Allahverdiev Arif Kerimovich

Zasilanie

W tej chwili nie przekazuje się dokumentacji lekarzowi!

Wybierz innego onkologa z listy.

O lekarzu

Allahverdiev Arif Kerimovich specjalizuje się w diagnostyce i leczeniu nowotworów, a także w chorobach w obszarze chirurgii klatki piersiowej. Profesjonalnie wykonuje złożone operacje - w celu resekcji płuc, usunięcia guza śródpiersia, resekcji płuc. Udziela porad pacjentom cierpiącym na patologie klatki piersiowej. Łączy praktykę lekarską z działalnością naukową. Jest pracownikiem naukowym rosyjskiego Centrum Badań nad Rakiem. N.N. Błoch RAMS.

Allahverdiev Arif Kerimovich

Choroby, na które ten specjalista się konsultuje:

Artykuły specjalisty:

  • Rak płuc i opłucna / Współczesna taktyka terapeutyczna w przypadku raka płuc
  • Guzy opłucnej. / Fizjologia

Pacjent

Internetowa konsultacja onkologiczna

W Rosji pacjent onkologiczny często cierpi nie z powodu samej choroby, ale z niewłaściwego leczenia. Statystyki pokazują, że pacjenci, którzy starają się zrozumieć istotę choroby i metody leczenia oraz zadają bardziej świadome pytania lekarzom, w końcu otrzymują lepsze leczenie.

Ostatnie pytania na forum:

Залужная Елена (zobacz więcej odpowiedzi: 4)

Кузьмина Вера (zobacz więcej 3 odpowiedzi)

Shmalenyuk Svetlana (zobacz więcej 1 odpowiedzi)

Uzdenova Svetlana (zobacz więcej 1 odpowiedzi)

Kasatkin Jaroslav (Odpowiedzi: 3)

Абрамов Степан (zobacz więcej odpowiedzi: 6)

Н Евгения (zobacz więcej 1 odpowiedzi)

Мухорямова Юлия (zobacz więcej 5 odpowiedzi)

Możesz zadać pytanie na naszym forum doradczym.

Wydarzenia Spółki

Seminarium
"Główne podejścia w leczeniu raka płuc"

9 października 2017 r., Perm

Lokalizacja: GBUZ PK "Perm Regionalne Centrum Onkologii",
Perm, ul. Bauman, 15.

Organizatorzy: GBUZ PK "Perm Regionalne Centrum Onkologii",
Rosyjskie Towarzystwo Onkologii Klinicznej (RUSSCO).

Uczestnicy, którzy wzięli udział w całym seminarium otrzymają 4 punkty w ramach programu ustawicznego kształcenia medycznego Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej.

Orlov Oleg Alekseevich
Zastępca Głównego Oficera Chirurgii
GBUZ PC "Perm Regionalna Klinika Onkologii"
głowa. Katedra Onkologii, Diagnostyki Radiacyjnej i Radioterapii PGM,
Honorowy doktor Rosji, profesor, doktor nauk medycznych,
Perm

Allahverdiev Arif Kerimovich
Główny badacz chirurgicznego oddziału klatki piersiowej
FGBU "NMIc je onkologicznie. N.N. Błochin "z Ministerstwa Zdrowia Rosji,
Doktor nauk medycznych,
Moskwa

Moiseenko Fedor Vladimirovich
Rak głowy chemioterapia (przeciwnowotworowym farmakoterapia) Dział bioterapii w Petersburgu Klinicznej Centrum Badawczego specjalistycznej opieki lekarskiej (raka), profesor nadzwyczajny na Wydziale Onkologii Northwestern State University Medical. I.I. Mechnikova, członek grupy roboczej ds. Opracowania praktycznych zaleceń RUSSCO,
Doktor nauk medycznych,
Petersburg

Ragulin Yuri Alexandrovich
Kierownik Zakładu Radiacji i Leczenia Chirurgii Klatki Piersiowej,
Medical Radiological Research Center. A.F. Tsyba - oddział federalnego zakładu federalnego "Naukowe Centrum Badań Medycznych Radiologii" Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej, Ph.D.
Obninsk

Sannikova Tatiana Alexandrovna
Lekarz chemoterapeuta
GBUZ PC "Perm Regionalna Klinika Onkologii"
Perm

Khorinko Andrey Vitalyevich
Kierownik 1 wydziału chemioterapii
GBUZ PC "Perm Regionalna Klinika Onkologii"
onkolog,
Perm

12: 00-12: 30 - Powitalna kawa

12: 30-12: 40 - Mowa powitalna
prof. OA Orlov, Perm

12: 40-13: 10 - Chirurgiczne leczenie raka płuca
Ph.D. A.K. Allahverdiyev, Moskwa

13: 20-14: 00 - Lecznicze leczenie raka płuc
Ph.D. F.V. Moiseenko, St. Petersburg

14: 10-14: 40 - Radioterapia raka płuc
cms Yu.A. Ragulin, Obninsk

14: 50-15: 05 - Przypadek kliniczny
Dr TA. Sannikova, Perm

15: 05-15: 20 - Przypadek kliniczny
Dr. A.V. Horinko, Perm

Allahverdiev Arif Kerimovich

Romanov P.L.

4 recenzje
Chirurg
Kaszirskoje Highway 74, budynek 1
Medvkadrat na Kashirka

Pak A.G.

9 recenzji
Chirurg
Kaszirskoje Highway 74, budynek 1
Medvkadrat na Kashirka

Recenzje (3)

Świetny profesjonalista i wspaniała osoba! Operowałem endoskopowo, usunąłem część płuca. Tydzień później powrócił do codzienności. Bardzo wdzięczny lekarzowi!

Na samym początku mojego długiego i trudnego leczenia przybyłem po radę i zalecenia do dr Allahverdiyev AK. Ten chirurg zrobił na mnie niezatarte wrażenie - energiczny, uważny na pacjenta w recepcji, sympatyczny, zainteresowany pomocą. Jestem wdzięczny Arifowi Kerimowiczowi za wspaniałą postawę, wsparcie moralne (które było wtedy konieczne dla mnie jako powietrza!) I za te zalecenia i wskazówki. Niski łuk dla tej ważnej pomocy!

Dziękuję losowi, który przyniósł mi ludzi z tego ośrodka, że ​​przyjechałem do profesjonalistów, którzy znają się na ich biznesie. Zespół operacyjny był duży, błagam o wybaczenie, nie pamiętałem wszystkich po imionach, znam Doktora Allahverdiyeva, dlatego piszę tutaj. Jest specjalistą od wielkiego talentu i miłosiernym człowiekiem. Widać, że całkowicie oddaje się swojej pracy, że ma indywidualne podejście do każdego pacjenta. Można to jednak powiedzieć o wszystkich lekarzach, którzy wzięli udział w operacji i podjęli działania następcze. Każdy jest kompetentny, każdy widzi i rozumie ból i doświadczenia pacjentów. Dziękuję, ale wciąż mamy specjalistów w swojej dziedzinie.

Azerbejdżan wśród wiodących specjalistów rosyjskiego Centrum Badań nad Rakiem. Błochin (sesja zdjęciowa)

Jedną z najtrudniejszych specjalności medycznych jest onkolog. W Rosji onkologia od dawna ustanowiła swoją tradycję, swoją własną szkołę. Uważa się, że zaawansowanym ośrodkiem onkologicznym w tym kraju jest Russian Cancer Research Center. Błochin.

W jego ramach nie powstało nawet jedno, ale powstało kilka szkół naukowych. Jedną z nich kieruje akademik RAMS Mammad Alijew. Jest dyrektorem Instytutu Onkologii Dziecięcej i Hematologii RCRC, wokół niego skupiła się grupa utalentowanych i obiecujących lekarzy.

