Leczenie wodobrzusza marskością wątroby

Leczenie

Możesz wykryć wodobrzusze, jeśli w jamie brzusznej znajduje się więcej niż 1 litr płynu. Pojawia się z marskością wątroby, ściska narządy wewnętrzne i obciąża stan pacjenta. Ostatecznie nie ustalono, które procesy prowadzą do wypływu do jamy brzusznej dużej ilości płynu, ale ten moment obraca się podczas choroby podstawowej.

Wodobrzusze - powikłanie marskości wątroby

Wiele negatywnych czynników może spowodować zniszczenie wątroby:

  • nadużywanie alkoholu;
  • jakakolwiek forma zapalenia wątroby;
  • zatruwanie organizmu toksycznymi substancjami.

Czynniki te zabijają komórki wątroby. Zamiast tego tworzą tkankę mięśniową, która nie pełni funkcji oczyszczającej komórek wątroby. Wodobrzusze to nagromadzenie dużej ilości płynnej substancji w jamie brzusznej. Występuje z rozwijającą się marskością jako powikłaniem.

Mechanizm tego procesu jest następujący:

  • Tkanka łączna zamyka prześwity naczyń w wątrobie.
  • Krew nie przechodzi przez to.
  • Nacisk w żyłach wzrasta, a narządy są zatrute przez produkty życiowej aktywności.
  • Płyn krwi jest plazmą, przesącza się przez cienkie ściany naczyń i wypełnia przestrzeń jelita.

Objawy wodobrzusza

Objętość płynu w jamie brzusznej gwałtownie rośnie. Jest to żółtawa, przezroczysta substancja absolutnie sterylna. Zawiera 2,5% białka.

  1. Brzuch pacjenta jest napompowany i obwisły. Po wystawieniu na działanie płynu ciecz przemieszcza się do środka.
  2. W przełyku występują krwawienia wewnętrzne.
  3. Podskórne żyły na brzuchu stają się wypukłe i zauważalne.
  4. Zwiększenie masy następuje z powodu nagromadzenia płynu w jamie brzusznej.
  5. Przygnębione narządy działają słabo, wymioty, ból w przewodzie żołądkowo-jelitowym.
  6. Kończyny są opuchnięte, upośledzone krążenie mózgowe, funkcje pamięci i mózgu są osłabione.

Postępujące wodobrzusze charakteryzuje się:

  • wzdęcia, zaciśnięcia skóry;
  • rozszerzone naczynia krwionośne;
  • załamany pępek;
  • pojawienie się przepukliny.

Odmiany puchliny brzusznej

Istnieją trzy stopnie zaawansowania choroby:

  1. Niewielką ilość płynu (mniej niż 3 litry) wykrywa się za pomocą laparoskopii lub ultradźwięków. Leczenie rozpoczęte w czasie daje dobre wyniki.
  2. Objętość płynu jest większa niż 3 litry, żołądek jest powiększony. Są oznaki uszkodzenia mózgu.
  3. Duży brzuch zawiera ponad 10 litrów płynu, trudno oddychać, serce jest trudne do pracy. Całe ciało puchnie. Człowiek traci swoją siłę.

Zgodnie z naturą zawartego płynu, choroba jest klasyfikowana jako przemijające wodobrzusze, stacjonarne i intensywne.

  1. Typ przejściowy jest uleczalny.
  2. Stacjonarne - leczenie zachowawcze nie działa.
  3. Czas - pomimo leczenia zwiększa się ilość płynu.

Przyczynami obrzęku żołądka są:

  • naruszenie funkcji oczyszczającej wątroby;
  • niska jakość serca i nerek;
  • zniszczenie naczyń krwionośnych wątroby;
  • przerwanie przepływu żylnego i limfatycznego w wątrobie.

Leczenie

Leczenie wodobrzusza marskością zmniejsza przede wszystkim leczenie głównej przyczyny - marskości. Współczesna medycyna nie ma skutecznego leku na pełne wyleczenie tej choroby. Manipulacje lekarzy mają na celu wyeliminowanie skutków przyczyn, które je spowodowały - wirusa, zatrucia, alkoholu i tak dalej.

Jeśli możesz spowolnić procesy zaniku tkanki wątrobowej, wtedy zagrożenie dropsy znika. Właściwe odżywianie może odgrywać w tym dużą rolę.

  • zwiększyć intensywność wątroby;
  • praca ciała jest aktywowana;
  • funkcje systemów wymiany są przywracane;
  • poprawia odporność, przywraca siłę ciała;
  • nie ma zagrożenia powikłaniami

Zrekompensowany rodzaj choroby wymaga wysokiej jakości diety białkowej. Białka w wystarczających ilościach znajdują się w produktach mlecznych, w niskotłuszczowych odmianach mięsa i ryb, soi, pszenicy, gryki. Białko pomaga przywrócić hepatocyty.

Przy zdekompensowanej chorobie pacjent jest bliski śpiączki. To poważny warunek. W żywieniu, w tym przypadku konieczne jest ograniczenie białka do 20 g na dzień.

W przypadku pracy serca szczególnie ważny jest potas. Jego poziom jest zmniejszony i powinien zostać uzupełniony z powodu suszonych owoców, soków, jagód. Przydatne dni dla pacjentów z marskością wątroby są dni postu na owoce, jagody i twaróg raz w tygodniu. Nie można zwiększyć wykorzystania płynu nawet w dniach postu.

Leczenie lekami

W wodobrzuszach diuretyki są nieskuteczne. Konieczne jest ograniczenie picia pacjenta. Ważne jest, aby ustanowić regularne krzesło, aby wykluczyć możliwość zaparcia. Skuteczne w tym są środki przeczyszczające Dufalaca, Senada.

Jeśli leczenie lekami i dieta nie pomagają, lekarze stosują ekstremalną miarę - przebicie. Gruba igła jest wprowadzana do jamy brzusznej tuż poniżej pępka i usuwana jest znaczna ilość płynu. Po tej procedurze pacjentowi przepisano leki moczopędne i zalecono dietę. Utratę białka uzupełnia się dożylnie iniekcjami albumin.

Przy pierwszych podejrzeniach na wodobrzusze w obecności choroby wątroby, konieczne jest badanie. Umiarkowane obciążenie pracą, zdrowe odżywianie i odmowa alkoholu zwiększają szanse na wyzdrowienie.

Ponieważ wodobrzusze są wynikiem złożonego procesu niszczenia wątroby, trudno go leczyć. Wodobrzusze komplikują życie pacjenta, pogarszają samopoczucie. Proste stosowanie diuretyków nie daje efektu. Aby usunąć płyn bez użycia przebicia, konieczne jest dostarczenie płynu do nerek za pomocą diuretyków, gdzie zostanie odfiltrowany i wycofany w naturalny sposób.

Dieta z wodobrzuszem

Sól zatrzymuje wodę w ciele. Każdy gram soli zatrzymuje szklankę wody. Dlatego musimy wykluczyć go z diety pacjenta. Jeśli nie jest to możliwe, ogranicz spożycie soli do 5 gramów dziennie. W tym samym czasie ilość wypitego płynu nie przekracza 1 litra. Jeśli nie zredukujesz sodu, użycie diuretyków nie przyniesie pozytywnego efektu.

Głównym celem żywienia w chorobie jest ograniczenie spożycia soli i spożywania posiłków wegetariańskich. Wartość energetyczna diety na dzień wynosi 2000 kcal.

Pacjenci z wodobrzuszem nie mogą się aktywnie poruszać i doświadczać stresu fizycznego. W pozycji leżącej zwiększa się również wypływ krwi z wątroby.

Wodobrzusze można skutecznie leczyć w początkowych stadiach choroby.

Leczenie wodobrzusza utrudniającego marskość u dorosłych

Podręcznik ten przeznaczony jest głównie do leczenia wodobrzusza, a także diagnozowania, leczenia i profilaktyki spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej (SBP) u dorosłych pacjentów z marskością wątroby. Patogeneza wodobrzusze i Petersburg, szczegółowych informacji o diagnostyce różnicowej wodobrzusze, diagnoza i leczenie wodobrzusza innych etiologii (nie z powodu marskości wątroby), zespół wątrobowo pozostał poza tym przewodniku.

