Pacjenci z węzłem chłonnym śródpiersia: diagnoza i rokowanie

Objawy

Powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia nie jest osobną dolegliwością, ale objawem przemawiającym za proces patologiczny, który rozwija się w ciele.

Może to być guz, infekcja lub zapalenie o charakterze układowym. W odpowiedzi na te stany, węzły chłonne zlokalizowane w miejscu śródpiersia stają się zaognione i spuchnięte.

Co to jest śródpiersie?

Przez termin "śródpiersia" lub "przestrzeń śródpiersia" rozumie się wolne miejsce położone w głębi klatki piersiowej. Z 4 stron on następujące formacje anatomiczne:

  1. z boków ubytków należących do opłucnej;
  2. przed strukturą kości - mostek;
  3. za kręgosłupem.

Anatomiści podzieleni są śródpiersia na:

Narządy śródpiersia są narządami, które wchodzą do przestrzeni śródpiersia:

  • grasica;
  • przełyk;
  • korzenie płucne;
  • formacje limfoidalne;
  • tchawica;
  • serce, torebka osierdzia;
  • wiązki nerwów;
  • naczynia krwionośne (limfatyczne, żylne i tętnicze).

Rodzaje węzłów chłonnych, które wchodzą do śródpiersia:

  • paratracheal;
  • głębokie szyjki macicy;
  • zdemoralizowany;
  • oskrzelowy;
  • aorta;
  • korzenie płuc;
  • te zarodkowe.

Ze względu na rozległą sieć limfatyczną limfa może przedostawać się nie tylko do narządów zlokalizowanych w klatce piersiowej, ale także do organów pobranych z otrzewnej i miednicy.

Etiologia

Lymphadenopathy jest odpowiedź węzła chłonnego w sprawie wprowadzenia czynnika patologicznego w postaci stanu zapalnego, aw przyszłości - zwiększenia.

Taką reakcję może wywołać:

  1. Choroby zakaźne. Tkanki limfoidalne są częścią układu odpornościowego, który reaguje na wnikanie różnych rodzajów infekcji do organizmu.
  2. Choroby onkologiczne nie tylko układu limfatycznego, ale także innych narządów i układów. W przypadku guzów charakterystyczne jest przerzutowanie, to znaczy zdolność do szybkiego rozprzestrzeniania się na ciele i wpływania na nowe struktury.
  3. Choroby ogólnoustrojowe (mononukleoza).
  4. Wstęp niektórych leki (sulfanilamidy).

Zapalenie węzłów chłonnych, w przeciwieństwie do limfadenopatii, jest niezależną chorobą, której towarzyszy proces zapalny w węzłach chłonnych z późniejszym ropieniem. Może wystąpić w połączeniu z limfadenopatią i jest ostateczną diagnozą, której nie można powiedzieć o limfadenopatii.

Więcej informacji o zapaleniu węzłów chłonnych i jego leczeniu można przeczytać tutaj.

Śródbłonkowa węzłów chłonnych śródpiersia najczęściej manifestuje się w takich patologiach:

  • rak przerzutowy;
  • chłoniak;
  • rak płuca o postaci bronchogennej;
  • rak otrzewnej;
  • rak nerki;
  • złośliwe nowotwory krtani i tarczycy;
  • rak piersi;
  • gruźlica;
  • mononukleoza;
  • sarkoidoza.
do treści ↑

Objawy i diagnoza

Lymadenopatia śródpiersia zachowuje się bezobjawowo, gdy choroba znajduje się na wczesnym etapie rozwoju. W przyszłości, gdy węzły chłonne będą naciskać na inne formacje anatomiczne, patologia objawia się:

  • ból w mostku;
  • kaszel, duszność (duszność);
  • chrypka w głowie;
  • problemy z połykaniem;
  • obrzęk twarzy, szyi, ramion;
  • utrata masy ciała;
  • podwyższona temperatura;
  • pocenie;
  • powiększona śledziona, wątroba.

Diagnoza będzie składała się z:

  • radiografia;
  • tomografia komputerowa narządów klatki piersiowej;
  • badanie ultrasonograficzne;
  • pobieranie krwi;
  • biopsja.
do treści ↑

Cechy wycieku w płucach

Cechą tej choroby jest rak płuc bardzo wcześnie rozpoczynają się przerzuty. Dzieje się tak, ponieważ płuca mają rozległą sieć naczyniową, która obejmuje zarówno małe, jak i duże naczynia. Ta struktura pozwala bardzo szybko rozprzestrzenić się złośliwemu nowotworowi.

Oprócz raka płuc, uszkodzenie układu limfatycznego występuje również w specjalny sposób w kilku etapach:

  1. Początkowo komórki nowotworowe docierają do węzłów chłonnych samego płuca i jego korzenia;
  2. to także kolej na węzły chłonne zlokalizowane w śródpiersiu.
do treści ↑

Formy choroby

Formy choroby dzielą się na:

  • lokalny (Dotyczy to 1 grupy węzłów chłonnych);
  • regionalne (kilka grup węzłów chłonnych jest dotkniętych obszarami sąsiadującymi ze sobą);
  • uogólniony (patologiczny proces rozciąga się na kilka grup węzłów chłonnych).

Śródpiersia limfadenatyczna zakwalifikuj się do następujących etapów:

  1. Ostre. Charakteryzuje się jaskrawymi objawami: obrzękiem, wysoką gorączką.
  2. Chroniczny. Nasilenie objawów na tym etapie wynosi prawie "0".

U dzieci układ limfatyczny jest niedoskonały i jest w trakcie stawania się. To wyjaśnia fakt, że wszystkie procesy patologiczne ciało dziecka reaguje boleśniej i szybciej, niż dorosły.

System limfatyczny u dziecka zawsze reaguje ostro na wszelkie szkodliwe zagrożenia (wirusy, bakterie) i wyraża się w:

  • wysoka gorączka i dreszcze;
  • ból głowy;
  • zwiększone węzły chłonne i ich bolesność.
do treści ↑

Leczenie

Terapia patologii jest wybierany indywidualnie w zależności od choroby, która spowodowała powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia.

Warunki nie-onkologiczne leczy się za pomocą następujących grup leków:

  • przeciwwirusowe;
  • przeciwgrzybicze;
  • antybakteryjny;
  • przeciwpasożytniczy.

Jeśli przyczyną powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia był rak, nie można obejść się bez konkretnego leczenia w postaci:

  • stosowanie immunosupresorów, hormonów glukokortykosteroidowych;
  • chemioterapia;
  • napromienianie;
  • interwencja chirurgiczna (wycięcie guza).
do treści ↑

Środki zapobiegawcze

Na czele profilaktyki węzłów chłonnych śródpiersia powinien być leczenie poważnych chorób (rak, gruźlica) i ich punktualna diagnoza.

Aby to zrobić, trzeba co roku odwiedzać lekarzy w celu przeprowadzenia badań profilaktycznych i poddać się fluorografii.

Nie zapomnij o zdrowym stylu życia:

  • uprawianie sportu;
  • racjonalne żywienie;
  • odrzucenie złych nawyków.

Nie zwlekaj z leczeniem swoich przewlekłych chorób w długim polu - nie czekaj na komplikacje!

Powiększenie węzłów chłonnych: zwiększenie węzłów chłonnych w płucach

Powiększenie węzłów chłonnych płuc nie jest z natury chorobą odrębną - jest stanem patologicznym charakteryzującym się znacznym powiększeniem węzłów chłonnych zlokalizowanych w opłucnej. Może powodować wiele przyczyn, z których każda wymaga osobnego traktowania.

Interesujące jest to, że czasami lekarze nie mogą ustalić, dlaczego węzły chłonne są powiększone, a następnie diagnozą jest "powiększenie węzłów chłonnych płuc nieznanego pochodzenia".

Możliwe przyczyny

Wielkość węzłów chłonnych u różnych ludzi może być bardzo różna: jest to czysto indywidualne i zależy nie tylko od płci i wieku osoby, ale także od tego, gdzie mieszka, gdzie pracuje, w jaki sposób żywi. W medycynie uważa się, że węzły, które nie przekraczają półtora centymetra długości lub szerokości, są normą dla osoby dorosłej.

Można je zwiększyć za pomocą czynników, które można podzielić na dwie duże grupy:

  • Charakter guza. Zapalenie węzłów chłonnych w płucach występuje albo w wyniku zmiany złośliwego guza bezpośrednio w układzie limfatycznym, albo w wyniku przerzutów do niego.
  • Charakter nienowotworowy. Występuje z powodu infekcji lub długotrwałego leczenia.

Każda opcja wymaga odrębnego leczenia i charakteryzuje się określonymi objawami. Wszystkie powinny być rozpatrywane osobno.