Najnowsze metody walki z chorobą

Dziewczyna Katya T. w wieku 13 lat zwróciła się do Instytutu Onkologii Dziecięcej w RCRC im. Błochin ze skargami na ból w kościach miednicy. Podczas badania odkryto duży guz z rozprzestrzenianiem się na staw biodrowy: mięsak Ewinga jest jednym z najstraszniejszych nowotworów w dzieciństwie. Katia otrzymała łącznie dwanaście kursów chemioterapii o wysokiej dawce. Guz znacznie się zmniejszył, ale nadal niszczył kości. Następnie lekarze postanowili przeprowadzić skomplikowaną operację - usunąć prawą połowę miednicy z guza i zastąpić ją endoprotezą tytanową, która została zamówiona w Niemczech specjalnie dla tego pacjenta. Operacja ta została następnie pomyślnie przeprowadzona w Rosji po raz pierwszy. Minęły prawie 3 lata. Ta dziewczyna, teraz dziewczynka, żyje szczęśliwie bez śladów guza, żyje pełnią życia, studiuje w szkole artystycznej.

Dzięki nowoczesnym lekarstwom i zaawansowanym, zaawansowanym technologicznie zabiegom lekarzy, RCRC udało się uratować życie nie tylko Katya. Zwycięska historia Katyi w Children's Oncology Institute nie jest pierwszą i nie jedyną: liczba ratowanych dzieci i dorosłych w ciągu życia RONC idzie do tysięcy.

Oczywiście nie zawsze leczenie raka jest tak skuteczne. Rocznie w Rosji około 300 tysięcy osób umiera na raka. I wielu z tych osób umiera z całkowicie uleczalnych i możliwych do zastosowania w nowoczesnych formach medycznych, po prostu nie mogli czekać na ich działanie. Problem polega na tym, że jak dotąd zaawansowana pomoc RCRC nie doprowadziła do "dotarcia" do wszystkich regionów dużego kraju. W jednym miejscu brakuje ośrodków diagnostycznych lub ich wyposażenia, w innych wszystko jest niezbędne, ale fizycznie brakuje specjalistów.

Uczniowie Dawidowa

RCRC je. Błochin jest głównym ośrodkiem analitycznym, a zarazem praktycznym ośrodkiem skoncentrowanym na medycynie w walce z rakiem. Możesz mówić o kilku pokoleniach naukowców wychowanych przez pierwszych organizatorów tej instytucji. Przede wszystkim są to bezpośredni studenci samego Nikołaja Błochina i jego zwolennika - akademika Nikołaja Trapeznikowa. Tworzą własne szkoły. W ostatnich latach niewątpliwym liderem rosyjskiej nauki onkologicznej jest akademik Michaił Davydov. Pod jego kierownictwem obronionych zostało ponad 80 tez, w tym ponad 40 tytułów doktoranckich. Jego uczniowie i współpracownicy pracują na czołowych stanowiskach nie tylko w Rosyjskim Centrum Badań nad Rakiem, ale także jako dyrektorzy podobnych ośrodków w innych krajach WNP. Na przykład w Azerbejdżanie dyrektorem Narodowego Centrum Onkologii jest akademik Jamil Alijew, a rektorem Akademii Medycznej jest onkolog, akademik Ahliman Amirasłanow. Obaj długo nie tylko studiowali, ale także pracowali w RCRC.

Do chwili obecnej, pod kierownictwem Davydova, około 3500 osób pracuje w Rosyjskim Centrum Badań nad Rakiem, w tym dwóch akademików, 87 profesorów i 218 doktorów nauk ścisłych. Rosyjski oncocenter jest największym koncernem medycznym w Europie, organizującym i wspierającym finansowo współpracę różnych specjalistów medycznych od wielu lat. Taka koncentracja naukowców, doświadczonych klinicystów, wysokiej klasy chirurgów umożliwia syntezę środowiska dla kształcenia prawdziwych specjalistów w swojej dziedzinie, generuje utalentowanych i wszechstronnych naukowców, prawdziwych innowatorów.

Pochodzi z Azerbejdżanu

Jednym z takich innowatorów jest profesor Mammad Alijew, akademik Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych. Kieruje on Zakładem Ogólnej Onkologii i Zakładem Guzów Układu Mięśniowego Rosyjskiego Centrum Onkologii, a jednocześnie kieruje Instytutem Badawczym Onkologii Dziecięcej i Hematologii Rosyjskiego Centrum Badań nad Rakiem. Profesor Alijew jest dobrze znany w Baku, gdzie jako młody człowiek wybrał zawód lekarza. Ibid, jako absolwent Państwowego Instytutu Medycznego Azerbejdżanu. N. Narimanova otrzymał pierwszą pracę jako anestezjolog-resuscytator. Potem przeniósł się na pole traumatologii i ortopedii. W 1982 r. Został skierowany do Moskwy na studia podyplomowe z CITO. Priorov, gdzie obronił swoją pierwszą pracę naukową - rozprawę o leczeniu skomplikowanych dyslokacji stawu biodrowego u dzieci.

W 1988 r. Powrócił do Baku, w klinice traumatologii i ortopedii, przez dwa lata pracował jako kierownik wydziału. Następnie w 1990 roku został ponownie wysłany do Moskwy, by pracować nad jego pracy doktorskiej w CRC, podczas gdy był on kierowany przez legendarnego lekarza - akademik Nikołaj Trapeznikov. Pod koniec lat 90. dr Alijew miał ogromne doświadczenie w leczeniu ponad pięciu tysięcy osób. Zaczyna łączyć różne metody - chirurgię, ortopedię i neurochirurgię, wdraża metody swojego słynnego rodaka Ilizarowa w onkologii. Alijew założył szereg nowych kierunków w CRC i w skali medycyny rosyjskiej w ogóle - chirurgicznego leczenia kręgosłupa i miednicy guzy ściany klatki piersiowej, mikro- i rekonstrukcyjnej chirurgii naczyniowej w onkologii. W 1998 r. Uzyskał tytuł profesora onkologii. W 2001 roku, po śmierci swojego nauczyciela - akademika Trapeznikowa - kierował nauką tego wybitnego uczonego.

Mammad Alijew prace naukowe poświęcone zintegrowanym leczeniu mięsaków kości, tkanek miękkich, rekonstrukcyjnej i chirurgii naczyniowej w onkologii i złośliwych nowotworów skóry. Podsumowując doświadczenie leczenia ponad pięciu tysięcy pacjentów z mięsakami wykazało, że tylko połączone podejścia, w tym chemioterapia i leczenie chirurgiczne, zapewniają satysfakcjonujące natychmiastowe i długoterminowe wyniki. Wraz z szerokiego zastosowania endoprotezy, które mogłyby doprowadzić do międzynarodowych standardów i różnych metod kości i tworzyw sztucznych naczyniowych zachowanie terapii pozwala zachować kończyny ponad 85% pacjentów z mięsaków. Oddział wykonał ponad 700 endoprotez.

Pod przewodnictwem Alijewa w ostatnich latach rozwinięto nowy impuls w takim kierunku, jak leczenie wczesnych i późnych powikłań po operacjach oszczędzania narządów. Dziś są wprowadzani do onkologii dziecięcej, dlatego leczenie narządowe stało się standardem leczenia chirurgicznego u dzieci. Zachowanie narządów u dzieci z nowotworami kości i tkanek miękkich wykonuje się u 90% pacjentów. Takie i podobne metody zostały w odpowiednim czasie wyleczone przez dziewczynę Katya.

RONTS to prawdziwie wielonarodowy zespół podobnie myślących osób, pracują tam lekarze z niemal wszystkich narodowości byłego ZSRR. Na przykład wielu imigrantów z Azerbejdżanu pracuje w tym wysoko technologicznym centrum medycznym. Z ich kręgów warto wymienić kilku specjalistów.

Elmar Musaev jest już doświadczonym lekarzem. Urodził się w 1971 roku w Baku, w rodzinie lekarzy. Wraz z nauczycielem Mammadem Alijewem ukończył Państwowy Uniwersytet Medyczny w Azerbejdżanie. N. Narimanov. Po ukończeniu instytutu odbył staż, pobyt w klinice i studia podyplomowe na podstawie Zakładu Guzów Układu Mięśniowo-szkieletowego. N.N. Błochin. W listopadzie 2005 roku Dyrektor Ośrodka - akademik Davydov zasugerował, że na czele nowego działu (chirurgii kręgosłupa), gdzie dr Musaev działa teraz. W 2008 r. Obronił rozprawę doktorską: "Nowoczesne podejście do chirurgicznego leczenia kości miednicy". Dr Musayev zajmuje się jednym z najtrudniejszych problemów onkologii klinicznej - interwencji chirurgicznej w przypadku guzów kręgosłupa, kości miednicy i kości krzyżowej.