1. Badanie podstawowe

2. Diagnostyczne pobieranie próbek płynu puchlinowego

3. Badanie płynu puchlinowego

4. Leczenie wodobrzusza wrażliwego na leki moczopędne

1. Wartość oceny gradientu zawartości albuminy w surowicy i płynie puchlinowym.

Pacjenci z niewielkim gradientem w albuminie surowicy i płynie puchlinowym nie reagują wystarczająco dobrze, aby ograniczyć spożycie sodu i leki moczopędne, z wyjątkiem przypadków, gdy mają dodatkowy zespół nerczycowy. Niniejsza instrukcja analizuje przypadki z wysokim gradientem.

Abstynencja od alkoholu zmniejsza uszkodzenia hepatocytów, pozwala poprawić przebieg odwracalnych procesów w alkoholowej chorobie wątroby; Abstynencja alkoholowa może zmniejszyć nadciśnienie wrotne.

3. Terapia niediuretyczna

  • Retencja nerkowa przez nerki jest procesem, który początkowo leży u podstaw zatrzymania płynów w ciele i powstawaniu wodobrzusza. Sytuacja ta występuje na kilka miesięcy przed zaburzeniem uwalniania wody z nerek.
  • Ustalenie ścisłego leżenia w łóżku nie jest pokazane.
  • Ograniczenie płynu nie jest wykazane, dopóki zawartość sodu w surowicy 78 mmol / dobę nie jest obserwowana tylko u 10-15% pacjentów.

4. Terapia moczopędna

Zazwyczaj stosowana dawka początkowo wynosi 100 mg spironolaktonu lub 100 mg spironolaktonu + 40 mg furosemidu. Jeśli spadek masy ciała i uwalnianie sodu w moczu są niewystarczające, dawkę dzienną spironolaktonu w monoterapii należy zwiększyć do 200 mg, aw razie potrzeby do 400 mg; podczas przyjmowania dwóch leków - furosemidu i spironolaktonu, ich dawki zwiększają się jednocześnie w proporcji 2: 5 między dwiema dawkami, aby utrzymać normokaliemię, tj. 80 i 200 mg, 160 i 400 mg. Maksymalna dawka furosemidu wynosi 160 mg / dobę i 400 mg / dobę dla spironolaktonu na dobę. Monoterapia spironolaktonem może być skuteczna w przypadkach, gdy zatrzymanie płynów w organizmie jest minimalne. Monoterapia spironolaktonem jest skuteczniejsza niż monoterapia furosemidem. Jednak monoterapia spironolaktonem może nasilać rozwój hiperkaliemii i ginekomastii. Działanie spironolaktonu w całości nie może rozpocząć się natychmiast po rozpoczęciu jego podawania, ale w ciągu kilku dni. Tolerancja na spironolakton może zmniejszać się w obecności patologii miąższu nerek, z powodu hiperkaliemii. Substancjami spironolaktonowymi mogą być amiloryd i triamteren.

W przypadku hipokaliemii można czasowo przerwać podawanie furosemidu.

W przypadku obrzęku nie ma ograniczeń dotyczących codziennej utraty wagi. Kiedy zacznie się obrzęk, wówczas aby zapobiec azotemii (z powodu zmniejszenia objętości wewnątrznaczyniowej), dzienne zmniejszenie masy ciała powinno być utrzymywane na poziomie 0,5 kg.

U pacjentów wrażliwych na leki moczopędne nie zaleca się wykonywania leczenia z częstą paracentezą po usunięciu dużej ilości płynu puchlinowego.

5. Paracenteza z usunięciem dużej objętości płynu puchlinowego

W przypadkach, gdy napięcie generowane płyn puchlinowy, prowadzi do wystąpienia objawów klinicznych, jak działania terapeutyczne mogą być realizowane za pomocą jednego paracentezą usuwania dużych ilości płynu - do 4-6 litrów bez komplikacji i potrzebę rozwiązań transfuzja koloidalne jednoczesne hemodynamicznych. W przypadkach, w których objętość usuwanej cieczy przekracza 6 litrów, zalecana jest dożylna infuzja albuminy w ilości 6-8 g na litr wycinanego płynu puchlinowego.

Aby zapobiec szybkiemu ponownemu gromadzeniu się płynu puchlinowego, zaleca się ograniczenie spożycia sodu i prowadzenie leczenia moczopędnego.

Paracenteza z usunięciem dużej ilości płynu puchlinowego nie dotyczy leczenia pierwszego rzutu u wszystkich pacjentów z intensywnym wodobrzuszem.

6. Taktyka leczenia pacjentów ambulatoryjnych

  • Jeśli pacjenci odpowiednio reagują na leczenie, wówczas ich hospitalizacja nie jest obowiązkowa.
  • Pacjentów tych należy monitorować za pomocą następujących wskaźników: masy ciała, obecności objawów ortostatycznych, zawartości elektrolitów, mocznika i kreatyniny w surowicy.
  • Okresowe monitorowanie sodu w moczu powinno być przeprowadzane, jeśli zmniejszenie masy ciała wydaje się niewystarczające.
    Jeśli zawartość sodu w moczu wynosi> 0 i 78 mmol / dobę sodu i nie mają one zmniejszenia masy ciała, konieczne jest zalecenie bardziej rygorystycznej diety.
    Pacjenci, u których nie występuje zmniejszenie masy ciała i wydzielanie sodu 2,0 mg / dl.
  • Klinicznie znaczące działania niepożądane diuretyków.
  • Hiperkaliemia i kwasica metaboliczna (spironolakton).

6. Leczenie wodobrzusza opornego na leczenie

Oporny wodobrzusze - zgromadzonych płynów, których liczba nie jest ograniczona dzięki ograniczeniu spożycia sodu i 88 mmoli / dobę i otrzymywanie maksymalnych dawek leków moczopędnych (Furosemid + spironolakton), ale bez stosowania inhibitorów prostaglandyny (na przykład, niesteroidowe leki przeciwzapalne). W przypadku nietolerancji diuretyków można rozważyć oporność na leczenie oraz takie objawy, jak obecność wodobrzusza.

Wskazuje na brak skuteczności terapii jako diuretyk minimalna redukcja masy ciała lub jej brak, któremu towarzyszy zmniejszenie wydalania sodu 5 litrów), aby zminimalizować wewnątrznaczyniowe hipowolemii, zwężenie naczyń i aktywacji układu antinatriuretic i dysfunkcję nerek. Dextran 70 jest mniej skuteczny do tych celów niż albumina. W przypadku opróżnienia mniej niż 5 litrów płynu puchlinowego, wymiana infuzji z roztworami koloidalnymi nie jest konieczna.

3. Wewnątrzgałkowe krążeniowo-zastawkowe stentowanie wewnątrzgałkowe (TIPSS)

TIPSS to bocznik systemu portowego (side-by-side) wszczepiony przez chirurga rentgenowskiego. TIPSS jest skutecznym narzędziem pomagającym pacjentom z opornym wodobrzuszem. W tego typu leczeniu częstość występowania encefalopatii zazwyczaj nie wzrasta, a przeżycie może być większe niż u pacjentów, u których leczenie jest wykonywane z powtarzającą się paracentezy przy opróżnianiu dużych objętości płynu puchlinowego. Implantacja TIPSS powoduje zahamowanie układu antynatrycznego, poprawę czynności nerek i odpowiedź nerkową w odpowiedzi na leki moczopędne.

4. Przerost dooskrzelowo-dożylny

Peritoneovenous żylne zastawki (LeVeen i Denver) mają bardzo krótkim drożności, towarzyszy często wystarczająco poważnych powikłań, w tym zwłóknienia otrzewnej zatem korzyści w postaci zwiększenia przeżycia pacjentów w porównaniu z terapią standardową.

