Ana to badanie krwi

Leczenie

Synonimy: ANA, przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciwjądrowe, ANA, EIA

Choroby autoimmunologiczne, kiedy układ odpornościowy atakuje własne tkanki organizmu, są uważane za jedno z najbardziej niebezpiecznych, zagrażających życiu i zdrowiu człowieka. Większość patologii autoimmunologicznych jest przewlekła i może powodować poważne zaburzenia w funkcjonowaniu narządów wewnętrznych i układów. Ten ostatni czynnik często prowadzi do niepełnosprawności pacjenta. Dlatego kompetentna diagnoza procesów autoimmunologicznych może identyfikować możliwe naruszenia, postawić właściwą diagnozę i natychmiast nakazać leczenie.

Jednym z najczęstszych testów stosowanych w diagnozowaniu chorób autoimmunologicznych jest test przeciwjądrowy (ANA), który przeprowadza się metodą immunoenzymatyczną (ELISA).

Informacje ogólne

Przeciwciała przeciwjądrowe (przeciwjądrowe) to grupa autoprzeciwciał, które reagując z jądrem komórek własnych organizmu niszczą je. Dlatego analiza ANA jest uważana za dość czuły marker w diagnostyce zaburzeń autoimmunologicznych, z których większość towarzyszy uszkodzeniu tkanki łącznej. Jednak niektóre rodzaje przeciwciał przeciwjądrowych występują również w chorobach o etiologii nieodpornej: zapalnych, zakaźnych, złośliwych itp.

Najbardziej swoiste przeciwciała przeciwko następującym chorobom:

  • układowy toczeń rumieniowaty (SLE) - choroba skóry i tkanki łącznej;
  • zapalenie skórno-mięśniowe - uszkodzenie skóry, mięśni, tkanki szkieletowej itp.;
  • guzowate zapalenie tętnic - zapalenie tętnicy ściany naczynia;
  • sklerodermia - konsolidacja i konsolidacja tkanki łącznej;
  • Reumatoidalne zapalenie stawów - schorzenie tkanki łącznej stawów;
  • Choroba Szogrena jest zmianą tkanki z objawami gruczołowymi (zmniejszenie wydzielania gruczołów łzowych i ślinowych).

ANA może być wykryta u więcej niż jednej trzeciej pacjentów z przewlekłym nawracającym zapaleniem wątroby. Również poziom przeciwciał przeciwjądrowych może wzrosnąć w przypadku:

  • mononukleoza zakaźna (choroba wirusowa, z towarzyszącym ogromnym uszkodzeniem narządów wewnętrznych);
  • białaczka (złośliwa choroba krwi) w ostrej i przewlekłej postaci;
  • niedokrwistość hemolityczna (niedokrwistość spowodowana zniszczeniem erytrocytów);
  • Choroba Valdenstroma (uszkodzenie szpiku kostnego);
  • marskość wątroby (przewlekła choroba związana ze zmianą struktury tkanki wątrobowej);
  • malaria;
  • trąd (zakażenie skóry);
  • przewlekła niewydolność nerek;
  • małopłytkowość (zmniejszenie wytwarzania płytek krwi);
  • patologie limfoproliferacyjne (guzy układu limfatycznego);
  • myasthenia gravis (patologiczne zmęczenie mięśni);
  • grasiczak (guz z grasicy).

Równocześnie z oznaczaniem ANA w procesie immunoenzymatycznego enzymu ocenia się stężenie immunoglobulin: IgA, IgM, IgG. Wykrywanie tych składników we krwi może wskazywać na wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia chorób reumatycznych i kolagenoz.

W przypadku, gdy nie jest wykryty związek między stężeniem przeciwciał i objawami u pacjenta, sama obecność ANA we krwi jest kryterium diagnostycznym i może wpływać na wybór leczenia. Zachowanie wysokiego poziomu ANA przy przedłużonym cyklu terapii wskazuje na niekorzystne rokowanie choroby. Zmniejszenie wartości AHA na tle leczenia może wskazywać na remisję (częściej) lub na zbliżający się śmiertelny wynik (rzadziej).

Ponadto przeciwciała przeciwjądrowe można wykryć u zdrowych osób w wieku do 65 lat (3-5% przypadków), po 65 (do 37%).

Wskazania

Interpretacja wyników testu dla ANA może być przeprowadzona przez immunologa, reumatologa, onkologa, a także lekarza pierwszego kontaktu.

  • Rozpoznanie chorób autoimmunologicznych i innych chorób ogólnoustrojowych bez wyraźnych objawów;
  • Złożona diagnostyka tocznia rumieniowatego układowego, jego postaci i etapów, a także wybór taktyki leczenia i prognozowania;
  • Diagnoza tocznia narkotyków;
  • Badanie prewencyjne pacjentów z rozpoznaniem tocznia rumieniowatego;
  • Obecność określonych objawów: długotrwała gorączka bez ustalonej przyczyny, ból i bóle w stawach, mięśnie, wysypki skórne, zmęczenie itp.;
  • Obecność objawów chorób ogólnoustrojowych: uszkodzenie skóry lub narządów wewnętrznych (nerki, serce), zapalenie stawów, napady padaczkowe i drgawki, gorączka, nierozsądna gorączka, itp.;
  • Podawanie leków w terapii dizopiramidem, hydralazyną, propafenonem, prokainamidem itp.

Norma dla ANY i czynników wpływu

Analiza jakościowa pozwala uzyskać następujące wartości:

  • mniej niż 0,9 punktu - ujemny (norma);
  • od 0,9 do 1,1 punktu - jest wątpliwe (zaleca się wykonanie drugiego testu po 7-14 dniach);
  • więcej niż 1,1 punktu - pozytywny.

W przypadku analizy ilościowej normą jest miano mniejsze niż 1: 160.

Na wynik mogą mieć wpływ następujące czynniki:

  • naruszenie zasad przygotowania pacjenta lub algorytmu venipuncture przez pracownika służby zdrowia;
  • przyjmowanie leków (karbamazepina, metyldop, penicylamina, tokainid, nifedilina itp.);
  • Uremia pacjenta (zatrucie produktami metabolizmu białka) może dać wynik fałszywie ujemny.

ANA - analiza pozytywna

Pozytywny wynik testu jakościowego ANA może wskazywać na następujące choroby:

  • toczeń rumieniowaty;
  • zapalenie trzustki o charakterze autoimmunologicznym;
  • autoimmunologiczne zmiany gruczołu tarczycy;
  • złośliwe zmiany narządów wewnętrznych;
  • zapalenie skórno-mięśniowe;
  • autoimmunologiczne zapalenie wątroby;
  • choroby tkanki łącznej;
  • Choroba Sjogrena;
  • myasthenia gravis;
  • twardzina;
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • rozproszone zwłóknienie śródmiąższowe (uszkodzenie tkanki płucnej w przewlekłej postaci);
  • Zespół Raynauda (niedokrwienie małych tętnic końcowych), itp.