Azer Akhundov jest doktorem nauk medycznych, starszym badaczem w oddziale guzów głowy i szyi. Urodził się w 1959 roku w Lankaran. Po ukończeniu Państwowego Uniwersytetu Medycznego w Azerbejdżanie pracował jako chirurg w regionie Kokaczajewa w Kazachstanie. W latach 1987-1989 był chirurgiem w szpitalu wojskowym. W 1989 został wysłany na rezydencję Centrum Badań nad Rakiem. W 2000 r. Obronił rozprawę doktorską. Azer Akhundov jest jednym z najbardziej doświadczonych pracowników wydziału guzów głowy i szyi. W arsenale jego operacji - usuwanie guzów tarczycy, laryngofarynx, guzów szyi.

Cała rodzina lekarzy pracuje w Rosyjskim Centrum Raka - Arif Allahverdiyev i jego żona Goncha. Dr Allahverdiyev urodził się w 1974 r., Również z Baku. W 1996 roku ukończył Azerbejdżan Państwowego Uniwersytetu Medycznego imienia N. Narimanov, studiował przez dwa lata stażu w Centrum Onkologii działu Azerbejdżan Ministerstwa Zdrowia z ogólnym onkologii. W 1998 roku wszedł do klinicznej rezydencji RCRC. W 2003 roku, pod kierunkiem akademika Davidov obronił pracę na temat: „Zaawansowane techniki w chirurgicznym leczeniu chorych na raka płuca.” Obecnie zajmuje stanowisko starszego działu badacz piersiowo RORC, pracujący pod kierunkiem akademika Davydov. W 2008 roku zdał szkolenia praktycznego endosurgical procedur operacyjnych (i torakoskopowej chirurgii laporaskopicheskie) z wnęki nowotworów i lokalizacji nowotworów jamy brzusznej w klinice Jikei University School of Medicine (Tokio, Japonia). W 2009 r. Odbył staż w Instytucie Onkologicznym Gustave Rusi (Paryż, Francja).

Jego żona Goncha Allahverdiyeva ukończyła z wyróżnieniem Azerbejdżański Uniwersytet Medyczny imienia A.Sh. N. Narimanov. Po treningu na pobyt stały i studiach, w 2006 roku obroniła pracę na problemach Ultrasonografia przerzutów do regionalnych węzłów chłonnych nowotworów głowy i szyi. Od 2007 roku jest pracownikiem naukowym w dziale diagnostyki ultradźwiękowej Rosyjskiego Centrum Badań nad Rakiem.

Onkologia nie rozumie obywatelstwo ich ataki, a nie ma żadnej różnicy, co ręce i wysiłki naukowe, które kraj ograniczy tę globalną chorobę. Zmusił to? Prognozowany wzrost liczby nowych przypadków raka z 10 milionów w 2000 roku wzrośnie do 15 milionów w 2020 roku, a stanie się to głównie ze względu na starzenie się populacji światowej w obu krajach rozwiniętych i rozwijających się, a także ze względu na wzrost liczby palaczy i ludzie prowadzący niezdrowy tryb życia. W Rosji na meducheche z różnymi chorobami onkologicznymi jest około 2,5 miliona osób. O tej liczbie ludzi umiera z powodu tej choroby, pomyśl, około tysiąca osób dziennie.

Oczywiście państwo jest odpowiedzialne za zdrowie swoich obywateli, za możliwość ich wyleczenia. Tragedią jest to, że wielu z tych zgonów można zapobiec, medycyna może walczyć z tą chorobą, jeśli zostanie wykryta na wczesnym etapie. Pytanie dotyczy dostępności centrów wczesnej diagnostyki. Od dłuższego czasu możemy mówić o problemach związanych z tworzeniem bazy materialno-technicznej i leków w Rosji, a także w Azerbejdżanie, w krajach WNP. Niewątpliwie konieczne jest poszerzenie doświadczenia RCRC w celu zwiększenia liczby wykształconych i wykwalifikowanych pracowników.
Aby jednak ograniczyć raka, zgodnie z badaniami WHO, potrzebujemy wysiłków całego świata. Społeczność międzynarodowa musi podjąć natychmiastowe działania w celu ograniczenia spożycia tytoniu, alkoholu, promowania zdrowego odżywiania, są one główną bronią w walce z rakiem. Jak dla rosyjskich chirurdzy Azerbejdżanu i innych narodowości, oni właściwie wykonywać swoje zadania - Rosyjska szkoła chirurgiczna jest liderem na świecie. Problem przeżycia chorych na raka polega na jakości wsparcia pooperacyjnego, wyzdrowieniu i, oczywiście, w promowaniu zdrowego stylu życia.

Numer referencyjny "Izwiestia"

Mammad Alijew Dzhavadovich, MD, profesor, akademik Akademii Nauk Medycznych, Czczony Naukowiec z Rosji, laureatem Nagrody Państwowej Federacji Rosyjskiej a Rządem nagrody, kierownik Zakładu Ogólnej Onkologicznej i Departament nowotworów układu mięśniowo-szkieletowego, Clinical Oncology rosyjskiej Cancer Research Center. N.N. Błoch RAMS, dyrektor Instytutu Badań Onkologii i Hematologii Dziecięcej.

Russian Cancer Research Center. NN Błochin

Stan Organizacja „rosyjski Onkologicznej Centrum Naukowo nazwany NN Błochin” rosyjskiego Ministerstwa Zdrowia jest następcą utworzony na mocy decyzji Rady Ministrów ZSRR w dniu 22 października 1951 roku Instytut Patologii i Terapii Doświadczalnej Raka ZSRR Akademii Nauk Medycznych.

W 1952 r. Instytutem kierował Nikołaj Nikołajewicz Błochin. W krótkim czasie udało mu się zebrać w jednym ośrodku najlepszych naukowców, lekarzy, chirurgów, radiologów, radiologów, lekarzy i służby zdrowia menedżerów, zdolnych młodych ludzi i stworzyć wiodącą szkołę naukową-praktyczne w kraju, który stał się jednym z najbardziej cenionych na świecie. Dziś centrum nosi imię założyciela i pierwszego dyrektora.

Od 2001 r. Do chwili obecnej RCRC. NN Błochin jest kierowany przez akademika Rosyjskiej Akademii Nauk, profesora, głównego onkologa Rosji Michaiła Iwanowicza Davydova, znakomitego onkologa domowego, kontynuującego najlepsze tradycje swoich poprzedników. Tak więc, na dzień dzisiejszy, RCRC je. N.N. Błochin stał się największą kliniką onkologiczną w Rosji i Europie, a także jedną z największych klinik onkologicznych na świecie. Centrum przedstawia wszystkie istniejące rodzaje opieki onkologicznej.

"Analityczne i metodologiczne podstawy endochirurgii nowotworów lokalizacji klatki piersiowej". Allahverdiyev Arif Kerim oglu

Teza - 480 rubli., Dostawa 10 minut, przez całą dobę, bez dni wolnych i świąt

Streszczenie - za darmo, dostawa 10 minut, przez całą dobę, bez dni wolnych i świąt

Allahverdiyev Arif Kerim oglu. "Analityczne i metodologiczne podstawy endochirurgii nowotworów lokalizacji klatki piersiowej".: Teza. Doktor nauk medycznych: 14.01.12 / Allahverdiev Arif Kerim oglu; [Strona ochrony: Rosyjskie Centrum Badań nad Rakiem nazwane po N.N. Błochin z Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej].- Moskwa, 2016

Treść pracy dyplomowej

1. Historia rozwoju i instrumentacja chirurgii thoracoscopic 13

2 Współczesne możliwości diagnostyki zmian nowotworowych w lokalizacji wewnątrz klatki piersiowej 30

2.1 Możliwości technik instrumentalnych w diagnostyce zmian przerzutowych narządów klatki piersiowej i stopnia zaawansowania raka płuca (przegląd literatury) 30

2.2. Możliwości torakoskopii w diagnostyce zmian nowotworowych płuc, śródpiersia i opłucnej (analiza własnych obserwacji) 38