Peritoneovenous żylna manewrowy powinny być zarezerwowane dla tych opornych na leki moczopędne u pacjentów, którzy nie mogą wykonać przeszczep wątroby, a to nie jest możliwe, aby powtarzanie „duży” paracentezy (ze względu na obecność wielu blizn chirurgicznych lub w związku z życia w miejscu, gdzie nie ma lekarza, który mógłby przeprowadzić paracentezę).

5. Przeszczep wątroby

U pacjentów z marskością wątroby rozwój wodobrzusza opornego na standardowe leczenie powoduje około 50% 6-miesięcznego przeżycia i około 25% 12-miesięcznego przeżycia.

7. Spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej (SBP)

Rozpoznanie płynu puchlinowego jest obowiązkowe i należy je powtórzyć, jeśli objawy i / lub dane laboratoryjne wskazują na zakażenie.

SBP Diagnoza może być w tym przypadku wodobrzusze wykazały bakterii- Escherichia coli, Klebsiella płuc lub pneumokoki c zwiększenie liczby leukocytów w nim do 250 i do 1 mm kostki. bez obecności oczywistych wewnątrzbrzusznych lub chirurgicznych źródeł zakażenia.

Wstępną diagnozę SBP może być dostarczany do pacjentów, którzy w nieobecności bakterii w puchlinowego płynu leukocytów nim> 250 komórek / mm3, a także szereg simtomov wskazuje na obecność infekcji - gorączka, dreszcze, bóle brzucha, RECTI napięcia brzuch, osłabienie dźwięków jelitowych.

U pacjentów z alkoholowym zapaleniem wątroby i gorączką, rozpoznanie SBP nie może być wykonane na podstawie leukocytozy i bólu brzucha przy braku wzrostu liczby leukocytów w płynie puchlinowym.

U większości pacjentów z obecnością bakterii w płynie puchlinowym ich liczba i leukocytoza zwykle wzrastają w początkowym okresie leczenia. Reakcja neutrofilów może rozwinąć się po pewnym czasie po pojawieniu się bakterii w płynie puchlinowym.

Pacjentom z ustaloną lub podejrzaną diagnozą spontanicznego bakteryjnego zapalenia otrzewnej należy przepisać antybiotyki. Początek leczenia nie powinien być opóźniony w oczekiwaniu na pozytywny test na obecność bakterii w płynie puchlinowym. Leczenie przeciwbakteryjne powinno być również przeprowadzone u pacjentów, którzy mają skażenie bakteryjne płynu puchlinowego i objawów procesu zakaźnego, chociaż nie ma reakcji neutrofilów.

Empiryczna antybiotykoterapię antybiotyki o szerokim spektrum działania, pozbawione efektów nefrotoksycznym, takie jak cefalosporyny cefotaksymu omów (3-ciej generacji) z dożylnym podaniu 2 g co 8 godzin.

W typowych przypadkach SBP 5-dniowy cykl dożylnego podawania antybiotyków jest również skuteczny jako 10-dniowy kurs.

Brak wyniku dodatniego w postaci klinicznej poprawy stanu jest wskazaniem do przeprowadzenia powtórnej diagnostycznej paracentezy. W przypadku zmniejszenia ilości PMN w płynie puchlinowym i wyniku ujemnego w wykrywaniu bakterii, leczenie kontynuuje się przy użyciu tego samego antybiotyku. W przypadku wzrostu płynu puchlinowego PMN leukocytów i wykrywania nowych drobnoustrojów, inne antybiotyki powinny być stosowane w celu kontynuacji leczenia. W przypadku wzrostu liczby bakterii już wykrytych można podejrzewać rozwój wtórnego bakteryjnego zapalenia otrzewnej.

Jednoczesne podanie dożylne albuminy w dawce 1,5 g / kg od momentu rozpoznania oraz w dawce 1 g / kg w 3. dniu zmniejsza występowanie przypadków upośledzenia czynności nerek i zwiększa szanse przeżycia pacjentów.

Istnieją doniesienia, że ​​doustne podawanie oflococcin może być równie skuteczne jak dożylna cefotaksymina w leczeniu osób z SBP, które nie mają azotemii, wymiotów ani wstrząsu. Jednakże, dopóki te raporty nie uzyskają wystarczającego potwierdzenia, preferowana jest dożylna droga podawania antybiotyków.

3. Kolejna paracentezy

Późniejsza paracenteza jest konieczna tylko wtedy, gdy istnieją nietypowe cechy (objawy, przebieg kliniczny, testy płynu puchlinowego, odpowiedź mikroorganizmów na leczenie), które mogą sugerować wtórne zapalenie otrzewnej.

4. Przeszczep wątroby

Rokowanie na całe życie u pacjentów z SBP jest tak złe, że u każdego z tych pacjentów należy rozważyć możliwość przeszczepienia wątroby.

Pacjenci z marskością wątroby z niską zawartością białka w płynie puchlinowym (

Leczenie wodobrzusza jamy brzusznej

Wodobrzusze pochodziły z greckiego słowa "askites" - nagromadzenia płynu w jamie brzusznej, w medycynie ludowej choroba ta nazywana jest "puchnąc brzucha"

Wodobrzusze to patologiczne nagromadzenie surowiczego płynu w jamie brzusznej. Nazwa choroby "wodobrzusze" pochodzi od greki. askites - podobne do rozdętego futra; obrzęk, nagromadzenie płynu w jamie brzusznej (wodogłowie).

Wodobrzusze jamy brzusznej Może to być spowodowane wyrównaną chorobą wątroby (marskość wątroby związane z alkoholem lub wirusem), niewydolność serca, rakowatość brzucha, gruźlica, szybko postępującej choroby wątroby, choroby trzustki, choroby zapalne miednicy, choroby tkanki łącznej i hipoproteinemii.

Marskość jako przyczyna puchliny brzusznej

Marskość wątroby w 80% przypadków jest przyczyną wodobrzusza jamy brzusznej. W przeciwieństwie do niealkoholowych przyczyn chorób wątroby, z alkoholową chorobą wątroby, wodobrzusze można zmniejszyć przez abstynencję i ograniczenie spożycia soli. Nagły rozwój puchliny brzusznej po wielu latach stabilnej marskości należy uznać za możliwość wystąpienia raka wątrobowokomórkowego.

Rozpoznanie puchliny brzusznej

Uderzenie boczne pomaga odróżnić wodobrzusze od innych przyczyn rozdęcia brzucha. Tępota powinna się zmieniać, gdy pacjent skręca w lewo lub w prawo. Przesunięcie otępienia wskazuje na obecność co najmniej 1,5 litra wodobrzusza.
Na zdjęciu rentgenowskim widoczne jest "mętne szkło" z centralnie zlokalizowanymi pętlami jelitowymi. Nie jest to konieczne ani zalecane do oceny lub leczenia wodobrzusza brzusznego.
Ultradźwięki mogą być konieczne w celu określenia obecności lub braku wodobrzusza. Badania portalu Dopplera są użyteczne, jeśli istnieje podejrzenie zespołu Badda-Chiariego lub portalu żyły głównej.
RTG klatki piersiowej i echokardiografia są przydatne do oceny pacjentów z podejrzeniem wodobrzusza sercowego.

Analiza płynu puchlinowego

Diagnostyczną paracentezę należy wykonywać rutynowo u wszystkich pacjentów z rozpoznaniem wodobrzusza. Igła rozmiaru 22 może być wprowadzona metodą Z-tract, aby zminimalizować wyciek po paracentezie, do linii środkowej między pępkiem a spojeniem kości łonowej, aby uniknąć naczyń podporowych. W obecności blizn pośrodku można bezpiecznie stosować pozycję o około 1,5 cala wyżej i bliżej środka przedniej kości krzyżowej miednicy.
Płyn ascetyczny głównie w kolorze słomkowym lub lekko żółtym. Zmętnienie lub zmętnienie jest spowodowane obecnością neutrofili. Wodobrzusze typu "mleko" są konsekwencją obecności trójglicerydów. Nie traumatyczne krwawe wodobrzusze należy uznać za podejrzenie o gruźlicę i złośliwe nowotwory. Płyn koloru herbaty jest czasem obserwowany w wodobrzusze trzustki.
Wstępna analiza płynu puchlinowego powinna obejmować: liczbę leukocytów, albuminy, białko całkowite i kulturę. Niedobory glukozy, amylazy i Grama mają niską wartość, z wyjątkiem przypadków podejrzenia perforacji jelita.
Pacjentów z liczbą leukocytów wielojądrzastych (PML)> 250 na ml można uznać za zakażonych i należy je leczyć. W przypadku krwawienia, tylko 1 PML na 250 czerwonych ciałek krwi można przypisać zanieczyszczeniu wodobrzusza krwią.
W wodobrzuszkach z powodu gruźliczego zapalenia otrzewnej i raka okostnej, przeważają limfocyty.