Wzrost miana ANA w ilościowym teście immunoenzymatycznym wskazuje na:

  • Toczeń rumieniowaty układowy w fazie aktywnej - miano wzrosło do 98%;
  • Choroby Leśniowskiego-Crohna (ziarniniakowe uszkodzenie przewodu pokarmowego) - około 15%;
  • wrzodziejące zapalenie okrężnicy (zapalenie błony śluzowej jelita grubego) - od 50 do 80%;
  • twardzina;
  • Choroba Sjogrena;
  • Choroby Raynauda - do 20%;
  • Zespół Sharpe'a (mieszana choroba tkanki łącznej);
  • toczeń narkotyków.

Podczas odczytywania analizy ważne jest zrozumienie, że wynik negatywny nie wyklucza obecności zaburzeń autoimmunologicznych u pacjentów z charakterystycznymi objawami. Pozytywny wynik bez obrazu klinicznego procesu autoimmunologicznego należy interpretować, biorąc pod uwagę dane z innych badań laboratoryjnych.

Przygotowanie

Biomateriał do testu ELISA na przeciwciała przeciwjądrowe - surowica krwi żylnej.

  • Wenepunktura wykonywana jest rano i na czczo (od momentu ostatniego posiłku powinna upłynąć co najmniej 8 godzin). Możesz pić czystą wodę stojącą;
  • Natychmiast przed pobraniem krwi (2-3 godziny) nie zaleca się palenia tytoniu i stosowania substytutów nikotyny (tynk, spray, guma do żucia);
  • W przeddzień iw dniu zabiegu nie należy pić alkoholu i napojów energetycznych, martwić się i wykonywać ciężkiej pracy fizycznej;
  • 15 dni przed badaniem, w porozumieniu z lekarzem prowadzącym, przyjmowanie leków (antybiotyków, leków przeciwwirusowych, hormonów itp.) Jest anulowane;
  • Aby uzyskać wiarygodny wynik, pożądane jest powtórzenie analizy po 2 tygodniach.

Odpowiedź ELISA można spodziewać się w ciągu 2 dni po nakłucie żyły, a w sytuacjach awaryjnych, gdy kontrola jest przeprowadzana przez «Cito» - około 3 godzin.

Inne analizy badań reumatologicznych

Przeciwciała przeciwjądrowe (przeciwciała przeciwjądrowe, ANA), jakościowe, krew

Przeciwciała przeciwjądrowe (ANA, przeciwciała przeciwjądrowe, czynnik przeciwjądrowe) - grupa przeciwciał, które wiążą się z kwasami nukleinowymi, białkami związanymi z nimi w jądrze komórki.

Test na przeciwciała przeciwjądrowe jest jednym z najczęściej zalecanych testów w diagnostyce chorób autoimmunologicznych. Opisano ponad 100 odmian przeciwciał januklearnych. Większość z nich - to zjawisko wtórne, powstające w związku z niszczeniem tkanek. Mechanizm pojawiania się ANA jest związany z rozpadem keratynocytów, limfocytów i innych komórek w układowych chorobach tkanki łącznej i rozwojem uczulenia organizmu na antygeny jądrowe uwolnione podczas tych procesów. Ale ANA może mieć znaczenie patogenetyczne, w szczególności udowodniono przeciwciała przeciwko dwuniciowemu DNA w toczniu rumieniowatym układowym, które przechodzi z uszkodzeniem nerek. Oprócz chorób autoimmunologicznych ANA może występować z różnymi chorobami zapalnymi, infekcyjnymi i onkologicznymi. Jednak w przypadku nieimmunologicznego zapalenia miana przeciwciał są na ogół niestabilne.

Metoda

Jedną z najnowocześniejszych metod badania przeciwciał przeciwjądrowych jest metoda immunoenzymatyczna (ELISA), w której przeciwciała przeciwjądrowe wykrywa się przy użyciu specyficznych antygenów jądrowych utrwalonych na różnych stałych nośnikach.


Badanie przeciwciał przeciwjądrowych metodą pośredniej immunofluorescencji na preparatach komórkowych jest bardziej informatywne niż test ELISA na przeciwciała przeciwjądrowe. Jego wynik może zarówno potwierdzić obecność przeciwciał przeciwjądrowych, jak i wskazać ostateczne miano przeciwciał, dodatkowo opisać naturę luminescencji wykrytych przeciwciał, która jest bezpośrednio związana z rodzajem antygenów jądrowych, przeciwko którym są skierowane.

Wartości referencyjne są normą
(Przeciwciała przeciwjądrowe (przeciwciała przeciwjądrowe, ANA), jakościowe, krew)

Informacje dotyczące wartości referencyjnych wskaźników, a także skład wskaźników uwzględnionych w analizie, mogą nieznacznie różnić się w zależności od laboratorium!

Przeciwciała przeciwjądrowe, badania przesiewowe (ANA-Screen)

Wyszukiwanie alfabetyczne

Co to jest przeciwjądrzaste przeciwciało, badanie przesiewowe (ANA-Screen)?

Badanie ANA ekranu ELISA (IgG) stosowane do półilościowego IN VITRO IgG ludzkich przeciwciał autoimmunologicznych dziesięciu różnych antygenów: dsDNA, histony, białka rybosomalnego P, nRNP Sm, SS-A, SS-B, Scl-70, Jo -1 i centromery w surowicy i osoczu.

Jeden z najczęstszych testów przesiewowych stosowanych w diagnostyce układowych uszkodzeń tkanki łącznej.

Jest to jakościowa definicja autoprzeciwciał z klasy IgG na ekstraktywne antygeny jądrowe (heterogenna grupa białek i kwasów nukleinowych w jądrze komórkowym). Wykrywanie tych przeciwciał z wysokim prawdopodobieństwem mówienia o toczniu rumieniowatym aktywnym (czułość 98%), można zaobserwować w innych układowych chorobach reumatycznych.

Wyznaczanie przeciwciał na atomy jądrowe ma ogromne znaczenie dla rozpoznania kolagenozy. Guzkowe zapalenie tętnic, gdy miano może być zwiększona do 1: 100, zapalenie skórno-mięśniowe - 1: 500, na toczeń rumieniowaty - 1: 1000 i wyższych. SLE w teście do wykrywania przeciwciał przeciwjądrowych czynnik posiada wysoką czułość (89%), ale umiarkowaną specyficzność (78%) w porównaniu do testów do oznaczania przeciwciał wobec natywnego DNA (czułość 38% specyficzności), 98%). Korelacja między mianem wysokości i stanu klinicznego pacjenta, nie ma jednak wykrywanie przeciwciał wobec antygenów jądrowych i służy jako kryterium diagnostycznym jest istotną wartość patogenetyczny. Przeciwciała przeciwko antygenom jądrowym są wysoce specyficzne dla tocznia rumieniowatego układowego. Zachowanie wysokiego poziomu przeciwciał przez długi czas jest niekorzystnym sygnałem. Spadek poziomu remisji zwiastunów lub (czasem) śmierci.