Obrzęk

Nowotwór złośliwy jest pierwszą rzeczą, o której lekarz pomyśli, gdy zobaczy osobę, która ma powiększone węzły chłonne w płucach i która nie ma oznak choroby zakaźnej. I są prawdopodobnie trzy główne opcje.

  • Chłoniak. Tak zwane liczne choroby onkologiczne, które można również nazwać "rakiem układu limfatycznego". Wszystkie charakteryzują się obecnością jednego dużego guza, z którego rozsiane są przerzuty i dotknięte komórki. Wszystkim tym towarzyszy wzrost temperatury, wyraźne osłabienie, bóle głowy, bóle mięśni i stawów. Powiększają się węzły chłonne, pacjent ma bolesny suchy kaszel, któremu towarzyszy ból w klatce piersiowej, duszność podczas próby angażowania się w aktywność fizyczną. W miarę postępu limfadenopatii płuc pacjent zaczyna skarżyć się na ból serca i trudności w oddychaniu. Wynik zależy od etapu, na którym rozpoczęto leczenie - ale większość pacjentów po rozpoznaniu żyła przez co najmniej pięć lat. Interesujące jest, że istnieje ponad trzydzieści chorób, zjednoczonych w grupie "chłoniaków".
  • Białaczka limfatyczna. Przez długi czas rak ten, wpływający na układ szpiku kostnego, krwi i układu limfatycznego, był uważany za chorobę dzieci, ponieważ dotykał głównie dzieci od dwóch do czterech lat. Ale ostatnio coraz częściej znajduje się u dorosłych. Przejawia się w limfadenopatii, w tym w płucach, osłabieniu, utracie apetytu, aw konsekwencji w wadze. Wraz z postępem choroby u pacjenta rozwija się niedokrwistość, serce zaczyna boleć i występują trudności z oddychaniem. Pacjenci bez leczenia żyją nie dłużej niż trzy lata, a leczenie może przeżyć więcej niż dziesięć lat - wszystko zależy od indywidualnych cech.
  • Uszkodzenie przerzutowe. Powstaje w wyniku postępu złośliwej formacji zlokalizowanej w pobliżu płuc. Często limfadenopatia pojawia się w wyniku raka płuc, przełyku, żołądka, okrężnicy lub gruczołów mlecznych. Jednocześnie fakt, że węzły chłonne przenikają do przerzutów oznacza, że ​​rak jest już na trzecim lub czwartym etapie, a zatem będzie trudny do leczenia, a rokowanie nie będzie korzystne.

W przypadku, gdy powiększenie węzłów chłonnych jest spowodowane przez złośliwy nowotwór w ciele, stosuje się następujące metody leczenia:

  • Immunoterapia. Zwiększa odporność i pozwala ciału na aktywną walkę.
  • Radioterapia. Niszczy komórki rakowe za pomocą promieniowania. Jest używany z ostrożnością, ponieważ negatywnie wpływa na ciało jako całość.
  • Operacja chirurgiczna. Odbiera organizmowi guz i dotknięte części.
  • Leczenie objawowe. Pomaga radzić sobie z objawami.

Jeśli rak ustąpi, adenopatia wnęki ustąpi. Najważniejszą rzeczą jest zwrócenie uwagi na chorobę na czas i rozpoczęcie leczenia tak wcześnie, jak to możliwe.

Choroby zakaźne

Zakażenie jest najczęstszą przyczyną, dla której istnieją węzły chłonne w powierchni węzłów chłonnych płuc. Może to być spowodowane dużą różnorodnością patogenów, które wpływają na sposób jej manifestacji i optymistyczną prognozę.

Adenopatia płuc występuje, gdy pacjent:

  • Gruźlica. Rosja jest uważana za kraj, w którym nie powiodła się gruźlica, dlatego łatwo jest ją złapać bez wizyty w przychodni i bez celowego kontaktu z pacjentami. Do limfadenopatii płuc dochodzi wiele jej postaci: od pierwotnej, która bezpośrednio wpływa na płuca, do postaci pośrednich, które wpływają na wzrok węzłów chłonnych. Charakteryzuje się bólem gruźlicy, rozdzierającym mokrym kaszlem, gorączką - pozostałe objawy zależą od konkretnej postaci.

Interesujące jest to, że gruźlica jest uleczalna, ale wymaga aktywnej terapii: do leczenia stosuje się specjalne antybiotyki, środki przeciwzapalne, mukolityczne. Dużo uwagi poświęca się poprawie odporności - najlepszą opcją dla pacjenta będzie sanatorium, w którym będzie mógł chodzić na świeżym powietrzu, zrelaksować się i przylgnąć do reżimu.

  • Wirusowe zapalenie wątroby. Najczęściej jest to zapalenie wątroby typu C, które choć wpływa na wątrobę, charakteryzuje się procesem zapalnym, który atakuje całe ciało. Najczęściej występuje z minimalnymi określonymi objawami: pacjent ma śródpiersia powiększenie płuc, kaszel, osłabienie i zmęczenie. Czasami boli mnie głowa. W rezultacie pacjent przyjmuje chorobę przeziębienia i nosi ją na nogach. Tylko dziesiąta część wykazuje oznaki żółtaczki, a za nimi również marskość wątroby.

Interesujące jest to, że forma, w której obserwuje się oznaki żółtaczki, jest najłatwiejsza do wyleczenia, ponieważ jest śledzona jako pierwsza. Dzięki bezobjawowemu przepływowi pacjent może zrozumieć, że coś się dzieje, już na etapie marskości.

  • Sarkoidoza. Charakteryzuje się powstawaniem lekkiego lokalnego zapalenia - granulki. W pojawi się pierwszy etap bardzo spuchnięte węzły chłonne po objawy pojawiają się: temperatura wzrasta do trzydziestu siedmiu i pięciu, jest zmęczenie i osłabienie, pacjent cierpi na suchy kaszel i ból w klatce piersiowej, miał bóle głowy i utrata apetytu.
  • HIV. Jest to spowodowane ludzkim wirusem niedoboru odporności, a konsekwencje można opisać jako trwały, stały spadek odporności. W tym przypadku powiększenie węzłów chłonnych płuc jest jednym z etapów przechodzenia większości zakażonych pacjentów.

Interesujące jest to, że jeśli pacjent nie ma nowotworów złośliwych i żadnych chorób zakaźnych, lekarz zacznie podejrzewać, że jest nosicielem wirusa HIV i przeprowadza niezbędne badania. Możesz żyć z HIV, ale nie leczy.

Powiększenie węzłów chłonnych płuc jest stanem, który towarzyszy większości głęboko przenikliwych zmian zakaźnych. Towarzyszy zapaleniu płuc, różyczce, brucelozie, opryszczce i innym chorobom. Do dokładnego określenia konieczna jest dokładna diagnoza.

Utrata leków

Niektóre grupy leków wymagających długotrwałego podawania mogą indukować odpowiedź immunologiczną, która w szczególności objawia się i limfadenopatia płucna. Wśród nich:

  • Antybiotyki. Jednym z wielu skutków ubocznych antybiotyków jest to, że są one w stanie wywołać limfadenopatię płuc. Dlatego mianowani są z taką ostrożnością, szczególnie ludzie, których ciało jest już osłabione.
  • Działanie przeciwnadciśnieniowe. Zażyj leki tej grupy z nadciśnieniem, aby ją zmniejszyć. Wśród ich działań niepożądanych jest powiększenie węzłów chłonnych.
  • Antymetabolity. Przygotowania tej grupy są konieczne, aby spowolnić lub całkowicie zatrzymać określone procesy biochemiczne. Są one stosowane, gdy pacjent ma złośliwy guz we wczesnym stadium.
  • Przeciwdrgawkowe. Są one stosowane w różnych sytuacjach, aby zapobiec przejściu prostego skurczu do skurczu - niektóre z nich są stosowane w leczeniu padaczki. Mają wiele skutków ubocznych i limfadenopatię płuc - jedną z nich.

Wzrasta liczba węzłów chłonnych z powodu leków jako standardu w chorobach płuc: suchy kaszel, łagodna duszność, możliwa jest zmiana barwy głosu. Jeśli nie zauważysz tego w porę, pacjent może rozwinąć bóle serca lub zakłócić pracę przewodu pokarmowego - jeśli węzły staną się wystarczająco silne, aby zacząć naciskać nie tylko na płuca, ale także na inne narządy.

Jeśli podczas badania profilaktycznego u pacjenta przyjmującego trwale przepisany lek, lekarz zauważył powiększenie węzłów chłonnych w okolicy tchawicy, musi go zmienić na inny.