Inne przyczyny puchliny brzusznej

W celu określenia innych przyczyn wodobrzusza stosuje się następujący wskaźnik laboratoryjny. Gradient albuminy surowicy / wodobrzusza (HASA) = [albumina] surowicy - albuminy. Gradient i 1,1 g / dl pokazują nadciśnienie wrotne z wiarygodnością większą niż 90%.

Przy wysokim gradiencie albuminy surowicy / wodobrzusza (GASA) możliwe przyczyny wodobrzusza to:
Nabłonka serca jest następstwem zatkania wątrobowej sinusoidy i wykazuje wysokie całkowite białko.
Nephrogenic ascites występuje u pacjentów poddawanych hemodializie z nadmiernym wzrostem objętości płynu, a także ma tendencję do posiadania wysokiego całkowitego białka.
Liczne przerzuty do wątroby mogą prowadzić do niedrożności portalu portalu, a zatorowość portalu guza w żyle wrotnej może powodować nadciśnienie wrotne. Całkowita zawartość białka puchliny brzusznej wynosi 2,5 mg / dL).

Przy niskim gradiencie albuminy surowicy / wodobrzusza (GASA) możliwymi przyczynami puchliny brzusznej są:
Gruźlicze zapalenie otrzewnej.
Okołotarczowa rakotwórczość stanowi około 50% wszystkich przypadków wodobrzusza, które są następstwem nowotworów złośliwych. Cytologia jest dodatnia w 97-100% przypadków.
Pęcherzykami trzustki jest 1.
Wodobrzusze o niskim GASA mogą być obserwowane u pacjentów z chorobami tkanki łącznej z powodu zapalenia serologicznego w przypadku braku nadciśnienia wrotnego.
Zespół nerczycowy jest przyczyną niskowobrązowego puchliny brzusznej.
Wodobrzusze z gorączką u aktywnej seksualnie młodej kobiety powinny wywoływać podejrzenie chlamydiowego zapalenia otrzewnej. To wodobrzusze ma wysokie białko i zwiększoną liczbę leukocytów.

Preparaty do leczenia wodobrzusza jamy brzusznej

Konieczne jest przerwanie przyjmowania jakichkolwiek inhibitorów prostaglandyn i innych leków zmniejszających GFR (na przykład NLPZ).
Ograniczenie sodu (chlorku sodu) jest kluczem do skutecznego leczenia puchliny brzusznej. Pacjentowi należy poinstruować, aby przestrzegał diety 2 gramów sodu dziennie. W ograniczaniu płynów nie jest konieczne, z wyjątkiem tego, że istnieje hiponatremia.
Jeśli pacjent jednocześnie przyjmuje diuretyki oszczędzające potas, należy podkreślić potrzebę unikania substytutów soli zawierających produkty potasowe i wzbogacone potasem.
Jeśli samo ograniczenie soli jest nieskuteczne, można przepisać doustne leki moczopędne. Połączenie spironolaktonu i furosemidu jest zwykle skuteczne w rozpylaniu natriurezy bez wywoływania hiper- lub hipokaliemii. Typowe początkowe dawki to spironolakton w dawce 100 mg / dobę i furosemid 40 mg / dobę.
Możesz sprawdzić mocz sodu i potasu i dostosować dawkę diuretyków, aby osiągnąć stosunek Na / K> 1. Zwiększenie dawki furosemidu powoduje zwiększenie stężenia sodu w moczu i utratę potasu, a zwiększenie dawki spironolaktonu powoduje zwiększenie zawartości potasu.
Dawki spironolaktonu i furosemidu można zwiększyć do maksymalnie 400 mg na dzień i odpowiednio 160 mg na dobę, stosując stosunek 100 mg / 40 mg w celu utrzymania normokaliemii. Celem leczenia moczopędnego powinno być osiągnięcie utraty wagi 1-2 kg dziennie. Masa ciała, elektrolity w surowicy, mocznik i kreatynina są ważnymi parametrami do monitorowania stanu pacjenta.
Leczenie diuretykami należy przerwać z rozwojem encefalopatii, hiponatremii (Na 2 mg / dL). Nadmiernie agresywna diureza może również prowadzić do zespołu wątrobowo-nerkowego, nieodwracalnego stanu, który powoduje postępującą niewydolność nerek ze względu na hipoperfuzję nerek u pacjentów w zaawansowanym stadium choroby wątroby. Unikaj diurezy powyżej 1 l na dzień.
Paracentezy o dużej objętości można wykonywać u pacjentów z intensywnym wodobrzuszem, wpływających na uczucie sytości i oddychanie. Aby poprawić objawy, można usunąć około 4-6 litrów płynu. Podczas usuwania do 5 litrów płynu puchlinowego nie zaleca się wymiany albuminy. Przy paracentezie dużej objętości możliwe jest wstrzyknięcie dożylnej albuminy (8 g / l wydzielonego płynu puchlinowego).
wodobrzusze lekooporne brzusznej (minimum lub zerowa utrata masy ciała pomimo diuretyki lub diuretyki powikłań leczenia rozwoju) występują w mniej niż 10% pacjentów z marskością wątroby i wodobrzusze. Możliwe jest leczenie wielokrotnym paracente-genem terapeutycznym, przeciekiem otrzewnowo-żylnym. Choć przeszczep wątroby należy czytać pierwszy po wystąpieniu priorytetu wodobrzusza u chorych po przeszczepieniu powinny być traktowane jako te wykazujące oporność na lek moczopędny, ponieważ 50% z nich umiera w ciągu 6 miesięcy.
Spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej. Pacjenci ze stężeniem białka całkowitego w płynie puchlinowym

Albumina z wodobrzuszem

Ten artykuł przedstawia taktyka chorych z wodobrzuszem, szczególną uwagę przywiązuje się do specyfiki badań w tej grupie pacjentów są pokryte w kwestii szczegółów o diagnostyce laboratoryjnej, metod i wskazań do paracentezą diagnostycznych, a także współczesnych aspektów leczenia zachowawczego ze wskazaniem najczęstszych powikłań i błędów w zarządzaniu tymi pacjentami.

Cechy pacjentów z wodobrzuszem

Dokument ten wprowadza taktykę zarządzająca chorych z wodobrzuszem, szczególną uwagę przywiązuje się do specyfiki badań w tej grupie pacjentów, omówiono kwestie szczegółowo laboratorium metod diagnostycznych i wskazań do laparocentesis diagnostycznych, a także współczesnych aspektów terapii zachowawczej z najczęstsze powikłania.