W twardzina wykrywania częstotliwości przeciwciał do antygenów jądrowych wynosi 60-80%, a ich miana niższe niż SLE. Nie ma korelacji między poziomem czynnika przeciwjądrowego we krwi a stopniem nasilenia choroby. Reumatoidalnego zapalenie stawów, SLE często izolowana, jak formy przepływu, często wskazane atitela do atigenam jądrowego. Zapalenie skórno-mięśniowe atitela do atigenam krwi jądrowego się w 20-60% przypadków (miana 1: 500) z guzkowe zapalenie tętnic - 17% (1: 100), choroby Sjogrena - 56% w połączeniu z zapaleniem stawów w 88% przypadki - w połączeniu z zespołem Guzero-Sjogrena. W toczniu rumieniowatym krążkowym czynnik przeciwjądrowy wykrywa się u 50% pacjentów.

Oprócz chorób reumatycznych, przeciwciała przeciwko antygenom jądrowym we krwi wykrywane są w przewlekłym aktywnym zapaleniu wątroby (30-50% obserwacji).

Przeciwciała do antygenów jądrowych, można wykryć we krwi podczas mononukleozę zakaźną, ostre i przewlekłe białaczki, nabyte hemolityczną anemię, chorobę Waldenstroma, marskość wątroby żółciową marskość wątroby, zapalenie wątroby, malarię, trąd, przewlekła niewydolność nerek, małopłytkowość, choroby limfoproliferacyjne, miastenia gravis i grasiczaka.

Prawie w 10% przypadków czynnik przeciwjądrowy występuje u osób zdrowych, ale miano nie przekracza 1:50.

Dlaczego ważne jest wykonywanie przeciwciał przeciwjądrowych, badanie przesiewowe (ANA-Screen)?

Diagnoza i diagnostyka różnicowa układowych uszkodzeń tkanki łącznej (głównie układowy toczeń rumieniowaty).

Obecność przeciwciał przeciwjądrowych w niskich mianach może być niespecyficznym objawem patologii tkanki łącznej, można je również znaleźć u 1% zdrowych osób (u osób w wieku powyżej 80 lat są one częstsze). Badanie przeciwciał przeciwjądrowych stosuje się w pierwszych etapach diagnostycznych podejrzewanych układowych chorób autoimmunologicznych. Kompleksowe oznaczanie przeciwciał przeciwjądrowych i przeciwciał anty-DNA znacząco zwiększa specyficzność badania pacjentów z układowym toczniem rumieniowatym.

Przeciwciała przeciwjądrowe

Większość chorób reumatycznych i patologii tkanki łącznej wiąże się z chorobami autoimmunologicznymi. Do ich rozpoznania potrzebne jest badanie krwi z żylnego łóżka. Płyn biologiczny jest testowany na przeciwciała przeciwjądrowe lub przeciwjądrowe ANA. Podczas analizy ustalana jest nie tylko obecność i ilość tych komórek, ale także rodzaj ich barwienia za pomocą specjalnych odczynników, co umożliwia dokładną diagnozę.

Kiedy konieczne jest określenie przeciwciał przeciwjądrowych?

Głównymi wskazaniami do przeprowadzenia analizy laboratoryjnej są takie choroby:

  • zapalenie skórno-mięśniowe;
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • mieszana patologia tkanki łącznej;
  • zapalenie wielomięśniowe;
  • system czerwony volchanka;
  • zwapnienie;
  • twardzina;
  • dyskineza przełyku;
  • Zespół Sjogrena;
  • toczeń rumieniowaty tarczowy;
  • sklerodaktylia;
  • postępujące twardzina układowa;
  • Zespół Raynauda;
  • teleangiektazja.

Ponadto analiza ANA pozwala wyjaśnić następujące diagnozy:

  • przewlekłe aktywne zapalenie wątroby;
  • mononukleoza zakaźna;
  • nabyta niedokrwistość hemolityczna;
  • trąd;
  • ostra, przewlekła białaczka;
  • malaria;
  • małopłytkowość;
  • marskość wątroby;
  • myasthenia gravis;
  • kolagenoza;
  • choroby limfoproliferacyjne;
  • grasiczak;
  • przewlekła niewydolność nerek.

Pozytywne badanie krwi dla przeciwciał przeciwjądrowych

Jeżeli przeciwciała przeciwjądrowe są wykrywane w płynie biologicznym w ilości przekraczającej ustalone dopuszczalne granice, uważa się, że potwierdzono podejrzenia rozwoju choroby autoimmunologicznej.

W celu wyjaśnienia diagnozy możliwy jest 2-etapowy sposób barwienia chemiluminescencyjnego za pomocą specjalnego odczynnika.

Jaka jest norma przeciwciał przeciwjądrowych?

Osoba zdrowa o normalnie działającej odporności opisanych komórek nie powinna być wcale. Ale w wielu przypadkach, na przykład, po przeniesieniu infekcji, znaleziono niewielką ich liczbę.

Normalną wartością ANA jest ImG, która nie przekracza stosunku 1: 160. Przy takich wskaźnikach analiza jest negatywna.

Jak oddać krew do przeciwciał przeciwjądrowych?

Płyn biologiczny do badań pobiera się z żyły na łokciu, ściśle na pusty żołądek.

Żadne wcześniejsze ograniczenia w diecie nie są wymagane, ale ważne jest, aby unikać przyjmowania pewnych leków:

  • Procainamid;
  • Izoniazyd;
  • Penicylamina;
  • Karbamazepina.

Przeciwciała przeciwko antygenom jądrowym (ANA), badania przesiewowe

Przeciwciała do antygenu (ANA) - heterogenicznej grupy przeciwciał skierowane przeciwko składnikom swoim jądrze. Są markerem chorób autoimmunologicznych i są zdeterminowane do ich diagnozy, oceny aktywności i monitorowania ich leczenia.

W badaniu określono przeciwciała klasy IgG, IgA, IgM.

Rosyjskie synonimy

Przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciwjądrowe, czynnik przeciwjądrowy, ANF.

Angielskie synonimy

Przeciwjądrzaste przeciwciało, ANA, fluorescencyjne przeciwjądrzowe przeciwciało, FANA, czynnik przeciwjądrowy, ANF.

Metoda badań

Analiza immunoenzymatyczna (ELISA).

Jakiego biomateriału można użyć do badań?

Jak prawidłowo przygotować się do badania?

Nie pal przez 30 minut przed oddaniem krwi.

