest na 3 główne typy. Klasyfikacja opiera się na typie przeciwciał, które są określone w krwioobiegu pacjenta. Formy różnią się od siebie cechami kursu, ich odpowiedzią na trwające leczenie. Prognoza patologii również jest inna.

Wpisz I

Charakteryzują następujące wskaźniki:

  • przeciwciała przeciwjądrowe (+) u 75% pacjentów;
  • przeciwciała przeciwko mięśniom gładkim (+) u 60% pacjentów;
  • przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofili.

Wirusowe zapalenie wątroby rozwija się przed osiągnięciem pełnoletności lub nawet w okresie menopauzy. Ten typ autoimmunologicznego zapalenia wątroby reaguje dobrze na trwające leczenie. Jeśli leczenie nie zostanie wykonane, powikłania pojawiają się już w ciągu pierwszych 2-4 lat.

Typ II

  • obecność przeciwciał skierowanych przeciwko enzymom komórek wątroby i nabłonkowi kanalików nerkowych u każdego pacjenta;
  • rozwija się w wieku szkolnym.

Ten typ jest bardziej odporny na leczenie, występują nawroty. Rozwój marskości występuje kilkakrotnie częściej niż w innych postaciach.

III typ

Towarzyszy temu obecność w krwioobiegu pacjentów z przeciwciałami przeciwko wątrobowemu i wątrobowemu antygenowi trzustkowemu. Określona dostępność:

  • czynnik reumatoidalny;
  • przeciwciała antymitochondrialne;
  • przeciwciała przeciwko antygenom cytolemowym hepatocytów.

Mechanizm rozwoju

Sądząc po dostępnych danych, głównym momentem w patogenezie przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest defekt układu odpornościowego na poziomie komórkowym, który powoduje uszkodzenie komórek wątroby.

Hepatocyty są zdolne do rozpadu pod wpływem limfocytów (jednego z typów komórek leukocytów), które mają zwiększoną wrażliwość na błony komórek gruczołów. Równolegle z tym występuje przewaga stymulacji funkcjonowania limfocytów T mających działanie cytotoksyczne.

W mechanizmie rozwoju rola szeregu wykrywalnych antygenów jest wciąż nieznana. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby, pozawątrobowych objawy wynikające z faktu, że kompleksy immunologiczne, które krążą we krwi są zatrzymywane w ścianie naczynia, co prowadzi do rozwoju reakcji zapalnych i uszkodzenia tkanek.

Objawy choroby

Około 20% pacjentów nie ma objawów zapalenia wątroby i szuka pomocy tylko w czasie komplikacji. Jednak zdarzają się przypadki ostrego ostrego początku choroby, w której znaczna ilość wątroby i komórek mózgowych jest uszkodzona (na tle toksycznego działania tych substancji normalnie inaktywowanych przez wątrobę).

Objawy kliniczne i skargi pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby:

  • gwałtowny spadek zdolności do pracy;
  • żółtaczka skóry, błony śluzowe, sekrety gruczołów zewnętrznych (na przykład gruczoły ślinowe);
  • hipertermia;
  • powiększenie śledziony, czasami wątroby;
  • zespół bólu brzucha;
  • powiększenie węzłów chłonnych.

Występuje ból w obszarze dotkniętych stawów, patologiczna nagromadzenie płynu we wspólnych jamach, obrzęk. Nastąpiła zmiana stanu funkcjonalnego stawów.

Cush Wingide

Jest to zespół hiperkortykalny objawiający się objawami przypominającymi o nadmiernym wytwarzaniu hormonów w korze nadnerczy. Pacjenci skarżą się na nadmierny przyrost masy ciała, pojawienie się jaskrawoczerwonego rumieńca na twarzy, ścieńczenie kończyn.

Oto jak wygląda pacjent z zespołem hiperkortyzującym

Na przedniej ścianie jamy brzusznej i pośladkach powstają rozstępy (rozstępy przypominające pasma niebiesko-fioletowego koloru). Kolejny znak - w obszarach o największym nacisku skóra ma ciemniejszy kolor. Częstymi objawami są trądzik, wysypki różnego pochodzenia.

Stadium marskości wątroby

Okres ten charakteryzuje się rozległym uszkodzeniem wątroby, w którym dochodzi do zaniku hepatocytów i ich zastąpienia przez bliznowatą tkankę włóknistą. Lekarz może ustalić obecność objawów nadciśnienia wrotnego, objawiającego się zwiększonym ciśnieniem w układzie żyły wrotnej.

Objawy tego stanu:

  • wzrost wielkości śledziony;
  • rozszerzenie żył żołądka, odbytnicy;
  • wodobrzusze;
  • erozyjne defekty mogą pojawić się na błonie śluzowej żołądka i przewodu jelitowego;
  • zaburzenia trawienia (zmniejszenie apetytu, napady nudności i wymiotów, wzdęcia, zespół bólowy).

Istnieją dwa rodzaje autoimmunologicznego zapalenia wątroby. W ostrej postaci patologia rozwija się szybko iw ciągu pierwszych sześciu miesięcy roku pacjenci wykazują już oznaki zapalenia wątroby.