Wodobrzusze (z greckiego "askos" - worek, worek) jest stanem, w którym obserwuje się patologiczną akumulację płynu w jamie brzusznej.
Tło rozwoju wodobrzusze w 81,5% przypadków choroby wątroby (marskość wątroby, ostre alkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby, rak), przy 10% - złośliwe guzy w 3% - zastoinowa niewydolność serca, 1,7% - gruźlicze otrzewnej. Rzadziej przyczyną jest zespół nerczycowy, ostre zapalenie trzustki.
Badanie pacjenta jest niezwykle pouczające. Jeśli płyn w jamie brzusznej nagromadził się szybko, skóra brzucha jest napięta, lśniąca, z palpacją może pojawić się bolesność rozlana. W przypadku stopniowego gromadzenia się płynu można zauważyć powiększenie kąta nadbrzusza, dolne żebra przesuwają się do przodu i do góry, przez co klatka piersiowa rozszerza się. Wzrost ciśnienia śródbrzusznego przyczynia się do rozwoju przepuklin pępowinowych, pachwinowych, udowych i pooperacyjnych. Największe znaczenie ma przepuklina pępkowa, pachwinowa i mosznowa. Pacjentowi zaleca się noszenie gorsetu lub bandaża. Konieczne jest dokładne zbadanie skóry worka przepuklinowego, ponieważ może ona się rozrzedzić. W naszej praktyce wystąpiły 3 przypadki pęknięcia skóry worka przepuklinowego z odpływem płynu puchlinowego. Niezwykle ważne jest informowanie pacjentów z intensywnym wodobrzuszem o możliwej traumatyzacji skóry worka przepuklinowego podczas zakładania gorsetu, wysiłku.
Wodobrzusze perkusyjne wykrywa się przy akumulacji 1,5-2 litrów płynu. Przy mniejszej ilości płynu, dźwięk bębenkowy zostanie wykryty na całej powierzchni brzucha. Z nieskrępowanym wodobrzuszem w wyprostowanej pozycji, żołądek wydaje się obwisły, ponieważ płyn spływa w dół. Odpowiednio, z uderzeniem brzucha stojącego dźwięk bębenkowy jest odnotowany w górnym brzucha, dźwięk stępienia - w dolnej. Jeśli pacjent leży na plecach, powietrze w jelitach porusza się w górę, a płyn przesuwa się do tylnej części jamy brzusznej. Dźwięk perkusji będzie błonka bębenkowa nad przednią powierzchnią brzucha i tępe nad bokami (boki). W celu upewnienia się, że jest wodobrzusze, wskazane jest opukać pacjenta w różnych pozycjach: stojąc, leżąc na plecach i po bokach. W pozycji po prawej stronie dźwięk bębenkowy zostanie ustalony nad lewym skrzydłem, w pozycji po lewej stronie - powyżej prawej. Nagromadzenie płynu w jamie brzusznej jest najczęstszym, ale nie jedynym powodem zwiększenia rozmiaru żołądka i rozciągnięcia jego ściany. Jest również konieczne, aby wykluczenia ciąży, gazy jelita rozciągnięcie cysty (jajnika, krezkowych, zaotrzewnowy) rozciąganiem pustych narządów - żołądka, pęcherza moczowego i otyłości. Wodobrzusze w zależności od ilości płynu wysiękowego jest podzielony na co najmniej (wykryto tylko w ultradźwięków instrumentalnej i tomografii komputerowej jamy brzusznej), umiarkowane (łatwo wykryte podczas badania fizyczne) i oznaczono (za pomocą znacznego zwiększenia rozmiaru żołądka).

Wtórne objawy puchliny brzusznej obejmują:

• wysięk opłucnowy, często prawostronny z powodu przemieszczania się płynu otrzewnowego przez przeponowe naczynia limfatyczne, a także pocenie się płynu puchlinowego przez defekty w przeponie;

• wysoka pozycja membrany, prowadząca do rozwoju dyskoidalnej niedodmy w dolnych partiach płuc i przemieszczenie serca do góry;

Żylaki hemoroidów;

• powstawanie przepukliny przeponowej, zwiększenie refluksu przełykowego (wyjaśnione przez czynniki mechaniczne w warunkach zwiększonego ciśnienia w jamie brzusznej) pogarszają uszkodzenie błony śluzowej przełyku w obecności żylaków.

Gdy wodobrzusze nowo zdiagnozowane, podejrzanych o infekcję wodobrzusze raka laparocentesis diagnostycznego należy: usunięcia niewielkiej ilości płynu puchlinowego (zwykle 50-300 ml) do badań klinicznych, w biochemicznych i cytologiczne bakteriologicznych. Analiza informacyjna płynu puchlinowego nie może być przeszacowana.

Metoda paracentezy i późniejsza opieka nad pacjentem

Opróżnianie płynu puchlinowego (AH) odbywa się za pomocą miękkiego cewnika, który jest częścią jałowego zestawu do wykonywania paracentezy. Cewnik wprowadza się 2 cm poniżej pępka wzdłuż linii środkowej ciała lub 2-4 cm w kierunku środkowym i powyżej przedniej warstwy górnej kości biodrowej (ryc. 1). Aby zapobiec późniejszemu wyciekowi AL przed wprowadzeniem trokaru, skóra zostaje przesunięta w dół o 2 cm.

Rysunek 1. Miejsce wprowadzenia cewnika w wykonywaniu paracentezy

Przed rozpoczęciem paracenteza konieczne jest uzyskanie świadomej zgody pacjenta na zabieg.

Badanie płynu puchlinowego rozpoczyna się od wizualnej oceny jego barwy: słomkowo-żółty jest charakterystyczny dla marskości wątroby, zespołu nerczycowego, niewydolności serca; krwotoczny - za karcinomatozę, zapalenie trzustki; błotniste - na zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, gruźlicę; Mleczno-biała - dla wodobrzusza chile.

Badanie białka pozwalają rozróżnić wysięku i przesięk: białko przesięk mniej niż 25 g / l (marskość hipoalbuminemia) w wysięku - 30 g / l (nowotwór, zapalenie). Często oblicza się gradient "płyn surowicy i albuminy surowicy" (SAAG), który sugeruje przyczynę rozwoju puchliny brzusznej, a także przewiduje ryzyko zakażenia płynu puchlinowego. Przy SAAG poniżej 1,1, ryzyko infekcji wzrasta z powodu spadku płynności płynu puchlinowego w opsoninach.

SAAG więcej niż 1.1 jest wykrywane, gdy:

• Ostra niewydolność wątroby;

• Zespół Badda-Chiariego;

• Przerzutowe uszkodzenie wątroby;

• zastoinowa wątroba z niewydolnością serca;

SAAG mniejsze niż 1,1 występuje, gdy:

• otrzewnej carcinomatosis, międzybłoniaka;

• spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej;

Ważnym wskaźnikiem jest skład komórkowy płynu puchlinowego. Zawartość ponad 250 neutrofili na 1 mm3 wskazuje na zakażenie cieczy. Każdy wzrost bakterii jest patologiczny. Ważne jest, aby pamiętać, że podczas wysiewu wodobrzusza, natychmiast umieścić go w różnych butelkach (po 10 ml), używanych do siewu krwi dla flory beztlenowej i aerobowej. Informacyjność analizy wzrasta do 90%.

Niezwykle ważne są badania cytologiczne mające na celu identyfikację komórek atypowych.

Podwyższony poziom amylazy może ujawnić puchlinotwórcze wodobrzusze. Wzrost stężenia trójglicerydów powyżej 5 mmol / l wskazuje na obecność puchlinowatego wodobrzusza. Podczas malowania cieczy w ciemnożółtym kolorze konieczne jest określenie zawartości bilirubiny: jeśli jest ona mniejsza w surowicy niż w płynie puchlinowym, oznacza to, że żółć dostaje się do jamy brzusznej.

Podstawowa terapia wodobrzusza składa się z kilku etapów:

1. Leczenie choroby podstawowej, która doprowadziła do wystąpienia wodobrzusza.

2. Pacjentom z ciężkim wodobrzuszem zaleca się odpoczynek w łóżku w ciągu pierwszych 4-7 dni leczenia. Reszta łóżka jest wskazana, ponieważ pozioma pozycja ciała wpływa na produkcję reniny-angiotensyny i zmniejszenie napięcia współczulnego układu nerwowego. Pozycja pionowa umożliwia stymulację współczulnego układu nerwowego, zmniejszenie szybkości filtracji kłębkowej i zwiększenia absorpcji sodu w kanalikach, tak pacjentów z ciężkimi wodobrzusze w pierwszych 4-7 dniach leczenia do leżenia.