Ogólne informacje o badaniu

Przeciwciała do antygenu (ANA) - heterogenicznej grupy przeciwciał skierowane przeciwko składnikom swoim jądrze. Są one oznaczane w krwi pacjentów z różnymi chorobami autoimmunologicznymi, takich jak układowy, choroby tkanki łącznej, autoimmunologiczne zapalenie trzustki i pierwotnej marskości żółciowej wątroby, a także niektórych chorób nowotworowych. Badanie ANA stosowany jako przesiewowych chorób autoimmunologicznych u pacjentów z klinicznymi objawami procesu autoimmunologicznego (długotrwała gorączka niewiadomego pochodzenia, zespół stawów, wysypka, zmęczenie i inne.). Wśród tego rodzaju pacjentów z dodatnim wynikiem analizy wymagają dalszych badań laboratoryjnych, obejmujące bardziej specyficzne dla każdego z testów choroby autoimmunologiczne (na przykład, anty-Scl-70 z podejrzeniem twardziny układowej, przeciwciała do mitochondriów w podejrzanych pierwotnej marskości żółciowej). Należy zauważyć, że negatywny wynik badania ANA nie wyklucza obecności choroby autoimmunologicznej.

ANA są najczęstsze u pacjentów z układowym toczniem rumieniowatym (SLE). Występują u 98% pacjentów, co pozwala uznać to badanie za główny test diagnostyczny SLE. Wysoka czułość ANA na SLE oznacza, że ​​powtarzające się negatywne wyniki powodują, że diagnoza "SLE" jest wątpliwa. W tym przypadku brak ANA całkowicie nie wyklucza choroby. Niewielki odsetek pacjentów z ANA jest nieobecny na początku objawów SLE, ale występuje w pierwszym roku choroby. U 2% pacjentów przeciwciała antygenów jądrowych nigdy nie są wykrywane. Jeśli wynik testu jest negatywny, zaleca się wykonanie bardziej specyficznych testów SLE u pacjenta z objawami SLE, szczególnie przeciwciałami wobec dwuniciowego DNA (anty-dsDNA). Wykrywanie anty-dsDNA u pacjenta z klinicznymi objawami SLE interpretuje się na korzyść diagnozy "SLE" nawet w nieobecności ANY.

SLE występuje w wyniku kompleksu zaburzeń immunologicznych rozwijających się przez długi czas. Stopień nierównowagi układu odpornościowego wraz z przebiegiem choroby stopniowo wzrasta, co znajduje odzwierciedlenie we wzroście spektrum autoprzeciwciał. Pierwszy etap procesu autoimmunologicznego charakteryzuje się obecnością cech genetycznych odpowiedzi immunologicznej (na przykład niektórych alleli głównego kompleksu zgodności tkankowej, HLA) w przypadku braku odchyleń w badaniach laboratoryjnych. W drugim etapie można wykryć autoprzeciwciała we krwi, ale nie ma klinicznych objawów SLE. Przeciwciała przeciwko antygenom jądrowym, a także przeciwciała anty-Ro-, anty-La-, antyfosfolipidowe są najczęściej wykrywane na tym etapie. Wykrywanie ANA wiąże się z 40-krotnym wzrostem ryzyka SLE. Okres pomiędzy wystąpieniem ANA a rozwojem objawów klinicznych jest inny i wynosi średnio 3,3 roku. Pacjenci z dodatnim wynikiem testu ANA są narażeni na ryzyko rozwoju SLE i wymagają okresowej obserwacji od reumatologa i podczas badania laboratoryjnego. Trzeci etap procesu autoimmunologicznego charakteryzuje się pojawieniem się objawów choroby, podczas gdy krew może wykrywać najszersze spektrum autoprzeciwciał, w tym przeciwciała przeciwko Sm, przeciwciała przeciwko dwuniciowemu DNA i rybonukleoproteinie. Tak więc, aby uzyskać pełną informację o stopniu nieprawidłowości immunologicznych w SLE, test ANA musi być uzupełniony analizą dla innych autoprzeciwciał.

Przebieg SLE waha się od stałej remisji do piorunującego tocznia-zapalenia nerek. Aby przewidzieć rokowanie choroby, ocenić jej aktywność i skuteczność leczenia, stosuje się różne kryteria kliniczne i laboratoryjne. Ponieważ żaden z testów nie pozwala jednoznacznie przewidzieć zaostrzenia lub uszkodzenia narządów wewnętrznych, monitorowanie SLE jest zawsze kompleksową oceną obejmującą badanie ANA, jak również inne autoprzeciwciała i niektóre ogólne wskaźniki kliniczne. W praktyce lekarz niezależnie określa zestaw testów, które najdokładniej odzwierciedlają przebieg choroby u każdego pacjenta.

Szczególnym zespołem klinicznym jest toczeń lekowy. Rozwija się na tle niektórych leków (zwykle prokainamid, hydralazyna, pewne inhibitory ACE, i beta-blokery, izoniazyd, minocyklina, sulfasalazyna, hydrochlorotiazyd i in.) I jest charakteryzowany przez objawy przypominające SLE. We krwi większości pacjentów z toczniem narkotyków również można zidentyfikować ANA. Z objawami procesu autoimmunologicznego, pacjent zażywający te leki zaleca ANY analizę by wykluczyć toczeń rumieniowaty. toczeń cecha lek jest w zaniku zaburzeń immunologicznych i objawów choroby po całkowitym odstawieniu leku - w tym czasie zaleca się badanie ANA-control, a ujemny wynik potwierdza diagnozę „narkotyków toczeń.”

ANA wykrywa się u 3-5% zdrowych osób (w grupie pacjentów w wieku powyżej 65 lat liczba ta może osiągnąć 10-37%). Pozytywny wynik u pacjenta bez objawów procesu autoimmunologicznego należy interpretować, biorąc pod uwagę dodatkowe dane anamnestyczne, kliniczne i laboratoryjne.

Do czego służą badania?

  • Do badania chorób autoimmunologicznych, takich jak układowe choroby tkanki łącznej, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, pierwotna żółta marskość wątroby i inne.
  • Aby zdiagnozować toczeń rumieniowaty układowy, ocenić jego aktywność, skomponować rokowanie i monitorować jego leczenie.
  • Do diagnozy tocznia narkotyków.

Kiedy zostanie przypisane badanie?

Z objawami procesu autoimmunologicznego: długotrwała gorączka nieznanego pochodzenia, ból stawów, wysypka skórna, zmęczenie bez motywacji itp.

Z objawami tocznia rumieniowatego układowego (gorączka, zmiany skórne), stawów / zapalenia stawów, zapalenia płuc, zapalenia osierdzia, epilepsji, uszkodzenia nerek.

Co 6 miesięcy lub więcej podczas badania pacjenta z rozpoznaniem "SLE".