2.3. Metodologia wykonywania diagnostyki torakoskopowej 43

2.3.1. Rozpoznanie zmian opłucnowych 44

2.3.2 Rozpoznanie nowotworów płuc 46

2.3.3 Rozpoznanie nowotworów śródpiersia 51

3. Rozpoczęcie leczenia chirurgicznego pacjentów z przerzutową chorobą płuc 54

3.1.Wyznaczenie dostępu operacyjnego w leczeniu chirurgicznym pacjentów z przerzutami do płuc (przegląd literatury) 54

3.2 Chirurgia klatki piersiowej w leczeniu przerzutów w płucach (obserwacje własne) 62

3.3.Metodologiczne aspekty interwencji torakoskopowych z powodu przerzutowego uszkodzenia płuc 69

3.4 Dwustronne, jednoetapowe resekcje torakoskopowe płuc z powodu przerzutów 81

3.5 Natychmiastowe wyniki leczenia operacyjnego pacjentów z przerzutami do płuc 86

4. Nowoczesne podejście do chirurgicznego leczenia guzów śródpiersia 94

4.1 Przegląd literatury 94

4.2 Leczenie chirurgiczne neurogennych guzów śródpiersia (obserwacje własne) 115

4.3 Leczenie chirurgiczne przy użyciu śródpiersia (własne obserwacje) 126

4.4 Leczenie chirurgiczne grasicy śródpiersia (obserwacje własne) 134

4.4.1 Charakterystyka chorych z śródpiersia operowanych z grasicą 134

4.4.2. Metodologiczne aspekty tymektomii torakoskopowej 145

4.4.3 Natychmiastowe wyniki chirurgicznego leczenia grasiczaków śródpiersia 157

4.4.4 Długoterminowe wyniki leczenia chirurgicznego pacjentów ze świądami śródpiersia 165

5. Współczesne możliwości chirurgicznego leczenia niedrobnokomórkowego raka płuca w fazie klinicznej 173

5.1. Aktualny stan problemu (przegląd literatury) 173

5.2. Metodologiczne aspekty wykonywania pełnej lobektomii torakoskopowej 194

5.2.1 Interwencje operacyjne w lewym płucu 197

5.2.2. Interwencje operacyjne na prawym płucu 214

5.2.3. Torakoskopowe wycięcie węzłów chłonnych śródpiersia 236

Ogólna charakterystyka obserwacji klinicznych i metody badań.

5.4 Natychmiastowe wyniki leczenia chirurgicznego pacjentów z NSCLC w fazie klinicznej I 253

5.5 Długoterminowe wyniki chirurgicznego leczenia niedrobnokomórkowego raka płuca po interwencji thoracoscopic 271

Praktyczne zalecenia 317

Możliwości torakoskopii w diagnostyce zmian nowotworowych płuc, śródpiersia i opłucnej (analiza własnych obserwacji)

W 1928 r. Cova opublikował kolorowy atlas torakoskopowej diagnozy patologii klatki piersiowej [407].

Po raz pierwszy w Rosji interwencje torakoskopowe przeprowadził K.D. Esipov w 1929 r. Do pneumolizy u pacjentów z nieskuteczną odma opłucnową.

W 1929 roku, dzięki rozwojowi niemieckiego hepatologa Kalk, znaczny krok został osiągnięty przez przejście od diagnostycznych procedur laparoskopowych vlechebnuyu [172]. Autor opracował trokar z dodatkowym kanałem roboczym do wprowadzania instrumentów. Z wielkim zainteresowaniem jest komunikacja autora na realizację 100 laparoskopii, stosując system optyczny z przeglądem 135. Zmodyfikowany laparoskop Tracing używanej w naszych czasach, a jego nazwa jest podana w punkcie wprowadzenia trokarów do jamy brzusznej.

Wynalezienie koagulacji monopolarnej o wysokiej częstotliwości przez niemieckiego naukowca Boscha w 1936 roku było znaczącym osiągnięciem w rozwoju endochirurgii. Jednak jego zastosowanie doprowadziło do zwiększenia liczby powikłań chirurgicznych, co było związane z wyraźnym poparzeniem sąsiednich tkanek.

W 1950 roku, antybiotykoterapia jest leczenie gruźlicy w większości zostały zastąpione przez zastosowanie torakoskopii w leczeniu tej patologii. W ciągu następnych 20 lat, torakoskopię jest powszechnie stosowane w diagnostyce pierwotnych i przerzutowych zmian chorobowych płuc i opłucnej. Naukowcy Sattler [345], Swierenga [376] i Brandt [62] w swojej pracy odnotowano ponad 1000 przeprowadzono torakoskopii diagnostycznego.

Pomimo powszechnego stosowania tej metody w Europie, w Stanach Zjednoczonych, metoda została opracowana wyłącznie z 1970 roku, które zostało spowodowane przez postęp techniczny w dziedzinie optoelektroniki i sprzętu medycznego. Rozwój światłowodów i pojawienie się elastycznych kamer endoskopowych wzbudziło zainteresowanie rozwojem torakoskopii. Założycielami rozwoju torakoskopii w Stanach Zjednoczonych są Miller i Hatcher [254]. Przedmiotem wynalazku jest elastyczny, videohirurgicheskih urządzeń przenośnych doprowadziło do znacznego wzrostu ich zastosowania w chirurgii przewodu pokarmowego, płuc i otolaryngologii, urologii i ortopedii. Rozwój kamer endoskopowych i postępów w rozwoju narzędzi chirurgicznych dla Endosurgery przyczyniło się do dalszego rozwoju torakoskopii. Lo Cicero [214] i Wakabayashi [393] wykazały skuteczność kliniczną wprowadzenia chirurgii laserowej ramach operacji torakoskopii.

Przez 1980, torakoskopii zaczął się szerokie zastosowanie nie tylko w diagnostyce, ale również jako terapeutyczne techniki dla różnych patologii piersi. Torakoskopię jest prawidłowo umieszczony w chirurgii nowotworów gruczołu grasicy przy wykonywaniu tymektomię w kardiochirurgii w aortalno-wieńcowego rewaskularyzacji, przełyku resekcji [88], w celu przeprowadzenia współczulnego, pericardiotomy we wszystkich typach resekcji płuc wcześniej wykonanych z otwartych metod chirurgicznych. Korzyści kliniczne torakoskopii mają zmniejszyć pacjenta okresu rekonwalescencji po zabiegu i zmniejszyć ból pooperacyjny [171, 189].

Pierwszą udaną sympatektomię torakoskopową wykonał Ioffe L.T. w 1982 r. technika była szeroko stosowana w praktyce [3, 17, 19]. Pierwszy torakoskopię zastosowanie w leczeniu chorób kręgosłupa w Europie należy Mack [221, 313] i Rosenthal [326] w Stanach Zjednoczonych. Jednak prawdziwy przewrót w historii rozwoju torakoskopowej chirurgii spełniło się w 1986 roku, po opracowaniu kolorową kamerą wideo, co pozwoliło przenieść obraz z obiektywu do wideotorakoskopia monitora. Ten wynalazek ułatwił rozpoczęcie rozwoju tak zwanej chirurgii endowulopowej. Nowy system wideo ma niezaprzeczalne zalety, które są w następujący sposób: poprzez zwiększenie obraz zachowuje swoją jasność i odwzorowanie kolorów, co ułatwia ocenę obiektów studiów; Dzięki obrazu na monitorze, możliwość udziału w szybkiej interwencji asystenta chirurga. Koncepcja "torakoskopii wideo" (MTC) stała się mocno ugruntowana w praktyce klinicznej. Obecnie PTS jest stosowana do wszystkich rodzajów patologii piersi: nietypowy i anatomiczna resekcji płuca, wycięcie pęcherze, torbiele, szycie i obturacji przetok oskrzelowych, pleurodesis, wycięcia opłucnej ściennej, pericardiotomy, usuwanie guzów i torbieli śródpiersia, resekcji przełyku i zabiegów chirurgicznych na sercu [ 1, 9, 10, 11, 22, 27, 30, 32, 33, 35]. Nowe rozwiązania technologiczne skłoniły uzasadniony interes w badania i rozwój możliwości diagnostyczne i terapeutyczne Endosurgery w różnych dziedzinach medycyny klinicznej, zwłaszcza w onkologii.