Jeśli choroba zaczyna się od objawów pozawątrobowych i wysokiej temperatury ciała, może to prowadzić do błędnej diagnozy. W tej chwili wykwalifikowany specjalista zadaniem jest konieczność odróżnienia diagnozę autoimmunologicznego zapalenia wątroby, tocznia rumieniowatego układowego, reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie naczyń układowej, posocznica.

Funkcje diagnostyczne

Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia wątroby ma szczególną cechę: lekarz nie powinien czekać sześć miesięcy na postawienie diagnozy, tak jak w przypadku każdego innego przewlekłego uszkodzenia wątroby.

Przed przystąpieniem do egzaminu głównego specjalista zbiera historię życia i choroby. Wyjaśnia obecność dolegliwości u pacjenta, gdy w prawym podżebrze występuje nasilenie, obecność żółtaczki, hipertermia.

Pacjent zgłasza obecność przewlekłych procesów zapalnych, dziedzicznych patologii, złych nawyków. Podaje się obecność długotrwałego stosowania leków, kontakt z innymi substancjami hepatotoksycznymi.

Obecność choroby potwierdzają następujące dane badawcze:

  • brak transfuzji krwi, nadużywanie napojów alkoholowych i przyjmowanie toksycznych narkotyków w przeszłości;
  • brak markerów aktywnego zakażenia (mówimy o wirusach A, B i C);
  • podwyższona immunoglobulina G;
  • wysoka liczba transaminaz (ALT, AST) w biochemii krwi;
  • wskaźniki markerów autoimmunologicznych zapalenia wątroby przekraczają normalny poziom w znacznej liczbie przypadków.

Biopsja wątroby w punkcji

W badaniu krwi wyjaśniono obecność niedokrwistości, zwiększonej liczby leukocytów i czynników krzepliwości krwi. W biochemii - poziom elektrolitów, aminotransferaz, mocznika. Konieczne jest również przeprowadzenie analizy kału na jaja robaków, program coprogram.

Z instrumentalnych metod diagnostycznych korzysta się z biopsji przebicia zajętego narządu. Badanie histologiczne określa obecność stref martwicy miąższu wątroby oraz infiltrację limfoidalną.

Zastosowanie diagnostyki ultrasonograficznej, TK i MRI nie dostarcza dokładnych danych na temat obecności lub nieobecności choroby.

Zarządzanie pacjentem

W przypadku autoagresyjnego leczenia zapalenia wątroby zaczyna się od korekty diety. Podstawowe zasady terapii dietetycznej (przestrzeganie tabeli 5) opierają się na następujących punktach:

  • co najmniej 5 posiłków dziennie;
  • dzienna kaloria - do 3000 kcal;
  • Gotowanie na parze, preferowane są gulasze i produkty gotowane;
  • konsystencja żywności powinna być czysta, płynna lub stała;
  • ilość soli do zredukowania do 4 gramów na dzień, a wody do 1,8 litra.

Dieta nie powinna zawierać żywności o grubym włóknie. Dopuszczone produkty: niskotłuszczowe odmiany ryb i mięsa, warzywa w postaci gotowanej lub świeżej, owoce, zboża, produkty mleczne.

Leki

Jak leczyć autoimmunologiczne zapalenie wątroby, lekarz-hepatolog powie. To ten specjalista zarządza pacjentami. Terapia polega na stosowaniu glikokortykosteroidów (leków hormonalnych). Ich skuteczność jest związana z hamowaniem wytwarzania przeciwciał.

Leczenie wyłącznie tymi lekami jest wykonywane przez pacjentów z procesami nowotworowymi lub tych, którzy mają gwałtowny spadek liczby normalnie funkcjonujących hepatocytów. Przedstawiciele - deksametazon, prednizolon.

Inną klasą leków, które są szeroko stosowane w leczeniu, są leki immunosupresyjne. Hamują również syntezę przeciwciał wytwarzanych w celu zwalczania obcych czynników.

Jednoczesne podawanie dwóch grup leków jest konieczne w nagłych zmian ciśnienia krwi, obecność cukrzycy, pacjentów mających nadwagą, u pacjentów z patologii skórnych, jak również tych pacjentów cierpiących na osteoporozę. Przedstawiciele leków - Ciclosporin, Ecoral, Konsupren.

Prognozy wyników leczenia farmakologicznego zależą od zanikania objawów patologii, normalizacji parametrów biochemicznych badań krwi oraz wyników biopsji wątroby w przekłuciach.

Leczenie chirurgiczne

W ciężkich przypadkach wskazane jest przeszczepienie wątroby. Jest to konieczne przy braku wyniku leczenia farmakologicznego, a także zależy od stadium patologii. Przeszczep jest uważany za jedyną skuteczną metodę kontrolowania choroby u co piątego pacjenta.

Częstość nawrotu zapalenia wątroby w przeszczepie waha się między 25-40% wszystkich przypadków klinicznych. Chore dziecko częściej cierpi na podobny problem niż dorosły pacjent. Z reguły część wątroby bliskiego krewnego służy do przeszczepu.

Prognozy dotyczące przeżycia zależą od wielu czynników:

  • nasilenie procesu zapalnego;
  • ciągła terapia;
  • użycie przeszczepu;
  • zapobieganie wtórne.

Ważne jest, aby pamiętać, że samoleczenie z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem wątroby nie jest dozwolone. Tylko wykwalifikowany specjalista może udzielić niezbędnej pomocy i wybrać racjonalną taktykę zarządzania pacjentem.