Dlatego tak ważne jest, nawet po otrzymaniu wizyty lekarskiej, aby od czasu do czasu odwiedzać lekarza - będzie on w stanie sprawdzić i śledzić początek patologicznego procesu zanim pojawią się objawy.

Diagnostyka

Najtrudniejsze, jeśli pacjent ma powiększenie węzłów chłonnych - w korzeniu prawego płuca, u nasady lewej strony, w opłucnej - jest ustalenie, co dokładnie jest spowodowane. Istnieje wiele opcji, dlatego diagnoza powinna być ostrożna i dokładna. Zwykle obejmuje metody, które nie wymagają żadnego wyposażenia:

  • Anamneza. Lekarz pyta pacjenta, czy ma jakiekolwiek objawy, a jeśli tak, to jak długo. Czy ma alergie, czy podobne choroby występowały u krewnych? W określonym momencie demon jest chory i jak bardzo jest chory.
  • Palpacja i badanie. Jeśli choroba zaszła daleko, możesz zobaczyć asymetrię klatki piersiowej i wyczuć wystające węzły chłonne.

Instrumentalne metody przeprowadzane w szafach ze specjalnym wyposażeniem:

  • RTG. Wykonany jest w dwóch wersjach - z przodu iz boku. Pozwala zobaczyć, w jaki sposób znajdują się węzły chłonne i ile przekraczają normalny rozmiar.
  • Tomografia. Pozwala to na uzyskanie dokładniejszej reprezentacji niż na zdjęciu rentgenowskim, ponadto można zobaczyć nie tylko same węzły, ale także, w jaki sposób limfadenopatia płuc wpływa na tkanki.
  • Fibrobronoskopia i fibrogastronoskopia. W przełyku lub tchawicy wprowadza się specjalny aparat, który pozwala lekarzowi ocenić stan nabłonka od wewnątrz, z maksymalnym przybliżeniem. Pozwala rozróżnić uszkodzenia oskrzeli od uszkodzeń przewodu pokarmowego. Zabieg uważany jest za nieprzyjemny, ale jest niezwykle pouczający - a wszystkie dolegliwości mijają w ciągu kilku minut.

Badania laboratoryjne, które wymagają pobierania próbek cząstek ciała przez kilka dni i pozwalają na ich zbadanie w najbardziej szczegółowy sposób:

  • Ogólne badania moczu, krwi i stolca. Pozwól, aby uformować pojęcie stanu organizmu i zidentyfikować obecność w nim procesu zapalnego.
  • Analizy dotyczące określonych zakażeń: HIV, zapalenie wątroby, kiła i inne. Pozwól ustalić, czy w krwi pacjenta znajduje się czynnik zakaźny.
  • Analizy dotyczące gruźlicy. Pozwól się dowiedzieć, czy w krwi pacjenta znajduje się prątek gruźlicy.
  • Biopsja. Pozwala to, za pomocą analizy tkanek z węzła chłonnego, ustalić, czy istnieją w nim specyficzne komórki rakowe, które wskazują na obecność guza.

Najbardziej nieprzyjemne jest to, że limfadenopatia śródpiersia płuc jest chorobą, która może być całkowicie bezobjawowa. Najlepszą radą, jak tego uniknąć, jest regularne odwiedzanie lekarza w celu przeprowadzenia badania profilaktycznego przynajmniej raz w roku.

Wtedy choroba zostanie wykryta na czas, a leczenie będzie szczególnie skuteczne.

Lymphadenopathy: objawy i leczenie

Limfadenopatia - główne objawy:

  • Ból głowy
  • Wysypki na skórze
  • Słabości
  • Powiększanie węzłów chłonnych
  • Podwyższona temperatura
  • Nudności
  • Utrata wagi
  • Ból w klatce piersiowej
  • Kaszel
  • Upośledzona częstość akcji serca
  • Ból podczas połykania
  • Gorączka
  • Malaise
  • Trudności w oddychaniu
  • Nocne poty
  • Opuchnięcie kończyn
  • Osiplost
  • Rozbudowa żył na szyi
  • Zwiększeni uczniowie
  • Sinica skóry twarzy

Powiększenie węzłów chłonnych jest stanem, w którym powiększają się węzły chłonne. Takie patologiczne zmiany wskazują na poważną chorobę, która rozwija się w organizmie (często o charakterze onkologicznym). Aby dokonać trafnej diagnozy, wymagane są liczne testy laboratoryjne i instrumentalne. Limfadenopatia może tworzyć się w dowolnej części ciała i wpływa nawet na narządy wewnętrzne.

Etiologia

Aby znaleźć dokładną przyczynę powiększenia węzłów chłonnych możliwe jest tylko po przeprowadzeniu odpowiednich badań. Najczęstsze przyczyny powiększonych węzłów chłonnych mogą być następujące:

  • choroby wirusowe;
  • infekcja węzła chłonnego;
  • uraz i choroba tkanki łącznej;
  • Choroba serum (działanie leków);
  • grzyb;
  • Choroby zakaźne, które hamują układ odpornościowy.

Dziecko najczęściej rozwija limfadenopatię jamy brzusznej. Powodem tego jest infekcja bakteryjna i wirusowa organizmu. Powiększenie węzłów chłonnych u dzieci wymaga natychmiastowego badania terapeuty, ponieważ objawy mogą wskazywać na ciężką chorobę zakaźną.

Symptomatologia

Oprócz patologicznych zmian w węzłach chłonnych można zaobserwować dodatkowe objawy. Natura ich manifestacji zależy od tego, co spowodowało rozwój takiej patologii. Ogólnie możemy wyróżnić takie objawy:

  • wysypki na skórze;
  • podwyższona temperatura;
  • zwiększone pocenie (szczególnie w nocy);
  • napady gorączki;
  • zwiększona splenomegalia i powiększenie wątroby;
  • gwałtowna utrata wagi bez wyraźnego powodu.

W większości przypadków wzrost węzłów chłonnych jest markerem innych złożonych chorób.

Klasyfikacja

W zależności od charakteru manifestacji i lokalizacji choroby rozróżnia się następujące formy limfadenopatii:

Uogólniona limfadenopatia

Uogólniona limfadenopatia jest uważana za najbardziej skomplikowaną postać choroby. W przeciwieństwie do miejscowych, które dotyczą tylko jednej grupy węzłów chłonnych, uogólniona limfadenopatia może wpływać na dowolną powierzchnię ludzkiego ciała.

Uogólniona limfadenopatia ma następującą etiologię:

  • choroba alergiczna;
  • procesy autoimmunologiczne;
  • ostre stany zapalne i infekcyjne.

Jeśli powiększenie węzłów chłonnych obserwuje się w przewlekłej chorobie zakaźnej, sugeruje się uporczywą uogólnioną limfadenopatię.

Najczęściej proces patologiczny wpływa na węzły w nienakładających się obszarach - w przednim i tylnym odcinku szyjnym, w okolicy pachowej i zaotrzewnowej. W niektórych przypadkach możliwe jest zwiększenie węzłów chłonnych w pachwinie i nadobojczyku.

Najczęściej rozpoznaje się powiększenie węzłów chłonnych szyi. Limfadenopatia szyjna może wskazywać na dolegliwości spowodowane niewystarczającą lub nadmierną produkcją hormonów lub raka.

Reaktywna limfadenopatia

Reaktywna limfadenopatia jest odpowiedzią organizmu na choroby zakaźne. Może to mieć wpływ na dowolną liczbę węzłów chłonnych. Symptomatologia nie jest wyrażona, nie ma bolesnych odczuć.

Etapy rozwoju choroby

Zgodnie z okresem przedawkowania limfadenopatię można warunkowo podzielić na następujące grupy:

Ponadto, każda forma limfadenopatii może przyjmować zarówno guz, jak i postać nienowotworową. Jednak każdy z nich jest niebezpieczny dla ludzkiego życia.

Charakterystyczne umiejscowienie zmian

W ludzkim ciele ponad 600 węzłów chłonnych, więc proces patologiczny może rozwijać się w praktycznie każdym systemie ludzkiego ciała. Ale najczęściej zmiany są diagnozowane w następujących miejscach:

  • jama brzuszna;
  • gruczoły sutkowe;
  • obszar śródpiersia;
  • pachwinowy obszar;
  • światło;
  • obszar podszczytowy;
  • obszar pod pachami;
  • szyja.

Każdy z tych typów patologii wskazuje na chorobę podstawową. Często jest to choroba onkologiczna. Ustalenie dokładnych przyczyn powstania takiego procesu patologicznego może nastąpić dopiero po postawieniu pełnej diagnozy.

Powiększenie węzłów chłonnych jamy brzusznej

Wzrost węzłów w jamie brzusznej wskazuje na chorobę zakaźną lub zapalną. Rzadziej taki patologiczny proces działa jak marker choroby onkologicznej lub immunologicznej. Objawy w tym przypadku odpowiadają powyższym punktom. Lista może zostać dodana do dziecka przez takie objawy:

  • wzrost temperatury w nocy;
  • osłabienie i złe samopoczucie;
  • nudności.