Chirurgia klatki piersiowej w leczeniu przerzutów w płucach (obserwacje własne)

torakoskopię diagnostycznych, zwykle stosowane w celu wyjaśnienia, że ​​wyniki badania nie są nieinwazyjne metody instrumentalne, takie jak rentgenowskich, tomografii Wielorzędowa kompyuteranaya (CT), obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI), tomografii komputerowej emisyjnej (PET). Zidentyfikowane nieinwazyjne metody guzków w płucach i śródpiersia wymagają morfologiczne wyjaśnienia natury zmian w nich, które dziś stosowane są takie nowoczesne techniki jako igły przezklatkowej biopsji przezoskrzelowej nakłucia, transesophageal nakłucia, przezoskrzelowej przebicie pod kontrolą rentgenowskim lub obliczone badaniu tomografią. Jednak nawet korzystanie z arsenału możliwości diagnostycznych nie produkują morfologiczne potwierdzenie diagnozy. Problem ten jest z powodzeniem rozwiązywany za pomocą biopsji pod kontrolą wideootorakoskopii.

Struktury śródmiąższowe płuc mają szczególną złożoność, co może powodować pewne trudności. Według japońskich naukowców [374] przedoperacyjne oznaczanie ognisk w płucach jest wskazane dla wszystkich pacjentów, których formacja nie przekracza 10 mm i znajduje się na głębokości większej niż 5 mm od opłucnej trzewnej. Istnieją różne podejścia do rozwiązania tego problemu. Na przykład ultrasonografia śródoperacyjna służy do wizualizacji struktur śródmiąższowych o małych rozmiarach w płucach [319]. Jednak dla przepuszczalności akustycznej płuca konieczne jest jego kolaborowanie przez okres co najmniej 40 minut, co znacznie wydłuża czas interwencji chirurgicznej. W konsekwencji preferowane jest przedoperacyjne znakowanie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na metodę przedoperacyjnego oznaczania małych formacji w płucach za pomocą igły kotwiczącej pod kontrolą RCT, stosowanej w praktyce klinicznej [350]. Jako alternatywny sposób znakowania śródmiąższowo umieszczonych ognisk w płucach stosuje się wprowadzanie substancji klejących w pobliżu guza pod kontrolą PKT. Do tego celu stosuje się agar i histoakryl, które po wstrzyknięciu do miąższu łatwo tworzą gęste kule dostępne do badania palpacyjnego, wskazując tym samym na lokalizację ostrości patologicznej [437].

W podobnym celu stosuje się kolagen barwiony barwnikiem błękitu metylenowego, który w przeciwieństwie do wolnego barwnika przechowuje się w miąższu płucnym do 10 dni [278]. Jednak substancje adhezyjne wprowadzone do tkanki płuc maskują guz, nie pozwalając w razie potrzeby na jego różnicowanie w trakcie interwencji chirurgicznej. Ponadto w przypadku przedoperacyjnego znakowania małych ogniskowych zmian w płucach stosuje się radioaktywny preparat 99mTc, który wprowadza się 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym bezpośrednio do guza, a obrazowanie śródoperacyjne wykonuje się przy użyciu czujnika gamma [57]. Oprócz tego technika ta wymaga użycia specjalnego wyposażenia dodatkowego i specjalnych warunków stosowania substancji radioaktywnych. W związku z tym oczywiste jest, że przedmiotem badań jest nagła potrzeba zbadania możliwości diagnostycznej torakoskopii ze wstępnym oznaczeniem i rozwoju śródoperacyjnych technik wizualizacji głębokich ognisk w płucach.

Przeanalizowaliśmy wyniki diagnostyki torakoskopowej u 101 pacjentów operowanych w oddziale piersiowym Rosyjskiego Centrum Badań nad Rakiem. N.N. Błochin "Ministerstwa Zdrowia Rosji w latach 2006-2015 za zmiany ogniskowe płuc, śródpiersia i opłucnej (tab. 3). Średni wiek pacjentów wynosił 45,3 lat i wahał się od 18 do 75 lat. Spośród nich mężczyźni mieli 56 (55,4%), kobiety - 45 (44,6%). Tabela 3 - rozkład Lokalizacji 25 pacjentów (24,8%) pacjentów torakoskopię diagnostycznych wykonywanych przez zmian nowotworowych przednim śródpiersia z 19 (18,8%) operowano guzów tylnej śródpiersia, 10 (9,9%) - na edukację opłucna i prawie połowy pacjentów z 47 (46,5%), torakoskopii diagnostyczne dla celów morfologicznej potwierdzeniu diagnozy przeprowadzonego w ogniskowych w płucach.

Jeśli chodzi o historię i obraz kliniczny zmian w płucach i śródpiersiu, należy zauważyć, że u 80 (79,2%) pacjentów przebieg choroby był bezobjawowy, tylko 21 pacjentów (20,8%) wykazało zmiany, którym towarzyszyły objawy choroby. Wszyscy pacjenci należeli do grupy ze zmianami nowotworowymi śródpiersia i przeważnie lokalnymi objawami procesu nowotworowego, takimi jak duszność, ból w klatce piersiowej, osłabienie, kaszel i gorączka.

Czas pobytu pacjentów w szpitalu zależał od charakteru interwencji. Jeżeli interwencja ogranicza się do torakoskopii diagnostycznego (biopsji guzów śródpiersia, płuc, resekcja guza biopsji płuc oraz opłucnej, śródpiersia limfadenektomii) podczas pobytu w szpitalu w okresie pooperacyjnym nie przekracza 4 dni. W przypadkach, gdzie po weryfikacji diagnozy musiał poszerzyć objętość zabiegu wydłużone okresy, odpowiednio, przez okres, w zależności od wielkości i rodzaju zabiegu chirurgicznego dostępu

Metodologiczne aspekty tymektomii torakoskopowej

Jednym z pilnych problemów współczesnej onkologii klinicznej są przerzuty nowotworów złośliwych. Najczęściej większość z nich przerzutów do płuc. Gdy kompleks badania przerzutów płuc wykryte od 6 do 30% pacjentów z nowotworami w dowolnym miejscu, korzystnie na raka nerek, piersi, horionepitelioma, nowotwory jądra, mięsaki, rzadziej w innych lokalizacjach [4, 23, 26, 34, 110, 123, 150].

Historia chirurgicznego leczenia przerzutów w płucach trwa ponad 100 lat. W 1882 r. Weinlechner usunął przerzuty z płuc podczas operacji mięsaka piersi. Rok później Kronlein (1883) poinformował o chorobie, u której wykonano resekcję ściany klatki piersiowej, nawrót mięsaka i usunięcie przerzutów z płuc.

W naszym kraju po raz pierwszy procedura chirurgiczna przerzutowej choroby płuc została wykonana przez B.E. Linberg w 1948 roku. Pionierami operacji przerzutów w płucach w ZSRR były AA. Vishnevsky (1950), E.S. Lushnikov (1959), A.N. Fokine (1961), A.I. Pirogov, I.A. Maksimov (1963).

W 1982 roku w światowej literaturze odnotowano 2649 operacji przerzutów do płuc, które wskazywały na rosnące zainteresowanie tym problemem.

W 1997 roku opublikowano wyniki badania spółdzielczego 18 największych klinik piersiowej w Europie i Ameryce Północnej, w liczbie 5206 operacji dla przerzutów do płuc [297]. Najczęstsze przerzuty do płuc występują u pacjentów z mięsakami. Leczenie chirurgiczne przerzutów płucnych mięsaki, jak sposób podstawowy, a także w połączeniu z chemioterapią, stwierdzono, że są skuteczne u pacjentów z izolowanym i resekcyjnym przerzutów płuc [309]. Ponieważ większość pacjentów z przerzutami do płuc mięsaki młodszym wieku i ma jednocześnie funkcjonalne patologii, śmiertelność i ryzyko powikłań po wycięciu płuc mają bardzo niskie, średnie 5 lat współczynnik przeżycia wynosi od 20% do 40%, w zależności od patologicznych typu nowotworu, liczbę przerzutów do płuc, uszkodzenie jednego lub obu płucach wielkość zmiany przerzut piersiowej węzłów chłonnych, jak i bez nawrotów odstęp przed ponownym przerzutów do płuc [52, 298]. Większość badań wykazały, że wskaźnik przeżycia u pacjentów z przerzutami do płuc po leczeniu chirurgicznym i chemioterapii połączonej po przewyższa te w wersji mono, aw przypadkach, gdy operacja nie jest wykonalne. Doprowadziło to do aktywnej metod chirurgicznych w leczeniu pacjentów z przerzutami do płuc mięsaków [52.309].