W mianowaniu procainamidu, disopyramidu, propafenonu, hydralazyny i innych leków związanych z rozwojem tocznia narkotyków.

Co oznaczają wyniki?

Wartości odniesienia: ujemne.

Powody uzyskania pozytywnego wyniku:

  • układowy toczeń rumieniowaty;
  • autoimmunologiczne zapalenie trzustki;
  • choroby autoimmunologiczne tarczycy;
  • złośliwe nowotwory wątroby i płuc;
  • zapalenie wielomięśniowe / zapalenie skórno-mięśniowe;
  • autoimmunologiczne zapalenie wątroby;
  • mieszana choroba tkanki łącznej;
  • myasthenia gravis;
  • rozproszone śródmiąższowe zwłóknienie;
  • Zespół Raynauda;
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • skleroderma układowa;
  • Zespół Sjogrena;
  • przyjmowania takich leków jak prokainamid, propafenon, pewne inhibitory ACE, beta-blokery, hydralazyna, propylotiouracyl chlorpromazyna, lit, karbamazepina, fenytoina, izoniazyd, minocyklina, hydrochlorotiazyd, lowastatyny, simwastatyny.

Powody, dla których wynik jest negatywny:

  • norma;
  • niewłaściwe pobieranie biomateriału do badań.

Co może wpłynąć na wynik?

  • Mocznica może prowadzić do fałszywie ujemnego wyniku.
  • Wiele leków wiąże się z rozwojem tocznia lekowego i pojawieniem się ANY we krwi.

Ważne uwagi

  • Ujemny wynik u pacjenta z objawami procesu autoimmunologicznego nie wyklucza obecności choroby autoimmunologicznej.
  • ANA wykrywa się u 3-5% zdrowych osób (10-37% w wieku powyżej 65 lat).
  • Pozytywny wynik u pacjenta bez objawów procesu autoimmunologicznego powinien być interpretowany z dodatkowymi anamnestycznymi, klinicznymi i laboratoryjnymi danymi (ryzyko SLE u tych pacjentów jest zwiększone 40 razy).

Jest to również zalecane

  • Ogólny test krwi (bez wzoru leukocytów i ESR)
  • Wzór leukocytów
  • Ogólna analiza moczu z mikroskopem osadu
  • Kreatynina w surowicy
  • Albumina w surowicy
  • Komponent uzupełniający C3
  • Aminotransferaza alaninowa (ALT)
  • Aminotransferaza asparaginianowa (AST)
  • Bilirubina generyczna
  • Badania przesiewowe chorób tkanki łącznej
  • Przeciwciała na ekstraktywny antygen jądrowy (ekran ENA)
  • Przeciwciała monoklonalne (anty-Sm RNP, SS-A, SS-B, Scl-70, AM-Scl, PCNA, cent B Jo-1 histonów, nukleosomów, Ribo P, AMA-M2), immunoblot
  • Przeciwciała przeciwko dwuniciowemu DNA (anty-dsDNA), badania przesiewowe
  • Rozpoznanie tocznia rumieniowatego układowego
  • Przeciwciała antyfosfolipidowe IgG
  • Przeciwciała antyfosfolipidowe IgM
  • Rozpoznanie zespołu antyfosfolipidowego (APS)

Kto wyznacza badanie?

Reumatolog, dermatolog, nefrolog, pediatra, lekarz rodzinny.

Literatura

  • Arbuckle MR, McClain MT, Rubertone MV, Scofield RH, Dennis GJ, James JA, Harley JB. Rozwój autoprzeciwciał przed klinicznym wystąpieniem tocznia rumieniowatego układowego. N Engl J Med. 2003 16 października 349 (16): 1526-33.
  • Bizzaro N, Tozzoli R, Shoenfeld Y. Czy jesteśmy na etapie przewidywania chorób reumatycznych autoimmunizacyjnych? Arthritis Rheum. 2007 Jun; 56 (6): 1736-44.
  • Wytyczne dotyczące skierowania i leczenia tocznia rumieniowatego układowego u dorosłych. American College of Rheumatology Ad Hoc Komitet na temat tocznia rumieniowatego układowego wytycznych. Arthritis Rheum. 1999 wrzesień; 42 (9): 1785-96.
  • Fauci i in. Harrison's Principles of Internal Medicine / A. Fauci, D. Kasper, D. Longo, E. Braunwald, S. Hauser, J. L. Jameson, J. Loscalzo; 17 ed. - Firmy McGraw-Hill, 2008.

Badanie reumatologiczne

Jeśli twoje stawy puchną i ranią w nocy, reumatolog poprosi ciebie by sprawdzić twój profil reumatologiczny. Badanie to pomoże postawić dokładną diagnozę, śledzić dynamikę choroby i przepisać odpowiednie leczenie.

W przypadku podejrzenia o gorączkę reumatyczną stosuje się następujące badania:

  • badanie krwi pod kątem poziomu kwasu moczowego;
  • badanie krwi na obecność przeciwciał przeciwjądrowycha;
  • badanie krwi na czynnik reumatoidalny;
  • badanie krwi na ACPC (przeciwciała wobec cyklicznego peptydu zawierającego cytrulinę);
  • badanie krwi dla białka C-reaktywnego.

Badanie krwi na obecność kwasu moczowego

Kwas moczowy Jest końcowym produktem rozpadu puryn. Każdego dnia ludzie otrzymują purynę wraz z produktami spożywczymi, głównie z produktami mięsnymi. Następnie, za pomocą pewnych enzymów, purynę przetwarza się z utworzeniem kwasu moczowego.

W normalnych ilościach fizjologicznych organizm potrzebuje kwasu moczowego, wiąże wolne rodniki i chroni zdrowe komórki przed utlenianiem. Ponadto, podobnie jak kofeina, stymuluje komórki mózgowe. Jednak zwiększone poziomy kwasu moczowego mają szkodliwe konsekwencje, w szczególności mogą prowadzić do dny moczanowej i niektórych innych chorób.

Badanie poziomu kwasu moczowego pozwala zdiagnozować naruszenie wymiany kwasu moczowego i chorób pokrewnych.

Kiedy przeprowadzić ankietę:

  • z pierwszym atakiem ostrego zapalenia stawów w stawach kończyn dolnych, co nastąpiło bez oczywistych powodów;
  • z nawracającymi atakami ostrego zapalenia stawów w stawach kończyn dolnych;
  • jeśli masz krewnych z dną w rodzinie;
  • z cukrzycą, zespołem metabolicznym;
  • z kamicą moczową;
  • po chemioterapii i / lub radioterapii nowotworów złośliwych (a zwłaszcza białaczki);
  • z niewydolnością nerek (nerki wydalają kwas moczowy);
  • w ramach ogólnego badania reumatologicznego niezbędnego do ustalenia przyczyny zapalenia stawów;
  • z długim postem, postem;
  • z tendencją do nadmiernego spożycia napojów alkoholowych.