Rozpoznanie, jeśli podejrzewa się uszkodzenie jamy brzusznej, rozpoczyna się od dostarczenia testów laboratoryjnych:

Szczególną uwagę w diagnozie poświęca się anamnezie i wiekowi pacjenta, ponieważ niektóre dolegliwości są nieodłącznie związane z dzieckiem.

Leczenie

Głównym sposobem leczenia zmian w jamie brzusznej jest lokalizacja procesu patologicznego i zaprzestanie wzrostu guza. Dlatego stosuje się chemioterapię i radioterapię. Pod koniec kursu zalecana jest ogólna terapia regenerująca w celu przywrócenia układu odpornościowego. Jeśli leczenie takiego planu nie przyniesie pożądanych rezultatów lub nie rozwinie patologii niejasnej patogenezy, wówczas zostanie przeprowadzona interwencja chirurgiczna - zaatakowany węzeł chłonny zostanie całkowicie usunięty.

Powiększenie węzłów chłonnych piersi

Wzrost węzłów chłonnych piersi może wskazywać na niebezpieczną chorobę onkologiczną, w tym raka. Dlatego w przypadku wystąpienia takich objawów należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

W tym przypadku warto zwrócić uwagę na charakter manifestacji guza. Jeśli wzrost w węzłach obserwuje się w górnej części gruczołu mlekowego, wówczas możliwe jest założenie łagodnej formacji. Jednak prawie każdy łagodny proces może przerodzić się w nowotwór złośliwy.

Wzrost węzłów w dolnej części piersi może wskazywać na proces złośliwy. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Powiększenie węzłów chłonnych w regionie gruczołu mlekowego można obserwować wzrokowo. Z reguły wykształcenie jest zauważane przez samą kobietę. Bolesne odczucia nie są obserwowane.

Jakakolwiek zewnętrzna edukacja w zakresie gruczołów sutkowych, zarówno kobiet, jak i mężczyzn, wymaga natychmiastowego zbadania przez lekarza specjalisty, aby wyjaśnić diagnozę i prawidłowe, terminowe leczenie. Im wcześniej choroba zostanie wykryta, tym bardziej prawdopodobny wynik będzie pozytywny. Zwłaszcza jeśli chodzi o patologiczne zmiany patologiczne.

Powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia

Lymphadenopathy śródpiersia, według statystyk, zdiagnozowano u 45% pacjentów. Aby zrozumieć, czym jest patologia, konieczne jest wyjaśnienie, czym jest śródpiersie.

Pośredniczki to anatomiczna przestrzeń, która tworzy się we wnęce klatki piersiowej. Od przodu śródpiersie jest zamknięte przez klatkę piersiową i za kręgosłupem. Po obu stronach tej formacji znajdują się jamy opłucnowe.

Patologiczny wzrost liczby węzłów w tym obszarze podzielony jest na następujące grupy:

  • pierwotne powiększenie węzłów chłonnych;
  • nowotwory złośliwe;
  • porażka narządów znajdujących się w rejonie śródpiersia;
  • formacje pseudotumoralne.

Te ostatnie mogą być spowodowane wadami w rozwoju dużych naczyń, ciężkich chorób wirusowych i zakaźnych.

Symptomatologia

Limfadenopatia śródpiersia ma dobrze zdefiniowany obraz kliniczny. Podczas rozwoju tego patologicznego procesu obserwuje się następujące objawy:

  • ostre, intensywne bóle w okolicy klatki piersiowej, które dają szyję, ramię;
  • rozszerzone źrenice lub obwisanie gałki ocznej;
  • chrypka głosu (częściej obserwowana w przewlekłym stadium rozwoju);
  • bóle głowy, hałas w głowie;
  • ciężka drożność jedzenia.

W niektórych przypadkach może wystąpić sinica twarzy, obrzęk żył na szyi. Jeśli choroba ma przewlekły etap rozwoju, wówczas obraz kliniczny jest bardziej rozwinięty:

  • podwyższona temperatura;
  • słabość;
  • obrzęk kończyn;
  • zaburzenie rytmu serca.

Dziecko może stracić oddech i zwiększa się pocenie, szczególnie w nocy. Jeśli objawy takie wystąpią, wówczas należy natychmiast hospitalizować dziecko.

Powiększenie węzłów chłonnych płuc

Powiększone węzły chłonne płuc sygnalizują aktualną chorobę podstawową. Nie wyklucza się w tym przypadku powstawania przerzutów (rak płuc). Ale postawienie takiej diagnozy na własną rękę, według jedynie podstawowych znaków, nie jest w żadnym wypadku.

Wraz ze wzrostem węzłów chłonnych płuc, podobny proces patologiczny może rozwinąć się w szyi i śródpiersiu. Obraz kliniczny jest następujący:

  • kaszel;
  • ból podczas połykania;
  • duszność;
  • wysoka gorączka, szczególnie w nocy;
  • ból w klatce piersiowej.

Klęska płuc może być spowodowana ciężkimi chorobami zakaźnymi - gruźlicą, sarkoidozą i traumą. Nie można również wykluczyć palenia i nadmiernego spożycia alkoholu.

Patologia podżołądkowa

Subagandibular limfadenopatia jest najczęściej diagnozowana u dzieci w wieku przedszkolnym i nastolatków. Jak pokazuje praktyka medyczna, w większości przypadków takie zmiany są tymczasowe i nie stanowią zagrożenia dla życia dziecka. Ale to nie oznacza, że ​​takich objawów nie należy poświęcać uwagi. Przyczyną powiększenia węzłów chłonnych może być niebezpieczna edukacja onkologiczna. Dlatego wizyta u terapeuty nie powinna być odkładana.

Limfadenopatia osiowa

Patologia pachowa (powiększenie węzłów chłonnych pachowych) może rozwinąć się nawet z powodu urazu dłoni lub choroby zakaźnej. Ale zapalenie pachowych węzłów chłonnych może wskazywać na zapalenie gruczołu mlekowego. Dlatego wizyta u terapeuty nie powinna być odkładana.

Jak pokazują statystyki, wzrost liczby węzłów chłonnych w okolicy pachowej i gruczołach sutkowych jest pierwszą oznaką pojawienia się przerzutów w ciele piersi. Jeśli choroba zostanie wykryta w czasie, szanse na całkowite wyleczenie raka piersi znacznie wzrosną.

Diagnostyka

Metody diagnostyczne zależą od lokalizacji patologii. Aby wyznaczyć prawidłowy przebieg leczenia, trzeba nie tylko dokonać trafnej diagnozy, ale także zidentyfikować przyczynę progresji procesu patologicznego.

Standardowa procedura obejmuje:

Ponieważ LAP jest rodzajem markera innej choroby, konieczne jest przede wszystkim zdiagnozowanie przyczyny rozwoju choroby.

Leczenie

Wybór leczenia zależy od rozpoznania. Ponadto, wyznaczając plan leczenia, lekarz bierze pod uwagę także takie czynniki:

  • indywidualne cechy pacjenta;
  • anamneza;
  • wyniki ankiety.

Leczenie środkami ludowymi może być odpowiednie za zgodą lekarza i tylko w połączeniu z leczeniem farmakologicznym. Samoleczenie z takimi patologicznymi procesami jest niedopuszczalne.

Zapobieganie

Niestety, nie ma zapobiegania takim manifestacjom. Ale jeśli prowadzisz prawidłowy tryb życia, monitorujesz stan swojego zdrowia i telefonujesz do lekarza, możesz zminimalizować ryzyko wystąpienia groźnych dolegliwości.

Jeśli uważasz, że masz Lymphadenopathy i objawy charakterystyczne dla tej choroby, wtedy terapeuta może ci pomóc.

Sugerujemy również skorzystanie z naszej internetowej usługi diagnostycznej, która na podstawie objawów wybiera prawdopodobne choroby.

Rak tarczycy jest złośliwą patologią, w której tworzy się kondensacja (guzek), która atakuje tarczycę i rozwija się na podstawie jej nabłonka pęcherzykowego lub nabłonka parafinowego. Rak tarczycy, którego objawy są głównie wykrywane u kobiet w wieku od 40 do 60 lat, diagnozowany jest średnio w 1,5% przypadków przy rozważaniu dowolnego typu złośliwych formacji guza określonego regionu lokalizacyjnego.