Z biegiem lat, metody chirurgiczne w leczeniu mięsaków, szczególnie w mięsaki kości kończyn dolnych są coraz mniej inwazyjne, coraz szerzej stosowane konserwatywnych metod leczenia leczenia narządów chirurgiczne, aby uniknąć amputacji. Tymczasem wcześniejsze chirurgiczne leczenie przerzutów do płuc składało się z resekcji płuc z użyciem traumatycznych podejść, takich jak torakotomia i sternotomia [52]. Podejście to opiera się na fakcie, że wszelkie zmiany patologiczne w przerzutowym płuc do usunięcia, jak powyżej, przy czym metody chirurgiczne, palpacyjne umożliwiają pełne światła i nie może wykryć przerzuty wizualizowane przy użyciu zaawansowanych technik diagnostycznych. Jednak, naszym zdaniem, a według niektórych autorów, można rozważyć zastosowanie w chirurgicznym leczeniu przerzutów do płuc mięsaków mniej inwazyjnych technik chirurgicznych, biorąc pod uwagę następujące cechy choroby w tej grupie pacjentów: (1) Około 40% z nich, dalszy nawrót w płucach [65]; (2) wiele z tych pacjentów są ponownie uruchamiane średnio 2 operacji na pacjenta, oraz (3) resekcyjności przerzutów w płucach zmniejszył się w stosunku do kwoty torakotomii zatem niektórzy pacjenci odmówił leczenia chirurgicznego po dwóch -treh reoperacji. Tak więc, odrzucenie torakotomii rzecz minimalnie inwazyjnej chirurgii w pierwszej operacji przerzutów do płuc, mięsaków, ma prawo istnieje w danej grupie pacjentów.

W ostatnich latach opublikowano kilka badań dotyczących wykorzystania torakoskopowych technik chirurgicznych w leczeniu przerzutów do płuc [188,265,2706]. Mało inwazyjna chirurgia klatki piersiowej ustabilizowała się i stała się powszechną techniką w wielu klinikach, jako metoda leczenia pacjentów z ograniczonym przerzutem do płuc (zwykle mniej niż 2 przerzuty) [266]. Podejście to opiera się na zmniejszeniu powikłań pooperacyjnych i szybszej rehabilitacji społecznej pacjentów poddanych zabiegom torakoskopowym w porównaniu z zabiegami otwartymi, bez uszczerbku dla odległego wyniku leczenia [265, 271].

Jednak nie wszyscy autorzy zalecają wykonywanie operacji torakoskopowych z przerzutami mięsaka do płuc, liczba zwolenników procedur minimalnie inwazyjnych jest raczej niewielka. W ostatnich trzech badaniach dotyczących leczenia przerzutów płucnych mięsakami wszyscy pacjenci operowani byli z torakotomii i sternotomii, pomimo liczby przerzutów do płuc [149, 305, 315]. Zdaniem innych autorów interwencje torakoskopowe mogą być metodą z wyboru wyłącznie u pacjentów z pojedynczym zajęciem płuc, który jest wycinany do celów diagnostycznych. Jeśli potwierdzono przerzutowy charakter zmiany, torakoskopię należy przekształcić w torakotomię [76, 132].

Głównym powodem preferencją otwartych zabiegów operacyjnych przerzutów płucnych mięsaki, jest fakt, że ten sposób eksploatacji umożliwia pełne badanie palpacyjne miąższu płuc i zwiększa w ten sposób możliwość identyfikacji małych przerzutów w nie uwidoczniono przy użyciu tomografii komputerowej i innych nowoczesnych cyfrowych technik diagnostycznych [176].

Kayton i współpracownicy [176] przeanalizowali 54 pacjentów, u których wykonano torakotomię z resekcja płuc w przypadku przerzutów mięsaka. Wszyscy pacjenci, średnio 20 dni przed operacją, wykonali badanie TK klatki piersiowej. W 35% przypadków wykryto przerzuty, które nie zostały zdiagnozowane podczas badania CT. Autorzy uważają, że torakotomia z manualnym palpacją powinna być jedyną właściwą techniką operowania tą grupą pacjentów.

Interwencje operacyjne na prawym płucu

Powikłania pooperacyjne Główną cechą skuteczności leczenia chirurgicznego pacjentów jest ocena częstości powikłań pooperacyjnych. Przeprowadzono analizę porównawczą występowania powikłań, które podzielono na dwie grupy - terapeutycznego, które zostały sklasyfikowane jako zapalenie, zakrzepicy kończyn dolnych, zaburzenia rytmu serca, posocznica, zator płucny, i chirurgiczne - śmiertelność działających ran ropiejących i pooperacyjnej krwawienia.

Całkowita liczba powikłań pooperacyjnych u pacjentów poddawanych torakoskopowej usunięcie grasicy wynosiła 2 (6%), która była znacznie mniejsza w porównaniu do komplikacji u pacjentów poddawanych operacjom w objętości tymektomię sternotomnogo dostępu, w którym całkowita szybkość powikłaniem wynosiła 75%. Uzyskane różnice są istotne statystycznie (p = 0,01).

Częstotliwość stosowania pooperacyjnych u pacjentów poddawanych otwartą i torakoskopowej operacji w objętości tymektomię przedstawiono w tabeli 33. Analiza porównawcza liczby ich powikłań terapeutycznych odnotowano znaczący spadek w grupie pacjentów leczonych torakoskopowej usunięcie grasicy w porównaniu do operowanych z sternotomię. W operacjach grupy Torakoskopowa częstotliwości powikłań terapeutycznych 6% w porównaniu z 50% w chirurgii otwartej (p 0,05).

W grupie chorych operowanych z dostępu otwartego dominowały powikłania takie jak zapalenie płuc w 10,8%, zakrzepica żył kończyn dolnych w 10,8% oraz zaburzenia rytmu serca w 14,2% obserwacji z całkowitej liczby obserwacji tej grupy. Jednak przy porównywaniu częstości powikłań terapeutycznych, w zależności od ich natury, nie stwierdzono istotnych różnic w porównywanych grupach.

Porównawcza analiza powikłań chirurgicznych u pacjentów operowanych w objętości tymektomii, w zależności od rodzaju wykonywanej operacji, została również przedstawiona w Tabeli 34.

W grupie pacjentów operowanych z otwartych zabiegów chirurgicznych, u 2 (7,1%) okres pooperacyjny był powikłany krwotokiem, a u tej samej liczby pacjentów ropienie rany pooperacyjnej. Śmiertelnemu wynikowi towarzyszyły 3 interwencje chirurgiczne wykonane ze sternotomii. W grupie chorych operowanych torakoskopowo nie występowała śmiertelność pooperacyjna i powikłania pooperacyjne. Różnice nie były statystycznie istotne. W analizie całkowitej liczby powikłań chirurgicznych całkowita liczba powikłań chirurgicznych wynosiła 0% w porównaniu z 25% w grupie pacjentów operowanych metodą minimalnie inwazyjną w porównaniu z otwartym dostępem, odpowiednio różnice zbliżyły się do wiarygodności (p = 0,08).

Cechy przebiegu pooperacyjnego u chorych po tymektakoskopowej torakoskopowej.