Poziom kwasu moczowego

Poziom kwasu moczowego oznaczany jest we krwi i moczu.

Kwas moczowy we krwi zwany urekemia, w moczu - uricosuria. Zwiększony kwas moczowy - hiperurykemia, obniżony poziom kwasu moczowego - hipouretemia. Tylko hiperurykemia i hiperurykozuria mają znaczenie patologiczne.

Stężenie kwasu moczowego we krwi zależy od następujących czynników:

  • ilość puryn wchodzących do ciała z pokarmem;
  • synteza puryn przez komórki ciała;
  • powstawanie puryn z powodu rozpadu komórek organizmu z powodu choroby;
  • funkcje nerek, które wydalają kwas moczowy wraz z moczem.

W stanie normalnym nasz organizm utrzymuje poziom kwasu moczowego w normie. Wzrost jego stężenia jest w jakiś sposób związany z zaburzeniami metabolicznymi.

Normy kwasu moczowego we krwi

U mężczyzn i kobiet może występować inne stężenie kwasu moczowego we krwi. Norma może zależeć nie tylko od płci, ale także od wieku osoby:

  • u noworodków i dzieci poniżej 15 roku życia - 140-340 μmol / l;
  • u mężczyzn w wieku poniżej 65 lat - 220-420 μmol / l;
  • u kobiet w wieku do 65 lat - 40-340 μmol / l;
  • u kobiet w wieku powyżej 65 lat - do 500 μmol / l.

Jeśli nadmiar normą trwa przez dłuższy czas, kryształy soli kwasu moczowego (moczanu) osadzają się w stawach i tkankach, powodując wiele chorób.

Hiperurykemia ma swoje oznaki, ale może również być bezobjawowa.

Przyczyny zwiększonego stężenia kwasu moczowego:

  • przyjmowanie pewnych leków, takich jak diuretyki;
  • ciąża;
  • intensywne obciążenia sportowców i osób ciężko pracujących fizycznie;
  • długotrwałe głodzenie lub konsumpcja produktów zawierających dużą liczbę puryn;
  • Niektóre choroby (na przykład endokrynologiczne), konsekwencje chemioterapii i promieniowania;
  • zaburzony metabolizm kwasu moczowego w organizmie spowodowany niedoborem niektórych enzymów;
  • niedostateczne wydalanie kwasu moczowego przez nerki.

Jak zmniejszyć stężenie kwasu moczowego

Ci, którzy chorują na dnę, wiedzą, jak wiele kłopotów może przynieść zwiększoną koncentrację kwasu moczowego. Leczenie tej choroby ma być skomplikowane i muszą zawierać otrzymywania leków zmniejszających stężenie kwasu moczowego we krwi (inhibitor oksydazy ksantyny). Zaleca się stosowanie większej ilości płynu i zmniejszenie spożycia żywności bogatej w purynę.

Ważne jest również stopniowe zmniejszanie masy ciała, ponieważ otyłość jest zwykle związana ze zwiększeniem stężenia kwasu moczowego. Dieta powinna być tak zaprojektowana, aby ograniczyć ilość żywności bogatej w purynę (czerwone mięso, wątroba, owoce morza, rośliny strączkowe). Bardzo ważne jest, aby zrezygnować z alkoholu. Konieczne jest ograniczenie stosowania winogron, pomidorów, rzepy, rzodkiewki, bakłażanów, szczawiu - zwiększają one poziom kwasu moczowego we krwi. Ale arbuz, przeciwnie, usuwa kwas moczowy z organizmu. Przydatne jest spożywanie pokarmów, które alkalizują mocz (cytryna, alkaliczna woda mineralna).

Przeciwciała przeciwjądrowe (ANA)

Za pomocą testu ANA można stwierdzić obecność przeciwciał przeciwjądrowych (przeciwciał przeciwko antygenom jądrowym) we krwi.

ANA Czy grupa specyficznych autoprzeciwciał, które produkują układ odpornościowy naszego ciała w przypadku zaburzeń autoimmunologicznych. Przeciwciała mają szkodliwy wpływ na komórki organizmu. W tym przypadku osoba doświadcza różnych bolesnych objawów, na przykład bólu mięśni i stawów, ogólnego osłabienia itp.

Wykrywanie przeciwciał surowicy należących do grupy ANA (na przykład przeciwciał przeciwko dwuniciowemu DNA) pomaga w identyfikacji choroby autoimmunologicznej, w monitorowaniu przebiegu choroby i skuteczności jej leczenia.

Kiedy wymagane jest badanie krwi na przeciwciała przeciwjądrowe

Wykrywanie przeciwciał przeciwjądrowych może być oznaką następujących chorób autoimmunologicznych:

W jaki sposób przeprowadza się test przeciwjądrowy?

Krew dla przeciwciał przeciwjądrowych pobierana jest z żyły na łokciach, na pusty żołądek. Przed badaniem nie można stosować się do żadnej diety.

W niektórych przypadkach, w celu rozróżnienia różnych chorób autoimmunologicznych, mogą być wymagane dodatkowe testy rafinacji autoprzeciwciał z grupy przeciwciał przeciwjądrowych, tak zwana immunoblot ANA.

Co to są dane testowe

Przeciwciała przeciwjądrowe (inna nazwa - czynnik przeciwjądrowy) wskazują na obecność choroby autoimmunologicznej, ale nie precyzują dokładnie choroby, która ją spowodowała, ponieważ test ANA jest testem przesiewowym. Celem każdego badania jest identyfikacja osób ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia określonej choroby.

U zdrowej osoby z normalną odpornością nie powinno być przeciwciał przeciwjądrowych we krwi lub ich poziom nie powinien przekraczać ustalonych wartości referencyjnych.

Normalna wartość ANY implikuje miano przeciwciał nieprzekraczające 1: 160. Poniżej tej wartości analizę uznaje się za ujemną.

Analiza pozytywna dla przeciwciał przeciwjądrowych (1: 320 lub więcej) wskazuje a wzrost przeciwciał przeciwjądrowych, oraz obecność natury autoimmunologicznej u ludzi.

Obecnie do wykrywania przeciwciał przeciwjądrowych stosuje się dwie metody: pośrednią reakcję immunofluorescencyjną z użyciem tak zwanej linii komórkowej Hep2 i testu immunoenzymatycznego. Oba testy wzajemnie się uzupełniają, dlatego zaleca się, aby były wykonywane jednocześnie.