Choroba, która charakteryzuje się ostrym, przewlekłym i nawracającym zapaleniem opłucnej, nazywa się gruźliczym zapaleniem opłucnej. Choroba ta ma szczególną właściwość manifestacji poprzez zakażenie organizmu wirusami gruźlicy. Często zapalenie opłucnej występuje, gdy dana osoba ma skłonność do gruźlicy płuc.

Chłoniak nie jest jedną specyficzną chorobą. Jest to cała grupa dolegliwości hematologicznych, które poważnie wpływają na tkankę limfatyczną. Ponieważ ten typ tkanki znajduje się niemal w całym ludzkim ciele, złośliwa patologia może być tworzona w dowolnym obszarze. Możliwe uszkodzenie nawet narządów wewnętrznych.

Histoplazmoza jest złym samopoczuciem, którego rozwój jest spowodowany przenikaniem określonej infekcji grzybiczej do organizmu człowieka. W tym patologicznym procesie wpływa na narządy wewnętrzne. Patologia jest niebezpieczna, ponieważ może rozwijać się u osób w różnych kategoriach wiekowych. Również w literaturze medycznej można znaleźć takie nazwy choroby - choroba doliny Ohio, choroba Darlinga, reticuloendotheliosis.

Fascioliasis to pozajelitowy robaczyc wywołany patologicznym wpływem pasożyta na miąższ wątroby i drogi żółciowe. Podobna przypadłość należy do kategorii najczęstszych inwazji robaków ludzkiego ciała. Źródłem choroby jest czynnik sprawczy, którym może być wątrobowa fuga lub gigantyczna przywry. Ponadto klinicyści identyfikują kilka dróg zakażenia takim mikroorganizmem.

Przy pomocy ćwiczeń fizycznych i samokontroli większość ludzi może obejść się bez leczenia.

Limfadenopatia limfatyczna

Lymphadenopathy - powiększone węzły chłonne, często obserwowane przy wystarczająco poważnych chorobach. Należy odwołać się do szczegółowej diagnozy, aby ustalić przyczynę.

Dlaczego manifestuje się wewnątrzklatkowa limfadenopatia?

Częstą przyczyną wzrostu węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej są:

  • uszkodzenie tkanki;
  • proces zakaźny;
  • efekt uboczny długotrwałego stosowania niektórych środków farmakologicznych;
  • porażka drobnoustrojów grzybowych;
  • infekcje wirusowe;
  • onkologia.

Na przykład, limfadenopatię z komórek wątrobowych płuc można zauważyć w obecności zapalenia płuc, procesu onkologicznego.

Jak rozwija się powiększenie węzłów chłonnych w węzłach chłonnych?

Patologia jest podzielona na 3 typy:

  • Ostry, niedawno ujawniony, rozwijał się szybko;
  • Chroniczne, związane z obecnością nieleczonej choroby;
  • powtarzający się.

Każda z wymienionych form stanowi poważne zagrożenie dla życia. Na przykład wzrost węzłów chłonnych śródpiersia jest często spowodowany anomaliami w rozwoju dużych naczyń krwionośnych.

Pierwsze oznaki niedokrwiennej limfadenopatii

Objawy są związane z przyczyną patologii. Dlatego obraz kliniczny może się różnić.

W przypadku powiększenia węzłów chłonnych śródpiersia obserwuje się następujące objawy:

  • silny ból w tym obszarze;
  • zatonięcie gałki ocznej, rozszerzony źrenica;
  • ból głowy;
  • słaba przepuszczalność żywności;
  • w fazie chronicznej możliwa jest chrypka.

Powiększeniu węzłów chłonnych płuc w następstwie limfadenopatii towarzyszy:

  • duszność;
  • ciepło;
  • bolesne przełykanie;
  • kaszel;
  • zespół bólowy w strefie klatki piersiowej.

Aby nie rozpocząć patologii, należy odwiedzić placówkę medyczną, w której stworzą optymalny schemat leczenia.

Adenopatia z tyłu

Pacjenci z węzłem chłonnym śródpiersia: diagnoza i rokowanie

Limfadenopatia śródpiersia nie jest osobną dolegliwością, ale objawem, który przemawia za patologicznym procesem, który rozwija się w ciele.

Może to być guz, infekcja lub zapalenie o charakterze układowym.

Spis treści:

W odpowiedzi na te stany, węzły chłonne zlokalizowane w miejscu śródpiersia stają się zaognione i spuchnięte.

Co to jest śródpiersie?

Przez termin "śródpiersia" lub "przestrzeń śródpiersia" rozumie się wolne miejsce położone w głębi klatki piersiowej. Z 4 stron ograniczony jest następującymi formami anatomicznymi:

  1. z boków ubytków należących do opłucnej;
  2. przed strukturą kości - mostek;
  3. za kręgosłupem.

Anatomiści podzieleni są śródpiersia na:

Narządy śródpiersia są narządami, które wchodzą do przestrzeni śródpiersia:

  • grasica;
  • przełyk;
  • korzenie płucne;
  • formacje limfoidalne;
  • tchawica;
  • serce, torebka osierdzia;
  • wiązki nerwów;
  • naczynia krwionośne (limfatyczne, żylne i tętnicze).

Rodzaje węzłów chłonnych, które wchodzą do śródpiersia:

Ze względu na rozległą sieć limfatyczną limfa może przedostawać się nie tylko do narządów zlokalizowanych w klatce piersiowej, ale także do organów pobranych z otrzewnej i miednicy.

Obejrzyj film o tym, czym jest śródpiersie:

Etiologia

Powiększenie węzłów chłonnych jest odpowiedzią węzłów chłonnych na wprowadzenie czynnika patologicznego w postaci ich stanu zapalnego, aw przyszłości - zwiększenie.

Taką reakcję może wywołać:

  1. Choroby zakaźne. Tkanki limfoidalne są częścią układu odpornościowego, który reaguje na wnikanie różnych rodzajów infekcji do organizmu.
  2. Choroby onkologiczne to nie tylko układ limfatyczny, ale także inne narządy i układy. W przypadku guzów charakterystyczne jest przerzutowanie, to znaczy zdolność do szybkiego rozprzestrzeniania się na ciele i wpływania na nowe struktury.
  3. Choroby układowe (mononukleoza).
  4. Akceptacja niektórych leków (sulfonamidów).

Zapalenie węzłów chłonnych, w przeciwieństwie do limfadenopatii, jest niezależną chorobą, której towarzyszy proces zapalny w węzłach chłonnych z następczym ropieniem. Może wystąpić w połączeniu z limfadenopatią i jest ostateczną diagnozą, której nie można powiedzieć o limfadenopatii.

Więcej informacji o zapaleniu węzłów chłonnych i jego leczeniu można przeczytać tutaj.

Śródbłonkowa węzłów chłonnych śródpiersia najczęściej manifestuje się w takich patologiach:

  • rak przerzutowy;
  • chłoniak;
  • rak płuca o postaci bronchogennej;
  • rak otrzewnej;
  • rak nerki;
  • złośliwe nowotwory krtani i tarczycy;
  • rak piersi;
  • gruźlica;
  • mononukleoza;
  • sarkoidoza.

Objawy i diagnoza

  • ból w mostku;
  • kaszel, duszność (duszność);
  • chrypka w głowie;
  • problemy z połykaniem;
  • obrzęk twarzy, szyi, ramion;
  • utrata masy ciała;
  • podwyższona temperatura;
  • pocenie;
  • powiększona śledziona, wątroba.

Diagnoza będzie składała się z:

  • radiografia;
  • tomografia komputerowa narządów klatki piersiowej;
  • badanie ultrasonograficzne;
  • pobieranie krwi;
  • biopsja.

Cechy wycieku w płucach

Osobliwością choroby w raku płuca jest to, że rozpoczyna on bardzo wcześnie przerzuty. Dzieje się tak, ponieważ płuca mają rozległą sieć naczyniową, która obejmuje zarówno małe, jak i duże naczynia. Ta struktura pozwala bardzo szybko rozprzestrzenić się złośliwemu nowotworowi.

  1. Początkowo komórki nowotworowe docierają do węzłów chłonnych samego płuca i jego korzenia;
  2. to także kolej na węzły chłonne zlokalizowane w śródpiersiu.

Formy choroby

Formy choroby dzielą się na:

  • lokalny (dotyczy to 1 grupy węzłów chłonnych);
  • regionalny (kilka grup węzłów chłonnych jest dotkniętych obszarami sąsiadującymi ze sobą);
  • uogólniony (patologiczny proces rozciąga się na kilka grup węzłów chłonnych).

Powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia klasyfikowane jest etapami:

  1. Ostre. Charakteryzuje się jaskrawymi objawami: obrzękiem, wysoką gorączką.
  2. Chroniczny. Nasilenie objawów na tym etapie wynosi prawie "0".