Ważne kryteria okresie pooperacyjnym u chorych poddawanych operacjom na nowotwory piersi i śródpiersia są dodatkiem do powikłań takich czynników jak czas stojąc opłucnej drenaż, czas pobytu pacjenta na oddziale intensywnej terapii, czasu stosowania narkotycznych leków przeciwbólowych, a także czas trwania pobytu w szpitalu po przeprowadzonej interwencji chirurgicznej. Wszystkie te czynniki wpływają na terminy rehabilitacji i odbudowy przedoperacyjna pacjenta funkcji narządów i układów, a także terminy pooperacyjnego leczenia, gdy wskazany do niego. Dokonaliśmy oceny porównawczej wszystkich powyższych parametrów w grupie chorych poddanych torakoskopowej i otwartej tymektomii. Czas trwania narkotyczne środki przeciwbólowe oceniano pod względem ustaniu znieczulenia zewnątrzoponowego, pomimo faktu, że wielu pacjentów, którzy przeszli operację na otwartym miał mimo znieczulenia zewnątrzoponowego jako niezbędnego układowej analgezji z opioidami i silnymi lekami. Czas stoi opłucnej drenaż, długość pobytu na oddziale intensywnej opieki i czasu trwania pobytu w szpitalu zostały obliczone od dnia zabiegu. Aby ocenić istotność statystyczną różnic uzyskanych w obu porównywanych grupach nieparametryczny analiza statystyczna porównywania dwóch niezależnych grup, stosując test U Manna-Whitneya. Po torakoskopowej tymektomię luzem pacjentów properirovannyh drenaż jamy opłucnej odprowadzana przez jedną, która była zamontowana w kopule paramediastinalno opłucnej. Wyjątkiem było 5 pacjentów, którzy mieli proces adhezji i przeprowadzono pneumolizę. W tej grupie pacjentów, jamy opłucnej odprowadzono do kanalizacji 2 na kopule opłucnej i zatok. Czas przebywania drenów opłucnowych w grupie pacjentów po interwencji torakoskopowej wynosił od 2 do 7 dni, średnio 3,6 dnia.

U wszystkich pacjentów poddanych tymektomii z powodu sternotomii, drenaż jamy opłucnej został przeprowadzony przez dwie rurki drenujące, które zostały zainstalowane w zatoce i kopule jamy opłucnej. Jeden dren został tradycyjnie zainstalowany w śródpiersiu, w łóżku odległego guza, przymocowanego do poziomu szyjnej polędwicy. Po otwarciu dwóch jam opłucnowych zostały one osuszone. Czas trwania spustów stojących wynosił od 4 do 10 dni, średnio 5,4 dni. Analiza porównawcza wykazała znaczący spadek czasu trwania drenażu pooperacyjnego w grupie pacjentów operowanych metodą minimalnie inwazyjną (p = 0,001). Diagramy czasu trwania drenażu pooperacyjnego w obu grupach pokazano na Rysunku 66.

Drugim kryterium oceny korzyści płynących z dostępu torakoskopowego i otwartego w wykonywaniu tymektomia był czas pobytu pacjenta na oddziale reanimacyjnym i intensywnej terapii po przeprowadzonej operacji.

Nowoczesne miniinwazyjne technologie

W ostatnim półwieczu chirurgia onco zmieniła się szybko, ewoluowała i poprawiła się. W ciągu tych lat nastąpiła zmiana jakościowa w chirurgii pacjentów z rakiem: stała się ważna nie tylko dla ratowania życia danej osoby, ale także dla zapewnienia mu maksymalnego poziomu zachowania zwyczajowego stylu życia. Dlatego coraz częściej wprowadzane są do praktyki technologie miniinwazyjne. Nasz gość opowie nam o nich - Dr med. Sci., Główny Badacz, Zakład Chirurgii Thorakicznej Instytutu Onkologii Klinicznej, FGBU "NMIc Oncology na. N.N. Błochin "z Ministerstwa Zdrowia Rosji Arif Kerimovich Allahverdiyev.

- Arif Kerimovich, jesteś pracownikiem jednej z wiodących gałęzi onkohirurgicheskih kraju regularnie prowadzi kursy mistrzowskie dla chirurgii minimalnie inwazyjnej, wykonując codziennie kilka operacji endoskopowych, szkolenia młodych specjalistów. Endoskopowa kierunek w rozwoju naszego kraju jest dość słaby, a zwolennicy tej operacji nie jest dużo, ale udało się osiągnąć doskonałe rezultaty, a pacjenci z całego kraju przychodzą do was do zabiegu. Powiedz nam, jakie są główne trudności chirurgii endoskopowej w zakresie opanowania tej techniki? Jakie są jego zalety w stosunku do otwartej operacji?

- W ostatnim dziesięcioleciu interwencje endochirurgiczne zajęły silną pozycję w chirurgii ogólnej, aw szczególności w onkologii. Ta technika chirurgiczna stała się mocno ugruntowana w chirurgii klatki piersiowej i jamy brzusznej. Tradycyjnie, główne wady, które z kolei determinują złożoność endosurgical technik uznawanych za obraz dwuwymiarowy, brak wrażliwości dotykowej i ograniczonych narzędzi manipulacji podczas wykonywania zabiegu. Jeśli chodzi o obraz dwuwymiarowy, problem ten został rozwiązany do tej pory: pojawiły się już systemy 3D, z którymi aktywnie pracujemy, a pewna wrażliwość za pomocą instrumentów endoskopowych wciąż przychodzi i jest rozwijana z doświadczeniem. Jedną z przyczyn determinujących złożoność szkolenia młodych specjalistów endochirurgii jest fakt, że technika ta jest całkiem nowa. W związku z tym istnieje mniej możliwości wykonywania tych operacji dla młodych chirurgów, którzy chcą opanować nowe techniki. W chirurgii klatki piersiowej i jamy brzusznej do tej pory większość operacji jest wykonywana z otwartych zabiegów chirurgicznych, chociaż stosunek ten wzrasta co roku na korzyść endochirurgii. Moim zdaniem chirurg musi opanować otwartą metodę działania w doskonałości, a dopiero potem opanować metodologię endochirurgii. Tylko ekspert, który jest biegły w umiejętnościach otwartej operacji, może w razie potrzeby przeprowadzić konwersję na torakotomię i poradzić sobie z potencjalnie możliwymi i śmiertelnymi komplikacjami wynikającymi z operacji torakoskopowych. Jak dla torakoskopowej chirurgii, moim zdaniem, najbardziej złożone tomy interwencji są anatomicznej resekcji płuc: lobektomia, bilobektomiya, segmentectomy i pneumonektomia, jak również suma częściowa resekcja przełyku. Aby zrozumieć wdrożenie tego typu operacji, chirurg musi wykonać co najmniej 30-40 interwencji chirurgicznych w jednej lokalizacji. Myślę, że po zakończeniu tej liczby interwencji możemy założyć, że specjalista opanował tę technikę. Badanie endochirurgii rozpoczyna się na symulatorze. Obecnie istnieje wiele Wet-Labs, w których można badać specyfikę metodologii chirurgii endoskopowej u zwierząt, w szczególności u świń (świnek miniaturowych). Prawdopodobnie wszystkie te warunki, które powstają, oraz wzrost liczby interwencji endochirurgicznych ułatwiają proces uczenia się młodym specjalistom. Główną zaletą operacji endochirurgicznych jest zmniejszenie traumatycznej natury interwencji, którą uzyskuje się poprzez dostęp chirurgiczny. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku zabiegów klatki piersiowej, ponieważ torakotomia lub dostęp sternotomiczny, który jest tradycyjnie stosowany w chirurgii klatki piersiowej, jest najbardziej traumatycznym dostępem. Zmniejszenie ilości obrażeń prowadzi do szybszej rehabilitacji pacjenta, zmniejszając liczbę powikłań terapeutycznych i chirurgicznych, zmniejszając zespół bólu pooperacyjnego. Jest to szczególnie ważne w takich patologiach jak guzy śródpiersia, które są w większości łagodne i wycięciu płuc przerzutowego zmian patologicznych, gdzie ilość interwencji w organizmie znacznie mniej urazowe niż byłoby to uraz torakotomii. Jeśli chodzi o raka płuc, kwestia dostępu jest również istotne, ponieważ pacjenci, którzy cierpią na interwencje na raka płuc z domeny publicznej, w obliczu komplikacji terapeutycznych, z których większość związanych z urazem dostępu chirurgicznego: zapalenie, zapalenie płuc, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego układu sercowo-naczyniowego, które są również spowodowane ciężkim zespołem bólowym, spowalniającym proces rehabilitacji. W otwartych metod chirurgicznych cierpią z mięśni międzyżebrowych, co jest, dlaczego w okresie pooperacyjnym jest o funkcję oddychania kłopoty: Pacjent stronie klatki piersiowej za akt oddychania, co z kolei wywołuje ten sam zapalenie płuc i zwiększa czas trwania rehabilitacji pacjenta. Jedną z zalet metody endosurgicznej w chirurgii onkochirurgii jest wysokie prawdopodobieństwo powtarzających się interwencji chirurgicznych z powodu powtarzających się przerzutów i nawrotów choroby w pewnym okresie. Może to być kilka miesięcy, rok, dwa lub trzy lata, w szczególności dotyczy to pacjentów operowanych z powodu przerzutowego uszkodzenia płuc, a jak wiemy, prawie wszystkie guzy przerzutują do płuc. Pacjenci ci potrzebują kilku interwencji chirurgicznych, a uraz spowodowany otwartym dostępem prowadzi do znacznych zmian pooperacyjnych. Czasami po jednej lub dwóch torakotomii nie jest możliwe wejście do jamy opłucnej, w związku z którym pacjentowi odmawia się leczenia chirurgicznego. Po endosurgical interwencje pacjenta można wykonać drugi, trzeci, czwarty, piąty działanie tego samego dostępu, ponieważ w praktyce pooperacyjnych zmian w jamie opłucnej, kiedy procedury torakoskopii praktycznie nie występuje, co jest również jednym z zalet Endosurgery.