Można wyróżnić następujące typy ciał przeciwjądrowych ANA w reakcji pośredniej immunofluorescencji:

  • jednorodny kolor - może być z jakąkolwiek chorobą autoimmunologiczną;
  • plamiste lub cętkowane może być z układowym toczniem rumieniowatym, twardziną skóry, zespołem Sjogrena, reumatoidalnym zapaleniem stawów, zapaleniem wielomięśniowym i mieszaną chorobą tkanki łącznej;
  • kolor obwodowy - charakterystyka tocznia rumieniowatego układowego;

Przy dodatniej analizie przeciwciał przeciwjądrowych konieczna jest immunoblot przeciwciał przeciwjądrowych w celu wyjaśnienia rodzaju choroby autoimmunologicznej i diagnozy.

Czynnik reumatoidalny

Badanie krwi dla czynnik reumatoidalny ma na celu wykrywanie swoistych przeciwciał klasy IgM przeciwko przeciwciałom klasy IgG.

Test laboratoryjny na czynnik reumatoidalny to badanie przesiewowe mające na celu identyfikację zaburzeń autoimmunologicznych. Głównym zadaniem badań nad czynnikami reumatoidalnymi jest wykrywanie reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby i zespołu Sjogrena oraz szeregu innych chorób autoimmunologicznych.

Analiza czynnika reumatoidalnego może być wymagana z następującymi objawami:

  • ból i obrzęk stawów;
  • ograniczenie ruchomości w stawach;
  • uczucie suchości w oczach i ustach;
  • wysypki skórne jako krwotok;
  • osłabienie, utrata siły.

Normy czynnika reumatoidalnego we krwi

Teoretycznie, w zdrowym ciele, czynnik reumatoidalny nie powinien istnieć. Ale wciąż we krwi niektórych nawet zdrowych ludzi, ten czynnik jest obecny w małym podpisie. W zależności od laboratorium górna granica czynnika reumatoidalnego waha się od 10 do 25 jednostek międzynarodowych (jm) na 1 mililitr krwi.

Czynnik reumatoidalny u kobiet i mężczyzn jest taki sam. U osób starszych czynnik reumatoidalny będzie nieco wyższy.

Czynnik reumatoidalny u dziecka powinien wynosić 12,5 IU na mililitr.

Analiza czynnika reumatoidalnego Służy do diagnozowania następujących chorób:

Inne przyczyny zwiększonego czynnika reumatoidalnego

Dodatkowe przyczyny wzrostu czynnika reumatoidalnego mogą być następujące:

Jeśli przyczyną zwiększonego czynnika reumatoidalnego są choroby zakaźne, na przykład zakaźna mononukleoza, wówczas miano czynnika reumatoidalnego jest zwykle mniejsze niż w reumatoidalnym zapaleniu stawów.

Niemniej jednak analiza czynnika reumatoidalnego pomaga przede wszystkim rozpoznać reumatoidalne zapalenie stawów. Należy jednak podkreślić, że niemożliwe jest postawienie diagnozy wyłącznie na jej podstawie. Ponieważ czynnik reumatoidalny może być podwyższony w wielu innych stanach patologicznych o charakterze autoimmunologicznym i nie autoimmunologicznym. Ponadto około 30% pacjentów z badaniem krwi z reumatoidalnym zapaleniem stawów w przypadku czynnika reumatoidalnego może być ujemne (seronegatywny wariant reumatoidalnego zapalenia stawów).

Badanie krwi na czynnik reumatoidalny przeprowadza się rano na czczo (od ostatniego posiłku powinno upłynąć od 8 do 12 godzin).

Badanie krwi dla ACPC jest określenie miana przeciwciał względem cyklicznego peptydu cytruliny i jest jedną z dokładnych metod potwierdzania rozpoznania reumatoidalnego zapalenia stawów. Dzięki niemu choroba może zostać wykryta kilka lat przed wystąpieniem objawów.

Co pokazuje analiza A / CCP?

Citrullin Jest aminokwasem, który jest produktem biochemicznej transformacji innego aminokwasu, argininy. U zdrowej osoby cytrulina nie uczestniczy w syntezie białek i jest całkowicie eliminowana z organizmu.

Ale z reumatoidalnym zapaleniem stawów zaczyna cytruliny aminokwas jest włączany do łańcucha peptydowego białek błony maziowej stawów i tkanki chrzęstnej. „Nowy” zmodyfikowane białko posiadające w swoim składzie cytruliny, odbierane przez układ immunologiczny jako „obcy” i korpus zaczyna wytwarzać przeciwciał wobec peptydu zawierającego cytruliny-(anty-CCP).

ACNC Jest swoistym markerem reumatoidalnego zapalenia stawów, rodzaju prekursora choroby na wczesnym etapie, o wysokiej swoistości.
Przeciwciała do cyklicznego cytrulinowanego peptydu znajdują się na długo przed pierwszymi klinicznymi objawami reumatoidalnego zapalenia stawów i pozostają w trakcie choroby.

Technika analizy i jej znaczenie

Aby wykryć ATSPP użyj testu immunoenzymatycznego. Analizę krwi na ACPC przeprowadza się na zasadzie "invitro" (po łacinie - w probówce), bada się surowicę krwi żylnej. Badanie krwi ACPI może być gotowe w ciągu jednego dnia (w zależności od rodzaju laboratorium).

Wykrywanie przeciwciał anty-CCP, w reumatoidalnym zapaleniu stawów mogą bardziej agresywnych tzw erozyjne postać choroby, która jest związana z szybszym rozmiar stawów i rozwoju poszczególnych wspólnych deformacji.

Jeśli wynik analizy ACPP jest dodatni, rokowanie reumatoidalnego zapalenia stawów jest uważane za mniej korzystne.

ACAD. Wartości odniesienia

Zakres normalnych wartości dla analizy w ATSPP wynosi około 0-5 U / ml. Tak zwane "Norma ACPS"Może się zmieniać w zależności od laboratorium. Wartości "norm ATSTSP" u kobiet i mężczyzn są takie same.

Tak zwane "Zwiększone ATSP», Na przykład, AUCC 7 jednostek / ml i więcej, wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo choroby z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Wynik analizy został uznany za "ACVC ujemny"Zmniejsza prawdopodobieństwo reumatoidalnego zapalenia stawów, choć nie wyklucza go całkowicie. CCPA oceny wartości i przeprowadzić ich interpretacji należy zawsze reumatolog, którzy mają doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, reumatolog może pomieścić wszystkie niuanse.

Aby przekazać analizę do ATSTSP, musisz przystąpić do egzaminu na pusty żołądek.

Wskazania do celów analizy:

  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • wczesne zapalenie błony maziowej;
  • choroba zwyrodnieniowa stawów;
  • reumatyczna polimialgia;
  • łuszczycowe zapalenie stawów;
  • Choroba Raynauda;
  • reaktywne zapalenie stawów;
  • sarkoidoza;
  • twardzina;
  • Zespół Sjogrena;
  • SLE;
  • zapalenie naczyń;
  • młodociany RA.