U dzieci układ limfatyczny jest niedoskonały i jest w trakcie stawania się. To tłumaczy fakt, że dla wszystkich procesów patologicznych organizm dziecka reaguje boleśniej i szybciej niż dorosły.

System limfatyczny u dziecka zawsze reaguje ostro na wszelkie szkodliwe zagrożenia (wirusy, bakterie) i wyraża się w:

  • wysoka gorączka i dreszcze;
  • ból głowy;
  • zwiększone węzły chłonne i ich bolesność.

Leczenie

Terapia patologiczna jest dobierana indywidualnie, w zależności od choroby, która spowodowała powiększenie węzłów chłonnych śródpiersia.

Warunki nie-onkologiczne leczy się za pomocą następujących grup leków:

Jeśli przyczyną powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia był rak, nie można obejść się bez konkretnego leczenia w postaci:

  • stosowanie immunosupresorów, hormonów glukokortykosteroidowych;
  • chemioterapia;
  • napromienianie;
  • interwencja chirurgiczna (wycięcie guza).

Środki zapobiegawcze

Na czele profilaktyki węzłów chłonnych śródpiersia powinno leżeć leczenie poważnych chorób (rak, gruźlica) i ich punktualna diagnoza.

Aby to zrobić, trzeba co roku odwiedzać lekarzy w celu przeprowadzenia badań profilaktycznych i poddać się fluorografii.

Nie zapomnij o zdrowym stylu życia:

  • uprawianie sportu;
  • racjonalne żywienie;
  • odrzucenie złych nawyków.

Nie zwlekaj z leczeniem swoich przewlekłych chorób w długim polu - nie czekaj na komplikacje!

Adenopatia z tyłu

Dmitry Kurushin, phthisiatrician, STMO »Phthisiology» Kharkiv

Sarkoidoza jest chorobą ogólnoustrojową, więc pacjenci z sarkoidozą mogą chodzić do różnych placówek medycznych i zajmować się lekarzami o różnych specjalnościach. Jednak choroba nie ma klinicznego ściśle konkretny objaw, różnicowanie z innymi chorobami sarkoidoza skomplikowana i jej podstawowe zasady nie są znane szerokiej gamy lekarzy.

W ogromnej większości przypadków sarkoidozy znajdujących się w jamie piersiowej wnęki w węzłach chłonnych i płuc, więc oczywiście ta choroba jest najbardziej znaną gruźlicy i pulmonologii. Sarkoidoza nie jest częstą chorobą, ale zapadalność na sarkoidozę stale rośnie.

Etiologia sarkoidozy jest nieznana. Stwarza to znaczne trudności w leczeniu wzorców, które określają częstość występowania choroby, jej diagnozę i leczenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na dwie hipotezy dotyczące pochodzenia tej choroby: związek między sarkoidozą a gruźlicą a naturą politeologiczną sarkoidozy.

Należy podkreślić, że sarkoidoza płuc (rozpowszechnianie płuc), a sarkoidoza VGLU (powiększenie węzłów chłonnych) muszą różnicować się w większości przypadków z różnych chorób, dlatego każdy przypadek sarkoidozy wymaga specjalnego, indywidualnego podejścia diagnostycznego różnicowego. Naturalnie, zdjęcie kliniczno-rentgenowskie pozwala podejrzewać nie dziesiątki możliwych chorób wskazanej lokalizacji, ale ich ograniczone koło, zazwyczaj od 2-5 jednostek nozologicznych.

Etiologia i patogeneza

Etiologia sarkoidozy jest nieznana. Jednak duża liczba badań na najbardziej różnorodnych aspektów homeostazy sarkoidozę, dać do poważnego myślenia i pozwalają nam na dokonanie pewnych założeń dotyczących tych zagadnień.

Pierwotnie istniała teoria chorób zakaźnych. Założono, że czynnikiem sprawczym sarkoidozy są prątki, krętki, grzyby, pierwotniaki, histoplazm i wiele innych mikroorganizmów.

W ostatnich latach wiele uwagi poświęcono danym na temat możliwego genetycznego charakteru sarkoidozy, o czym świadczy szereg charakterystycznych cech rodzinnego rozprzestrzeniania się choroby, rozmieszczenia antygenów HLA u pacjentów. Nie wdając się w szczegóły na ten temat, zauważamy, że genetyczna predyspozycja do sarkoidozy jest bardzo prawdopodobna.

Tak więc, na podstawie dostępnych danych na temat możliwych etiologicznych czynników sarkoidozę wydaje się, że choroba jest prawdopodobnie polyetiological natura, bez obecności ściśle określonego środka, a jej rozwój zależy od całego szeregu powiązanych ze sobą czynników przyczyniających się do typowych patologicznych manifestacji, która jest bardzo złożony zespół zaburzeń immunologicznych, morfologicznych i biochemicznych.

Złożoność badania patogenezy sarkoidozy wynika w dużej mierze z niewiedzy o jej etiologii.

Główne etiologiczne i patogenetyczne mechanizmy rozwoju ziarniniaka nie są znane do tej pory. Pierwszym z nich jest kompleks antygen-przeciwciało, którego krążenie jest charakterystyczne dla tej choroby. Kompleksy immunologiczne z dużą proporcją antygenu odgrywają rolę inicjatorów w tworzeniu granulek u osób uczulonych.

Granuloma składa się głównie z nabłonkowych, olbrzymich komórek i limfocytów.

Liczne naruszenia reaktywności immunologicznej są charakterystycznymi cechami kompleksu objawów sarkoidozy, które w dużej mierze determinują jego patogenezę. Najbardziej typowe z nich to następujące zmiany:

  1. Tłumienie odporności komórkowej, które wyraża się w naruszeniu wielu subpopulacji limfocytów T;
  2. Zwiększona proliferacja i zwiększona aktywność limfocytów B.
  3. Pojawienie się w surowicy różnych czynników "blokujących", kompleksów ar-at i przeciwciał przeciwko limfocytom.

Faza choroby, gdy nie są naciskane limfocytów T i aktywacji limfocytów B, morfologicznie charakteryzujące się tworzeniem się ziarniniaka w różnych narządach i zamocowania, w którym zbiorniki na skórze, błonach maziowych, dróg wzrokowych przejawia rozwoju rumienią guzowatego, polyarthralgia.

Schemat 1 Mechanizmy, które wpływają na rozwój i zachowanie ziarniniaka sarkoidozowego

Czynniki etiologiczne, źródła antygenu

(natura nie jest znana)

aktywacja i depresja subpopulacji limfocytów T i B;

izolacja mediatorów aktywujących i depresorów

fagocytoza kompleksów ar-at; szybka transformacja do komórek nabłonkowych i olbrzymich;

obecność na powierzchni dużej liczby receptorów dla Ig;

uwalnianie mediatorów supresorowych

enzymy, które zmieniają właściwości angiotensyn,

lizozym, elastaza, kolagenaza

Głównym patologiczne podłoże sarkoidozy jest nabłonkowatokomórkowy ziarniniak, która składa się prawie wyłącznie z komórek nabłonka, komórek olbrzymich pojedyncze Pirogow-Langhans, limfocyty z wąskim obrzeżem wokół garb, bez serowy ognisk martwicy w środku i okołoogniskowy vospalentya około.

Charakterystyczną cechą ziarniniaka sarkoidalnego jest obecność w nim naczyń krwionośnych typu sinusoidalnego lub kapilarnego, co odróżnia go od guza gruźliczego. Ziarniniak sarkoidalny rozwija się w trzech fazach rozwoju.

Faza hiperplastyczna charakteryzuje się proliferacją komórek siatkowatych podścieliska węzła chłonnego. Po 4-6 tygodniach w ziarnku sarkoidalnym powstaje faza ziarnista. Później ziarniak rozpuszcza się bez resztkowych zmian, lub rozwija się hialinizacja i faza stwardniały-włóknista-szklista.

Wniosek: ziarniniak sarkoidalny ma charakterystyczne cechy morfologiczne, w kompleksie odróżniającym go od granulki innego rodzaju: 1) brak wysiękowego zapalenia z perifokalną niespecyficzną reakcją; 2) obecność obwodowej jednojądrowej strefy składającej się z limfoblastów i limfocytów; 3) brak zgorzeli martwicy w środku ziarniniaka; 4) wczesny rozwój twardziny w kształcie pierścienia z hyalinozą w strefie blastycznej.

Wszystkie istniejące klasyfikacje sarkoidozy płuc opierają się na danych radiograficznych. W naszym kraju istnieje klasyfikacja (Rabukhin AE et al, 1975, Kostina ZI et al, 1975), zgodnie z którą podzielona jest na trzy formy (etapy).