- Czy wszyscy pacjenci mogą być operowani endoskopowo? Jakie są ograniczenia?

- Głównym brakiem aktywności wielu klinik w naszym kraju jest fakt, że chęć studiowania techniki często przeważa nad podstawowymi zasadami chirurgicznego leczenia pacjentów z rakiem, wśród których najważniejszy jest radykalizm interwencji chirurgicznej. Endosurgery w leczeniu patologii, takich jak rak płuca, żołądka i przełyku, są prerogatywą wczesnych nowotworów. Ważne jest, aby pamiętać, że nie oznacza to, że guz nie może być operowany na późniejszym etapie choroby. Możliwości endochirurgii nie są ograniczone, podobnie jak możliwości chirurgii otwartej. A gdy gromadzi się doświadczenie chirurga, pojawia się nowy zestaw narzędzi, zdolny do wykonywania praktycznie dowolnej objętości. Ale jeśli masz zamiar operować na późniejszych etapach raka, po pierwsze, zwiększa się ryzyko powikłań śródoperacyjnych. Po drugie, radykalizm interwencji chirurgicznej zmniejsza się, a po trzecie, jej czas trwania sięga. W ten sposób wszystkie zalety technik endoochirurgicznych, które opisałem powyżej, zostały zniwelowane. Zawsze konieczne jest rozsądne podejście do wyboru dostępu chirurgicznego u pacjenta onkologicznego i kierowanie się przede wszystkim zasadami onkologicznymi leczenia chirurgicznego tej grupy pacjentów.

- W niektórych klinikach operacje są wykonywane przy użyciu robota da Vinci. Jakie są jego zalety i wady w porównaniu ze standardową endochirurgią? Czy jest taka potrzeba?

- Operacja wspomagana robotem jest dziś dość popularna. Jak wiecie, jest to amerykański aparat, który został stworzony do wykonywania interwencji w sytuacjach awaryjnych w warunkach polowych. Ale teraz jest szeroko stosowany w planowej operacji, w tym w chirurgii onkologicznej. Zalety tego urządzenia nie są małe. Udowodniono, że jego stosowanie jest priorytetem w takich obszarach chirurgii onco jak chirurgia miednicy, w szczególności w przypadku raka okrężnicy i raka prostaty, z operacjami ginekologicznymi. Ostatnio technika ta stała się szeroko stosowana w chirurgii klatki piersiowej, brzucha. Istnieją jednak pewne niedociągnięcia, które jeszcze nie pozwalają na szersze stosowanie tej techniki w praktyce chirurgicznej: urządzenie jest skonfigurowane do pracy tylko na określonej płaszczyźnie. Interwencje na klatce piersiowej (płuca, przełyk) wymagają mobilności, a zmiana ekspozycji instalacji trwa dość długo. Teraz jest nowa generacja robotów, która nie wymaga zmiany ekspozycji. Być może, w miarę wprowadzania technologii w życie, ta metoda w chirurgii będzie coraz częściej stosowana. Istnieje również korzyść w nauczaniu tej metody. Według statystyk krzywa uczenia się w chirurgii wspomaganej robotem jest niższa niż krzywa uczenia się w endochirurgii. Oznacza to, że chirurdzy uczą się technologii wspomaganej robotami szybciej niż technologia endochirurgiczna. Instrumenty endoskopowe są ograniczone do możliwości pracy tylko w jednej płaszczyźnie, a oprzyrządowanie wspomagane robotem umożliwia obrót o 360 ° -90 ° i odpowiednią manipulację. Jednak w tej technice wrażliwość dotykowa jest prawie całkowicie nieobecna. Zaletami lokalizacji są głębokie strefy, w których dostęp do zabiegów otwartych i do endochirurgii jest ograniczony. Zatem wybór jest dla chirurga: jego preferencje i doświadczenie.

- W ubiegłym roku w NMI of Oncology. N.N. Błochin »Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej otworzyło zintegrowaną salę operacyjną. Opowiedz nam o jego możliwościach.

- Do tej pory zintegrowana sala operacyjna jest rodzajem "pudełka", w którym znajdują się wszystkie niezbędne akcesoria do wykonywania zabiegów chirurgicznych u pacjenta. To jest praca wszystkich urządzeń: a chirurgiczny stół operacyjny, konfiguracja oświetlenie, intensywność instrumentów krzepnięcia, systemów klimatyzacyjnych, odtwarzanie i systemów archiwizacji śródoperacyjnych Images - wszystko zebrane w jednym pokoju, a wszystkie z nich mogą być używane z małym monitorze. Chirurg może samodzielnie regulować pracę instrumentów, archiwizować dane (w razie potrzeby odtwarzać zdjęcia archiwalne), podejmować określone decyzje podczas interwencji. Ważnym elementem zintegrowanej obsługi - istota pojęcia - szans w trybie online, aby zaprezentować widzom proces interwencji chirurgicznej w dowolnej części świata, aby go umieścić, możliwość dyskusji w trakcie procedury, możliwość uzyskania porady i prezentacje do ludzi, którzy są zainteresowani studiowaniem konkretnego chirurgicznych technik interwencyjnych. Obecnie takie operacje są integralną częścią wyspecjalizowanych klinik w Europie, USA i innych krajach rozwiniętych. W ubiegłym roku nadarzyła się okazja i Cancer Center, który już prowadził warsztaty zarówno endoskopowych i otwartych zabiegów chirurgicznych, z reprezentacją tego, co dzieje się w trybie online dla profesjonalnych odbiorców na najważniejszych konferencjach nowotworowych. Myślę, że wykorzystanie takich technologii pomoże w lepszym postrzeganiu, szkoleniu chirurgów w naszym dużym kraju, nie będzie potrzeby, aby nigdzie się to udać i osobiście być obecnym na sali operacyjnej.

- Jak widzisz przyszłość chirurgii endoskopowej? Czy ten kierunek powinien być dalej rozwijany i wspierany?

- Myślę, że przyszłość endochirurgii jest dość jasna i obiecująca. Dowodem na to jest wzrost odsetka interwencji otwartych i endoskopowych na korzyść endochirurgii. Na przykład, w naszej klinice, czy 10 lat temu, 90% pacjentów z rakiem płuca w stadium interwencja I-II przeprowadzono otwarcie, ale teraz liczba ta jest odwrotnie: 90% pacjentów operowanych endoskopowo, a tylko 10% interwencji wykonanych z domeny publicznej. Jak już powiedzieliśmy, endochirurgia jest prerogatywą wczesnych nowotworów. Poprawy wyników leczenia i zmniejszenia śmiertelności na raka leżą w wczesnego wykrywania chorób onkologicznych, odpowiednio, głównym zadaniem onkologii dziś - jest wczesne rozpoznanie i leczenie wczesnych guzów diagnozy - minimalnie inwazyjnego zabiegu chirurgicznego. Tak więc wniosek sugeruje, że przyszłość endochirurgii jest dość obiecująca, a kierunek powinien być badany, rozwijany i udoskonalany. Do tej pory możemy powiedzieć, że chirurgia endoskopowa stała się integralną częścią chirurgii onco, oczywiście, z pewnymi wskazaniami, z pewnymi ograniczeniami. A świadectwo metodologii, jako że jest ulepszane i rozwijane, rozszerzy się.