3. Ograniczenie użycia soli. Każdy gram sodu, wzięty ponad miarę, opóźnia około 250-300 ml wody. W przypadku stwierdzenia obniżonego poziomu sodu w surowicy krwi nie należy zalecać spożycia soli kuchennej, ponieważ całkowita zawartość sodu w organizmie jest tak znacznie zwiększona. Uzupełnianie niedoborów elektrolitów jest konieczne z medycznego punktu widzenia. Jeśli istnieje podejrzenie, że pacjent nie ogranicza dziennego spożycia soli, wskazane jest codzienne wydalanie sodu z moczem. Jeśli dzień z moczem wydalił więcej sodu niż przepisano pacjentowi, oznacza to nieprzestrzeganie zaleceń.

4. Ograniczaj zużycie płynu do 750-1000 ml / dzień w przypadku braku gorączki.

5. Terapia moczopędna. Zastosowanie diuretyków prowadzi do zmniejszenia objętości osocza, które jest uzupełniane, ponieważ płyn przechodzi z tkanki śródmiąższowej (obrzęk obwodowy) i jamy brzusznej (puchlina brzuszna) do krwioobiegu. Do leczenia wodobrzusza najczęściej stosuje się leki moczopędne (furosemid, kwas etakrynowy) i oszczędzające potas (spironolakton, triamteren). Lekiem pierwszej linii jest spironolakton (veroshpiron), w przypadku niewystarczającego działania, z którego przepisywane są diuretyki pętlowe. Wybór dawki diuretyków opiera się na nasileniu wodobrzusza i jest kontrolowany przez diurezę, poziom elektrolitów. Pacjent powinien skupić się na codziennym obliczaniu diurezy i masy ciała, co pozwala na monitorowanie adekwatności terapii moczopędnej. Leczenie moczopędne uważa się za wystarczające, jeśli nadmiar wydzielanego płynu powyżej spożyty wynosi nie więcej niż 500 ml dla pacjentów bez obrzęku obwodowego i 800-1000 ml dla pacjentów z obrzękiem obwodowym. Kontrolowanie skuteczności leczenia moczopędnego jest również wskazane przy ważeniu pacjenta (utrata masy ciała przez 1 tydzień powinna wynosić 2,5-3 kg) i pomiar obwodu talii. Monitoruj poziom elektrolitów w surowicy co najmniej dwa razy w tygodniu.

6. Dynamiczna kontrola skuteczności leczenia moczopędnego. Jeśli stan pacjenta jest stabilny, może on mierzyć diurezę 2-3 razy w tygodniu przy codziennym ważeniu. Wskazane jest, aby porozmawiać z krewnymi pacjenta na temat znaczenia pomiaru diurezy i ważenia, ponieważ ze względu na obecność encefalopatii u pacjentów może on przekazywać lekarzowi nieprawdziwe informacje. Krewnym należy ostrzec, że pierwszemu etapowi encefalopatii wątrobowej może towarzyszyć euforia, tak że pacjent uważa się za wyleczonego i odrzuca przepisaną terapię.

W przypadku małych i średnich (wodobrzusze u pacjentów z marskością klasy A i skali Childa-Pugha) ograniczyć spożycie soli do 2 g / dzień i dziennego spożycia płynów do 1 litra, jeśli zawartość sodu w surowicy nie większy niż 130 meq / litr. Podstawową terapią jest spironolakton (veroshpiron) - 75-100 mg / dobę. Jeśli to konieczne, dawkę spironolaktonu zwiększa się o 100 mg co 4-5 dni do maksimum, co odpowiada 300 mg / dobę. Dość często umiarkowanych wodobrzusze (klasa B) podawana w kombinacji furosemid i spironolakton (stosunek w przybliżeniu: 100 mg 40 mg furosemidu spironolakton). Przy zachowaniu wodobrzusza zaleca się hospitalizację.

W przypadku wystąpienia wodobrzusza (u pacjentów z marskością wątroby klasy C w Child-Pugh) pacjenci powinni być trwale leczeni. Na początku należy przepisywać dietę bezsolną. Leczenie skojarzone ze spironolaktonem i furosemidem. Zachowanie niewielkiej ilości płynu puchlinowego jest uzasadnione, ponieważ czynność nerek występuje rzadziej.

7. Ocena skuteczności leczenia moczopędnego. W przypadku skuteczności terapii, podczas badania pacjenta, odnotowuje się:

• utrata masy ciała;

• zmniejszenie wielkości brzucha podczas pomiaru obwodu talii;

• Zmniejszenie obrzęków obwodowych;

• zmniejszenie nasilenia encefalopatii wątrobowej (test połączenia liczb);

• pozytywna codzienna diureza;

• zmniejszenie dziennego wydalania sodu z moczem.

Oporny zwany uporczywy, pomimo odpowiedniego leczenia, wodobrzusze. W tym przypadku, ograniczenie odbioru sodu i stosowanie dużych dawek diuretyki (400 mg / dzień spironolakton i 160 mg / dzień, furosemid przez 1-4 tygodni.) Nie prowadzą do skutecznego diurezy, zmniejszenie masy ciała, rozdzielczość wodobrzusza. Kryteria diagnostyczne dla opornych wodobrzusza przedstawiono w Tabeli 1.

Kryteria diagnostyczne dla opornych wodobrzusza (Moore K.P.)

3. Wczesny nawrót wodobrzusza: powrót wodobrzusza stopnia 2-3 w ciągu 4 tygodni po rozpoczęciu leczenia

4. Komplikacje związane z przyjmowaniem leków moczopędnych:

  • Encefalopatia układowa, rozwinięta przy braku innych czynników prowokujących
  • niewydolność nerek - zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy o ponad 100%, do> 2 mg / dl u pacjentów reagujących na leczenie
  • hiponatremia - obniżenie poziomu sodu w surowicy o więcej niż 10 mmol / l do poziomu poniżej 125 mmol / l
  • hipokaliemia - zmniejszenie stężenia K w surowicy poniżej 3,5 mmol / l
  • hiperkaliemia - zwiększone stężenie K w surowicy powyżej 5,5 mM / L

Przyczyny nawrotów puchliny brzusznej:

• zbyt dużo sodu (z jedzeniem, lekami);

• brak ograniczenia przyjmowania płynów podczas hiponatremii;

• upośledzona czynność nerek (należy zachować ostrożność stosując niesteroidowe leki przeciwzapalne, aspirynę, aminoglikozydy, metoklopramid).

Jeśli rozwój powikłań leczenia moczopędnego nie pozwala na zwiększenie dawki diuretyków, wówczas możliwe jest hiperbaryczne natlenianie, aw przypadku nieskuteczności - laparocenteza terapeutyczna.

Wskazaniami do laparocentezy terapeutycznej są:

W tym przypadku 4-6 litrów płynu puchlinowego jest jednocześnie wydychanych, a następnie wprowadza się 20% roztwór albuminy w ilości 25 ml na 1 litr usuniętej cieczy, aby utrzymać efektywną objętość wewnątrznaczyniową. Wprowadzenie albuminy jest obowiązkowe i zapobiega rozwojowi zespołu wątrobowo-nerkowego i hipowolemii. Należy pamiętać, że usunięcie dużej ilości płynu puchlinowego prowadzi do znacznego nasilenia encefalopatii wątrobowej.

W powstawaniu prawostronnego wysięku opłucnowego przeciw wodobrzuszom torakocenteza jest wskazana do celów diagnostycznych lub z krytyczną akumulacją poziomu płynu. Obrzęk wodobrzusza często powstaje w nowotworach złośliwych, które mają wpływ na narządy jamy brzusznej i miednicy mniejszej, i wymaga powtórnej laparocentezy.

Powikłania leczenia moczopędnego:

• encefalopatia (w 25% przypadków);

• Zaburzenia elektrolitowe (w 38-41% przypadków);

• zespół wątrobowo-nerkowy (GDS).

Najczęstszymi powikłaniami leczenia moczopędnego są zaburzenia elektrolitowe, rozwój encefalopatii wątrobowej, rozwój zespołu wątrobowo-nerkowego (GDS). Zwiększone uwalnianie potasu, sodu i chlorków w przypadku stosowania diuretyków w dużych dawkach i nadmiernej diurezy może prowadzić do zasadowicy metabolicznej i nasilenia zasadowicy oddechowej. Hypokalemia prowadzi do zmniejszenia uwalniania amoniaku przez nerki. W warunkach zasadowicy metabolicznej wzrasta zawartość wolnego amoniaku w osoczu i ułatwia się jej przenikanie do komórek ośrodkowego układu nerwowego, co pogarsza encefalopatię. Należy zrezygnować saluretyki i przypisać terapię zastępczą z 3% roztworu potasu w dawce 60-80 mmoli (4-6 g), chlorku potasu na 4-6 dni. Ponadto zaleca się encefalopatię wątrobową.