I etap lub początkowy wewnątrz klatki piersiowej forma limfoidalna-żelazistyczna charakteryzuje się obustronną, symetryczną zmianą węzłów chłonnych oskrzelowo-płucnych, rzadziej tchawkowe węzły chłonne są dotknięte, a jeszcze rzadziej - potworem. Można również zaatakować węzły chłonne zlokalizowane w gałęziach oskrzeli drugiego rzędu, wzdłuż dolnego odgałęzienia tętnicy płucnej po prawej stronie.

II etap, lub postać śródpiersia-płuca charakteryzuje uszkodzeń piersiowej węzłów chłonnych i siateczkowego tkanki płuc i charakteru ogniskowej. Istnieją dwa warianty tego formularza. W pierwszych nut obecność powiększonych węzłach chłonnych wnęki i ogniskowych cieni w środkowych częściach płuc na tle krupnopetlistogo liniowo tyazhistogo rysunku płuc. Drugi wariant charakteryzuje się brakiem powiększonych węzłach chłonnych wnęki, które można określić jedynie przez tomograficznych powodu niewielkiego wzrostu lub nie ustalone. W tkance płuc na tle krupnopetlistogo rysunku w strefie korzeniowej lub melkopetlistogo w podkorowej Departament małych ogniskowe cieni, które skupione są głównie bramę płuc i środkowej i dolnej części, pozostawiając tylko obszar nadobojczykowych.

Etap III lub forma płucna znamienne wyraźnymi zmianami w tkance płucnej przy braku wzrostu VGLU. W płucach występuje grube rozsiewanie w środkowych częściach na tle miażdżycy i rozedmy płuc. Wraz z postępem procesu zmiany ogniskowe i konglomeracyjne pojawiają się w tkance płucnej, wraz z powiększeniem płuc i rozedmy płuc.

Objawy kliniczne i przebieg sarkoidozy

Sarkoidoza, podobnie jak inne choroby ogólnoustrojowe, charakteryzuje się dużą różnorodnością objawów klinicznych, które występują na różnych etapach choroby, w zależności od postaci, czasu trwania choroby i jej fazy. Wśród objawów klinicznych można wyróżnić objawy ogólnego porządku (gorączka, osłabienie itp.), A także objawy wywołane uszkodzeniem jednego lub drugiego narządu lub grupy narządów. Objawy te są podzielone na dwie duże grupy:

    1. Uwarunkowane przez porażkę układu oddechowego;
    2. Ze względu na porażkę innych narządów z pozagorocznymi formami sarkoidozy.

Bezobjawowy początek choroby według danych Khomenko jest rzadki, tylko u 12-13% pacjentów. W większości przypadków choroba rozwija się stopniowo, aw konsekwencji pojawiają się objawy zarówno ogólnego porządku, jak i objawów związanych z uszkodzeniem płuc lub innych narządów. Około 35% pacjentów z sarkoidozą oddechową jest wykrywanych podczas badania fluorograficznego populacji jako zaplanowane badania, jednak większość pacjentów (65%) jest diagnozowana z powodu obecności różnych objawów choroby. Spośród innych objawów należy zwrócić uwagę: utrata masy ciała, zmiany skórne (rumień guzowaty), zaburzenia neuroendokrynne.

W sarkoidozie częściej atakowane są węzły chłonne płuca i śródpiersia, płuca, skóra, oczy, stawy, nerki, wątroba i śledziona, a rzadziej inne narządy.

U przeważającej większości pacjentów występuje rozbieżność między ogólnym stanem zadowalającym a rozległością zmiany, głównie węzłami chłonnymi i tkanką płucną.

I krok (hilar forma limfozhelezistaya) - połowa pacjentów przebiega bezobjawowo i wykrywana jest u Następna szansa fluorograficzny egzaminu. Początek podostre (25-30%), charakteryzuje się niską temperaturą, ogólne osłabienie, bóle ból w klatce piersiowej (piersi i przestrzeni między łopatkami) w stawach. Niektórzy autorzy uważają, że czas trwania choroby od początku, aby odzyskać nie więcej niż 2 lata, samo w sobie mówi o naturze podostrej jej przepływu. W przypadku ostrego wystąpienia (15-20%) obserwowano zespołu Lefgrena (rumień guzowaty, ból i obrzęk stawów, najczęściej występuje małe przeguby nadgarstka i dłoni, na łokciach i kolanowego, ale nie barkowego) w połączeniu ze wzrostem dwustronne węzłów chłonnych wnęki) jak również wzrost temperatury do C, przyspieszony przez ESR. U 15% pacjentów ze stadium I występuje tendencja do otyłości. W płucach z reguły nie słychać świszczącego oddechu, kaszel jest rzadki.

U pacjentów z II etap sarkoidoza płuc (postać śródpiersia-płuca) przebieg bezobjawowy obserwuje się u 20% pacjentów, ostry - w 20%, stopniowy - u 26%. Podostry początek jest najczęściej obserwowany - u jednej trzeciej pacjentów. Na tym etapie częściej pojawia się kaszel, duszność, która zwiększa się wraz z aktywnością fizyczną, ból w klatce piersiowej (w okolicy międzyłopatkowej i za mostkiem). U niektórych pacjentów występuje również pozapłucne umiejscowienie (20% przypadków): sarkoidoza oczu, skóry, obwodowych węzłów chłonnych, czasami obserwowana zespół herforda (klęsk ślinianek ślinianek przyusznych) i symptom Yungling-Morozov (porażka kości).

III etap sarkoidozy jest uważany za przewlekły proces. A jednak, pomimo masowego rozpowszechnienia w środkowej i dolnej części płuc, pneumosklerozie i rozedmie płuc, u jednej trzeciej pacjentów proces przebiega bezobjawowo. Połowa pacjentów ma przebieg falisty. Gdy proces się zaostrza, bardzo często duszność, kaszel, często z flegmą, ból w klatce piersiowej, ból stawów, a nawet deformacje. Ostatecznie u około 25% pacjentów proces w III etapie przebiega ciężko z powodu zajęcia niespecyficznego zakażenia i charakteryzuje się klinicznymi objawami przewlekłego zapalenia oskrzeli ze wzrostem objawów niewydolności płucno-sercowej.

Podczas przepływu gruźlicy sarkoidoza podobnym, znamienny tym etapie procesu rozwoju: faza aktywna (zaostrzenia) w układzie odwróconych faz procesu rozwoju (remisji), - w formie, mniej resorpcji zagęszczenia i - kalcynowanie w dotkniętych węzłów limfatycznych i tkance płucnej. Przypadki przewlekłego postępującego lub nawracającego przebiegu są stosunkowo rzadkie. Możliwe jest połączenie aspergilozy, gruźlicy i niespecyficznej infekcji.

Zdolność dyfuzyjną płuc zmniejsza się u 50% pacjentów, głównie w aktywnej fazie przepływu, w tym w płucach. nawet przy normalnych wartościach wentylacji. Skórowanie ujawnia naruszenie kapilarnego przepływu krwi w płucach, nie tylko w przypadku procesów daleko idących (w II i III etapie), ale w niektórych przypadkach i w początkowej fazie choroby.

Zmiany w drzewie oskrzelowym potwierdzające rozpoznanie sarkoidozy z wizualną oceną obrazu bronchoskopowego uzyskano w ponad 60% obserwacji. Aplikacja biopsja zwiększyły informacje o bronchoskopii do 86% przypadków. W etapie I charakteryzuje się bardziej sarkoidoza pośrednich objawów zwiększonego rozgałęzienia węzłów chłonnych (środkowym środkowym spłaszczeniem, spłaszczenie obu jej łyżwy wybrzuszenia ścianki przyśrodkowej oskrzela). Na etapach I i II występuje powiększenie naczyń błony śluzowej, gęstej sieci o dużej sieci przypominającej siatkówkę. Objaw ten objawia się najwyraźniej w obszarze płatów oskrzydłowych i patognomonicznych dla sarkoidozy. W etapie III choroby na tle obrazu jest zdeformowany coraz zanikowe zapalenie oskrzeli, jedna trzecia pacjentów wykryto sarkoidozie uszkodzenia oskrzeli siebie w postaci stłuczki, poprawek narośli Warty oraz brodawki narządów płciowych.

Histologiczne potwierdzenie diagnozy za pomocą różnych metod dla uzyskania biopsję (bronchoskopię, mediastinoskopię, priskalennaya biopsji przezklatkowej przebicie biopsji otwarty płuc) powinny być wykonane w każdym trudnych sytuacjach diagnostycznych: Podczas etapu sarkoidozę ze wzrostem przytchawiczej węzłów chłonnych w nietypowe przypadki (jednostronne, a zwłaszcza z lewej strony, węzłów chłonnych wnęki jednokierunkowe rozpowszechnianie dwustronne rozpowszechniania, silniejszej ekspresji w górnych sekcjach tumoropodobnye wykształcenie le gkih). Biopsja pozwala zweryfikować rozpoznanie sarkoidozy u 100% pacjentów, u których zostało ono wykonane.