Jeśli chcesz dowiedzieć się o koszcie badania krwi w ATSTSP, zadzwoń: +7 (495) 604-12-12.

Specjaliści z centrum kontaktowego podadzą cenę ATSTSP i wyjaśnią, jak przygotować się do badania.

Analiza białka C-reaktywnego

C-reaktywne białko (CRP) - bardzo czuły element badania krwi, który szybko reaguje nawet na najmniejsze uszkodzenie tkanki ciała. Obecność białka C-reaktywnego we krwi jest zwiastunem zapalenia, urazu, przenikania do organizmu bakterii, grzybów, pasożytów.

CRP dokładniej pokazuje proces zapalny w organizmie niż ESR (szybkość sedymentacji erytrocytów). W tym samym czasie białko C-reaktywne szybko pojawia się i znika - szybciej niż zmiany w ESR.

Aby zdolność białka C-reaktywnego we krwi pojawiła się w szczycie choroby, jest również nazywana "białkiem ostrej fazy".

Gdy choroba przechodzi w fazę przewlekłą, białko C-reaktywne zmniejsza się we krwi, a gdy proces zaostrza się, wzrasta ponownie.

Norma białka C-reaktywnego

Białko C-reaktywne jest wytwarzane przez komórki wątroby, aw surowicy jest zawarte w minimalnej ilości. Zawartość CRP w surowicy krwi nie zależy od hormonów, ciąży, płci, wieku.

Norma białka C-reaktywnego u dorosłych i dzieci jest taka sama - mniej niż 5 mg / L (lub 0,5 mg / dL).

Badanie krwi na białko C-reaktywne pobiera się z żyły rano, na pusty żołądek.

Przyczyny wzrostu białka C-reaktywnego

Białko C-reaktywne można zwiększyć w obecności następujących chorób:

  • reumatyzm;
  • ostre infekcje bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze i wirusowe;
  • choroby żołądkowo-jelitowe;
  • infekcje ogniskowe (np. chroniczne zapalenie migdałków);
  • sepsa;
  • oparzenia;
  • powikłania pooperacyjne;
  • zawał mięśnia sercowego;
  • astma oskrzelowa z zapaleniem układu oddechowego;
  • skomplikowane ostre zapalenie trzustki;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • gruźlica;
  • nowotwory z przerzutami;
  • niektóre choroby autoimmunologiczne (reumatoidalne zapalenie stawów, układowe zapalenie naczyń itp.).

Przy najmniejszym zapaleniu w ciągu pierwszych 6-8 godzin stężenie białka C-reaktywnego we krwi wzrasta kilkadziesiąt razy. Istnieje bezpośredni związek między ciężkością choroby a zmianą poziomu CRP. Tj. im wyższe stężenie białka C-reaktywnego, tym bardziej rozwija się proces zapalny.

Dlatego też zmiana stężenia białka C-reaktywnego jest wykorzystywana do monitorowania i kontrolowania skuteczności leczenia zakażeń bakteryjnych i wirusowych.

Różne przyczyny prowadzą do innego wzrostu poziomu białka C-reaktywnego:

  • Dostępność infekcje bakteryjne o charakterze przewlekłym a niektóre układowe choroby reumatyczne zwiększają białko C-reaktywne do 10-30 mg / l. W przypadku infekcji wirusowej (jeśli nie ma urazu), poziom CRP nieznacznie wzrasta. Dlatego jego wysokie wartości wskazują na obecność infekcja bakteryjna.
  • Jeśli istnieje podejrzenie sepsy noworodków, poziom CRP 12 mg / L i więcej wskazuje na potrzebę pilnej terapii przeciwbakteryjnej.
  • W ostrych infekcjach bakteryjnych, zaostrzeniu niektórych chorób przewlekłych, ostrym zawale mięśnia sercowego i po operacjach chirurgicznych najwyższy poziom CRP wynosi od 40 do 100 mg / l. Przy odpowiednim traktowaniu stężenie białka C-reaktywnego zmniejsza się w najbliższych dniach, a jeśli tak się nie stanie, konieczne jest omówienie innego leczenia przeciwbakteryjnego. Jeśli przez 4-6 dni leczenia wartości CRP nie zmniejszyła się, ale pozostaje taki sam lub nawet zwiększona, co wskazuje na pojawienie się powikłań (zapalenie płuc, zapalenie zakrzepowe żył, gojenie ropnia, etc.). Po operacji CRP będzie tym wyższa, im cięższa operacja.
  • W przypadku zawału mięśnia sercowego białko wzrasta po 18-36 godzinach od wystąpienia choroby, po 18-20 dniach zmniejsza się i przez 30-40 dni dochodzi do normy. Dławica piersiowa pozostaje normalna.
  • W przypadku różnych guzów zwiększenie poziomu białka C-reaktywnego może służyć jako test do oceny postępu nowotworów i nawrotu choroby.
  • Ciężkie, typowe infekcje, oparzenia, sepsa powodują wzrost białka C-reaktywnego do najwyższych wartości: do 300 mg / l i więcej.
  • Przy odpowiednim leczeniu poziom białka C-reaktywnego zmniejsza się już o 6-10 dni.

Przygotowanie do testów reumatologicznych

Aby analizować obiektywne informacje, konieczne jest przestrzeganie pewnych zasad. Musisz podać krew rano, na pusty żołądek. Pomiędzy przystąpieniem do testów a przyjmowaniem jedzenia powinno zająć około 12 godzin. Jeśli jesteś spragniony, wypij trochę wody, ale nie sok, herbatę lub kawę. Konieczne jest wykluczenie intensywnych ćwiczeń fizycznych, stresów. Nie możesz palić i pić alkoholu.

Multidyscyplinarna klinika "MedicalCity" to diagnostyka na najwyższym poziomie, doświadczeni wykwalifikowani reumatolodzy i specjaliści ponad 30 specjalności. Leczymy zapaleniem stawów, artrozą, zapaleniem naczyń, toczniem rumieniowatym, osteoporozą, dną moczanową, reumatyzmem i wieloma innymi chorobami reumatologicznymi. Nie zwlekaj z wizytą u lekarza, podaj najmniejsze objawy. Diagnoza jakościowa to 90% udanego leczenia!

Jeśli masz jakieś pytania, zadzwoń do nas:

+7 (495) 604-12-12

Operatorzy centrum kontaktowego dostarczą ci niezbędnych informacji we wszystkich sprawach, które Cię interesują.

Możesz również skorzystać z formularzy przedstawionych poniżej, aby zadać pytanie naszemu specjaliście, umówić się na wizytę w klinice lub zamówić rozmowę zwrotną. Zadaj pytanie lub określ problem, z którym chcesz się skontaktować, aw najbliższej przyszłości skontaktujemy się z Tobą w celu wyjaśnienia informacji.