Należy jednak pamiętać o możliwym rozwoju hiperkaliemii, która objawia się wzrostem słabości, objawami niewydolności serca, arytmią. Elektrokardiogram ujawnia wysokie ostre zęby T, przedłużenie kompleksu QRS, wydłużenie odstępu QT.

Obniżenie dziennej diurezy, wzrost poziomu kreatyniny i mocznika może wynikać z rozwoju GDS, co wymaga przerwania leczenia diuretykami. Jeśli poziom mocznika przekracza 10 mg / 100 ml, a stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 0,5 mg / 100 ml, należy co najmniej tymczasowo usunąć diuretyki.

GDS - zaburzona czynność nerek spowodowana rozszerzonymi tętnicami i odruchową aktywacją endogennych czynników zwężających naczynia, prowadząca do zmniejszenia szybkości filtracji kłębuszkowej.

GDS typ 1 - szybko rosnący (mniej niż 2 tygodnie) wzrost (w 2 przypadkach) wyjściowego stężenia kreatyniny we krwi lub zmniejszenie o 50% wyjściowego dziennego klirensu kreatyniny. Kiedy GDS typ 2 niewydolność nerek rozwija się stopniowo. Leczenie polega na wprowadzeniu roztworu albuminy i czynników zwężających naczynia krwionośne (terlipresyna).

Powtarzające usuwania dużych ilości płynu puchlinowego prowadzi do zmniejszenia stężenia białka i teoretycznie może predysponować do rozwojowi spontanicznych bakteryjne zapalenie otrzewnej (SBP) - spontaniczne infekcji w przypadku braku płynu wysiękowego powoduje zakażenia wewnątrzbrzuszne.

Rozpoznanie SBP można potwierdzić przez laparocentezę:

• liczba neutrofili wynosi 250 w 1 mm 3;

• zasiew płynu puchlinowego pozwala na określenie spektrum flory patogennej;

Brak wzrostu patogenów w płynie puchlinowym neutrofili 250 w 1 mm3 wskazuje na ujemną pod względem kulturowym postać SBP.

W leczeniu SBP należy wyznaczyć cefalosporyny trzeciej generacji, fluorochinolony, amoksacylinę i kwas klawulanowy.

Postępowanie z pacjentem z wodobrzuszem jest niezwykle trudnym zadaniem, z którym terapeuta musi się zmierzyć w codziennej praktyce i wymaga szczególnej uwagi lekarza prowadzącego oraz dobrego treningu teoretycznego.

Pacjent z wodobrzuszem wymaga pilnej hospitalizacji, jeśli wystąpią wodobrzusze:

• odporny na leczenie;

• powikłany zespołem wątrobowo-nerkowym lub SBP.

Najbardziej typowe błędy w zarządzaniu pacjentem z wodobrzuszem to:

• intensywna terapia diuretyczna;

• przymusowa laparocenteza terapeutyczna bez odpowiedniej terapii zastępczej;

• Niedoszacowanie znaczenia wtórnej infekcji bakteryjnej w tworzeniu SBP.

W związku z tym leczenie pacjentów z wodobrzuszem można podsumować w następujący sposób (ryc. 2).

Ryc. 2. Zasady terapii pacjentów z wodobrzuszem 2. i 3. stopnia (według CardenA.)

Z.M. Galeeva

Akademia Medyczna w Kazaniu

Galeeva Zarina Munirovna - Kandydatka nauk medycznych, asystentka Wydziału Terapii

1. Choroby wątroby i dróg żółciowych. Podręcznik dla lekarzy redagowany przez V.T. Iwaszkin. M.: Wydawnictwo "M-Vesti", 2002.

2. Bueverov AO Infekcyjne powikłania marskości wątroby / / Russian Medical Journal, 2008. - T. 6. - No. 19 - P. 15-19.

3. Eramishantsev AK, V.M. Lebezev, R.A. Musin. Leczenie chirurgiczne opornych wodobrzusza u pacjentów z nadciśnieniem wrotnym // Chirurgia, 2003. - Nr 4. - P. 4-9.

4. Fedosina E.A. Osobliwości przebiegu choroby i rokowanie życia pacjentów z marskością wątroby z wodobrzuszem // Teza o stopniu naukowym Kandydata do Nauk Medycznych. - Moskwa, 2006.

Wodobrzusze na marskość: leczenie płynu w jamie brzusznej

Wodobrzusze w marskości wątroby występują jako konsekwencja zaburzeń metabolicznych. Jest to częste powikłanie tej choroby, które czasem jest nawet identyfikowane jako objaw marskości. Cechy leczenia i przyczyny tej dolegliwości są uwzględnione w informacji z tego artykułu.

Przyczyny rozwoju

Wodobrzusze lub wzdęcia brzuszne występują nie tylko w przypadku rozpoznanej marskości. Czasami nagromadzenie płynu jest poprzedzone innymi chorobami, na przykład niewydolnością serca lub onkologią.

Dlaczego płyn gromadzi się w jamie brzusznej:

  1. Naruszona funkcja wydalnicza nerek.
  2. Efekt uboczny rozwoju nadciśnienia wrotnego.
  3. Patologia procesów metabolicznych w ciele.
  4. Dysfunkcja wątroby w hematopoezie.

Według składu płyn gromadzący się w przestrzeni brzusznej odpowiada osoczu krwi. Na ogół jest to naprawdę składnik krwi, ponieważ mechanizm powstawania płynu puchlinowego zakłada wzrost płynu w jamie brzusznej z powodu niedostatecznej filtracji krwi przez wątrobę.

Objawy wodobrzusza w marskości wątroby

We wczesnych stadiach marskości, puchlina puchlinowa pomoże zidentyfikować problemy w ciele, ponieważ zwykle początek tej choroby przebiega bezobjawowo. Zwykle nagromadzenie płynów mniej niż litr przechodzi niepostrzeżenie dla pacjenta i nie powoduje dyskomfortu ani pogorszenia jakości życia.

Istnieje następująca klasyfikacja płynu puchlinowego:

  • Łatwy stopień. Objętość gromadzącej się cieczy nie przekracza dwóch litrów. Objętość jamy brzusznej może być nieznacznie zwiększona, ale takie stany są łatwo podatne na korektę.
  • Średni stopień. Objętość cieczy waha się od dwóch do pięciu litrów. Zaburzenia wewnętrzne stają się zauważalne, ogólny stan i samopoczucie pacjenta pogarszają się. Zwykle te objawy nie wpływają na oddychanie i funkcjonowanie mięśni.
  • Ciężki stopień. Charakteryzuje się akumulacją cieczy do 20 litrów, objętość żołądka znacznie się powiększa, w pozycji pionowej nawet zwisa. Naruszona funkcja oddychania, pacjent skarży się na poważną duszność, zaburzenia trawienia i niezdolność do normalnego życia.

Oprócz zwiększonej wielkości talii, pacjent podczas badania wykazuje również inne charakterystyczne cechy puchliny brzusznej. Przede wszystkim jest to lśniąca i napięta skóra brzucha, z którą wyraźnie widać żylny wzór.

W medycynie często nazywa się ją "głową meduzy", ponieważ wzory składają się z linii zbieżnych.

Ponadto obszar pępka jest często wybrzuszony, ale przepuklina może nawet tworzyć przepuklinę, ponieważ nacisk z wnętrza będzie dość silny. Zwiększona objętość płynu może prowadzić do przemieszczenia i deformacji narządów wewnętrznych.

Nerki i serce najczęściej cierpią, ale często w wyniku rozwoju puchliny brzusznej mogą pojawić się zmiany patologiczne w płucach, układzie moczowo-płciowym i komunikacji naczyniowej. Pacjent może martwić się ciągłym obrzękiem nóg, a także charakterystycznymi objawami niedokrwistości, ponieważ rozwój puchliny brzusznej jest zwykle poprzedzony zaburzeniami funkcji krwiotwórczej.

Rozpoznanie płynu w jamie brzusznej

W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek stanów lękowych należy niezwłocznie udać się do lekarza. Po przejściu testów laboratoryjnych można zauważyć charakterystyczne zmiany we krwi i moczu, które wskazują na naruszenie funkcji wątroby.

Diagnostyka składa się z następujących etapów:

  1. Osobista kontrola i przesłuchanie pacjenta. Pomaga zidentyfikować możliwe przyczyny patologii, obszar lokalizacji bolesności i czynniki negatywne oraz grupę ryzyka (nadużywanie alkoholu, dziedziczne predyspozycje, choroby w przeszłości i inne).
  2. Badania laboratoryjne. Zazwyczaj w celu potwierdzenia diagnozy dostarczają wystarczającej liczby krwinek (ESR niedokrwistość, zwiększenie liczby leukocytów), analizę moczu (białka wskutek dysfunkcji nerek) oraz analizę biochemiczną krwi (zwiększenie stężenia bilirubiny, ALT i AST).
  3. Diagnostyka instrumentalna. Oprócz radiografii i ultrasonografii jamy brzusznej mogą to być nowoczesne metody diagnostyczne: CT i MRI.

Jeśli zostanie wykryta kumulacja płynu, przebicie jest obowiązkowe, aby określić jego skład.

Metody leczenia

Skuteczność leczenia zależy w dużej mierze od tempa rozwoju choroby podstawowej. Jeśli wodobrzusze były spowodowane marskością wątroby, szczególną uwagę należy zwrócić na wspomaganie tego narządu.

Co jest stosowane w leczeniu wodobrzusza:

  • Hepatoprotectors pochodzenia syntetycznego i roślinnego. Takie leki chronią zdrowe komórki wątroby i pomagają poprawić ukrwienie dotkniętego narządu. Ponadto mają łagodne działanie żółciopędne i przyczyniają się do poprawy funkcji przewodu pokarmowego.
  • Fosfolipidy - specjalne leki, które stymulują wzrost hepatocytów (komórek wątroby), usuwają objawy zatrucia organizmu i pomagają w regulacji metabolizmu wody i tłuszczu.
  • Diuretyki, pomagając usunąć nadmiar płynów z organizmu. Należą do nich nie tylko produkty apteczne, ale także preparaty ziołowe, których stosowanie należy uzgodnić z lekarzem.
  • Albumina, co pomaga przywrócić normalną objętość białka we krwi i normalizuje ciśnienie.
  • Steroidalne leki przeciwzapalne Używane, gdy marskość ma charakter autoimmunologiczny.
  • Aminokwasy wspomagają organizm w okresie leczenia.
  • Leki przeciwwirusowe są stosowane w leczeniu zapalenia wątroby i innych powiązanych chorób.
  • Antybiotyki Używane, gdy nagromadzenie płynu może doprowadzić do zakażenia narządów wewnętrznych.

Dawkowanie i odpowiednią kombinację leków określa się indywidualnie, w zależności od rozpoznania i ciężkości stanu pacjenta.

Wiadomo, że w tym okresie rozwoju medycyny nie wynaleziono odpowiedniego preparatu do całkowitego usunięcia marskości. Maksymalna szansa na wyleczenie wynika z przeszczepu narządu dawcy, ale jest to również ryzykowna procedura.

Dieta

Bezspornym warunkiem leczenia wodobrzusza o różnym pochodzeniu jest przestrzeganie ścisłej diety. Pacjenci przebywający w szpitalu otrzymują dietetyczny stół numer 5, a ambulatoryjne leczenie marskości wątroby (i wodobrzusza, oczywiście) wymaga przestrzegania następujących zasad.

Warunki diety i codzienna rutyna:

  • Dzienną dawkę należy podzielić na pięć do sześciu posiłków.
  • Konieczne jest całkowite porzucenie soli i potraw z włączeniem tego składnika.
  • Pod zakazem alkoholu, napojów syntetycznych i sody.
  • Nie można spożywać produktów z ciasta, produktów wędzonych, puszek i ciężkich potraw na żołądek.
  • Aktywność fizyczna powinna być umiarkowana, a ciężkie formy puchliny powinny zalecać odpoczynek w łóżku.

Do codziennej diety można dodać gotowane chude mięso i ryby, świeże i gotowane warzywa, a także lekkie zupy.

Stała dieta i odpoczynek w łóżku pomogą skutecznie zmniejszyć ilość gromadzącego się płynu, ale w szczególnie trudnych przypadkach będziesz musiał skonsultować się z chirurgiem.

Metody chirurgiczne

W ciężkich wodobrzuchach, gdy objętość płynu przekracza 5 litrów, często wykonuje się procedurę pompowania nadmiaru z jamy brzusznej.

Taka interwencja nazywana jest paracentezą i chociaż wielu lekarzy wcześniej porzuciło tę praktykę, współczesne możliwości medycyny pozwoliły na jej powrót, ale w już ulepszonej formie.

Istotą procedury jest usunięcie nadmiaru płynu przez nakłucie w jamie brzusznej.

Po procedurze następuje kolejne podanie odpowiednich dawek albuminy (obliczenie 6 - 8 g / litr płynu) i, jeśli to konieczne, dodatkowe leczenie antybiotykami.

Częstotliwość takich zabiegów nie powinna przekraczać dwóch do trzech razy w roku, w przeciwnym razie ryzyko infekcji i tworzenia zrostów w jamie brzusznej jest wysokie. Ponadto takie sesje muszą koniecznie być połączone z utrzymaniem diety bez soli i leżenia w łóżku, podczas których nerki łatwiej radzą sobie z przenoszeniem nadmiaru wilgoci.

Oprócz paracenteza często stosuje się metodę ultrafiltracji lub reinfuzji. Zgodnie z zasadą działania, jest ona podobna do procedury dializy, wymaga pewnego sprzętu i długiego czasu ekspozycji.

Bardziej ryzykowna jest metoda manewrowania otrzewnej, której rezultatem będzie pozbycie się wodobrzusza na długi czas.

W tym przypadku do wnęki żyły głównej wkłuwa się specjalną rurkę, która pomaga usunąć nadmiar płynu. Taka interwencja jest wyjątkowo ryzykowna i może prowadzić do śmiertelnego wyniku, po prostu na stole operacyjnym z dużym prawdopodobieństwem.

Ze względu na wydajność taka operacja jest uważana za bardzo uzasadnioną, ale tylko w przypadku braku przeciwwskazań i wysokiego profesjonalizmu chirurga, który przeprowadził interwencję.

Środki ludowe

Pomimo zapewnień wielu uzdrowicieli ludowych, nie jest możliwe wyleczenie puchliny z domowymi środkami zaradczymi. Godne uwagi korzyści przyniosą leki moczopędne i wzmacniające, ale wyeliminowanie dolegliwości przy takich właśnie przepisach nie działa.

Ile żyć?

Prognozy dotyczące puchliny brzusznej są raczej rozczarowujące. Nawet lekkie formy wskazują na poważne problemy w ciele, bez których eliminacji nie będzie postępu.

Śmiertelny wynik pochodzi z niewydolności serca i nerek, problemów z płucami i wewnętrznego zakażenia organizmu. Jakościowe leczenie i starannie przestrzegana dieta pomogą uniknąć tych smutnych statystyk, ponieważ dla pacjentów, którzy ściśle przestrzegają zaleceń lekarza, opóźnienia do 8-10 lat dodatkowego życia nie są rzadkością.

Wodobrzusze w marskości - to nie jest niezależna choroba, ale dodatkowy objaw i powikłanie procesów patologicznych zachodzących w zajętym narządzie. Wczesna diagnoza takich stanów pomoże zwiększyć skuteczność leczenia choroby podstawowej, a także uniknąć dodatkowych problemów.