Zmiany pozapłucne, które mogą poprzedzać zajęcie płuc lub rozwijać się w trakcie postępu procesu w płucach, mają wielkie znaczenie diagnostyczne. 40% pacjentów rośnie purifericheskie węzłów chłonnych (szyjny, nadobojczykowej, pach, przepuklina), które docierają do wielkości dużych ziaren, a następnie gwałtownie zmniejszyć się pod wpływem leczenia. Mniej powszechnie dotknięta skóra, oczy, kości, ślinianki ślinianek przyusznych, układ neuroendokrynny. Najpoważniejsze konsekwencje mają sarkoidozie ziarniniaki przytarczyc, co prowadzi do zaburzeń metabolizmu wapnia i może dać typowy obraz nadczynności śmiertelnym. Nie mniej poważne konsekwencje sarkoidalnego uszkodzenia oka: późne wykrycie prowadzi do całkowitej utraty wzroku.

Zapobieganie sarkoidozie nie zostało opracowane. Sarkoidozy płucnej pacjentów muszą być traktowane i obserwowano TB aptecznych, zwłaszcza w początkowej fazie badań, ponieważ różnicowaniu należy najpierw wyeliminować gruźlicy płucnej i leczenia kortykosteroidami powinna odbywać się tylko w zakresie ochrony tuberkulostatyczne leków.

Sarkoidoza jest z powodzeniem leczona hormonami kortykosteroidowymi i "małymi" immunosupresantami (pochodne chinolonu - delagil itp.). Wyniki skuteczności Najbliższe terapii hormonalnej u pacjentów z sarkoidozą aktywnego waha się od 80,6 do 88%, w początkowych stadiach choroby [A.E.Rabuhin i wsp., 1975]. Ważną rolę w leczeniu sarkoidozy odgrywa octan tokoferolu (witamina E), że normalizuje metabolizm, stymuluje funkcje aktywnego mezenchymy zapobiega zwłóknieniu. Stosuje się teazol, związany z zasadami purynowymi, który ma stymulujący wpływ na układ kory mózgowo-przysadkowo-nadnerczowej; Ponadto te sole mają działanie przeciwzapalne i przeciwalergiczne. Zastosowano również presokil (0,75 mg prednizolonu, 40 mg delagilu i 0,2 g kwasu salicylowego). Instancje aerozoli hydrokortyzonu mają również pewne znaczenie.

Możesz polecić dwa złożone metody leczenia sarkoidozę płuc, w zależności od stadium procesu i jego fazy.

Pierwsza metodologia obejmuje prednizolon, począwszy od 40 mg, ze stopniowym zmniejszaniem dawki dobowej 5 mg co 2 tygodnie, z całkowitą dawką mg. Leczenie odbywa się w połączeniu z doigil (0,25 2 razy dziennie), witamina E (0,2 do 3 razy dziennie), aerozole Hydrokortyzon (50 mg + 5 ml 10% roztworu saluidu), witaminy C, B6, diuretyki, preparaty potasu.

Kiedy druga metoda są mianowani presocilla (2 tabletki 3 razy dziennie), Doegil lub plakvenil, witamina E, aerozole Hydrokortyzon w ciągu 3-8 miesięcy.

I w pierwszej i drugiej metodzie, obróbka odbywa się pod ochroną preparaty GINK (fitawazyd, izoniazyd itp.). Czas leczenia wynosi 6-12 miesięcy, a jeśli to konieczne, kursy leczenia powtarza się po 3-4 miesięcznej przerwie. Leczenie kończy się niezależnie od zastosowanych leków ethyzole (0,1-2 razy dziennie) przez 1-2 miesiące. i witamina E.

Kompleksowe leczenie jest pokazane z nowo odkrytymi początkowymi postaciami stadiów sarkoidozy I i II w aktywnym przebiegu procesu. Na etapie III pokazano również zastosowanie złożonej metody leczenia według schematu pierwszego i drugiego.

Przeciwwskazaniami do leczenia prednizolonu są choroby współistniejące: ciężka cukrzyca, nadciśnienie, wrzód trawienny, nietolerancja na prednizolon.

Przeciwwskazania do stosowania drugiej metody leczenia są mniejsze: znaczny spadek widzenia i wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy, w których pacjenci źle tolerują delagil.

W wyniku leczenia obserwuje się powrót do zdrowia u około 81% pacjentów, częściowa poprawa w 12%; progresję choroby odnotowano w 7%.

Dobre wyniki w następujący sposób natychmiastowy i długoterminowy zaobserwować, co do zasady, z nowo rozpoznaną chorobą etap I i ​​II, którzy byli leczeni presotsilom, delagilom lub Plaquenil, witaminę E i aerozoli hydrokortyzonu. Okazało się, że ten sposób leczenia jest lepiej tolerowany, a komplikacje odnotowuje się 7 razy rzadziej niż przy leczeniu dużymi dawkami prednizolonu.

W nieleczonych stadiach I i II sarkoidozy płuc spontaniczne wyleczyć w okresie 6 miesięcy. do około 3 lat zaobserwowano w około 30% przypadków, głównie u osób młodych i w średnim wieku. U pozostałych pacjentów obserwuje się stopniowy postęp procesu z rozwojem III stadium lub przewlekłym przebiegiem choroby. Nawroty ze spontanicznym wyleczeniem odnotowuje się 3 razy częściej niż u leczonych pacjentów.

Najczęstsze przyczyny późnego nawrotu to: niekorzystne warunki życia, hiperinsolation, zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc, czynniki chłodnicze. Przewlekły przebieg tego procesu był najczęściej spowodowany przedwczesnym wykryciem choroby.

Prognozowanie sarkoidozy dróg oddechowych zależy przede wszystkim od wczesnego wykrycia choroby we wczesnych stadiach jej rozwoju (etapy I i II).

Obserwację pacjentów z sarkoidozą wykonuje się w probówkach. przychodnie.

Pacjenci z sarkoidozą podzieleni są na trzy grupy:

1 grupa. Aktywna sarkoidoza i progresja. Obserwacja - 2 lata.

2 grupy. Spowolnienie sarkoidozy. Obserwacja - 1 rok.

3 grupa. Osoby z resztkowymi zmianami po sarkoidozie. Obserwacja - 3 lata.

Uzdrowione osoby są usuwane z rejestru.

  1. SARKOIDOZ. Edytowane przez prof. AGKhomenko i prof. O. Schweiger.

Moskwa, Medycyna, 1982.

  • PRZEWODNIK DLA PULMONOLOGII. Edytowane przez prof. N.V.Putova i prof. G. B. Fedoseeva. Leningrad, "Medicine", 1984.

    Powiększenie węzłów chłonnych: zwiększenie węzłów chłonnych w płucach

    Powiększenie węzłów chłonnych płuc nie jest odrębną chorobą, jest stanem patologicznym charakteryzującym się znacznym wzrostem węzłów chłonnych zlokalizowanych w opłucnej. Może powodować wiele przyczyn, z których każda wymaga osobnego traktowania.

    Interesujące jest to, że czasami lekarze nie mogą ustalić, dlaczego węzły chłonne są powiększone, a następnie diagnozą jest "powiększenie węzłów chłonnych płuc nieznanego pochodzenia".

    Możliwe przyczyny

    Wielkość węzłów chłonnych u różnych ludzi może być bardzo różna: jest to czysto indywidualne i zależy nie tylko od płci i wieku osoby, ale także od tego, gdzie mieszka, gdzie pracuje, w jaki sposób żywi. W medycynie uważa się, że węzły, które nie przekraczają półtora centymetra długości lub szerokości, są normą dla osoby dorosłej.

    Można je zwiększyć za pomocą czynników, które można podzielić na dwie duże grupy:

    • Charakter guza. Zapalenie węzłów chłonnych w płucach występuje albo w wyniku zmiany złośliwego guza bezpośrednio w układzie limfatycznym, albo w wyniku przerzutów do niego.
    • Charakter nienowotworowy. Występuje z powodu infekcji lub długotrwałego leczenia.

    Każda opcja wymaga odrębnego leczenia i charakteryzuje się określonymi objawami. Wszystkie powinny być rozpatrywane osobno.

    Obrzęk

    Nowotwór złośliwy jest pierwszą rzeczą, o której lekarz pomyśli, gdy zobaczy osobę, która ma powiększone węzły chłonne w płucach i która nie ma oznak choroby zakaźnej. I są prawdopodobnie trzy główne opcje.

    • Chłoniak. Tak zwane liczne choroby onkologiczne, które można również nazwać "rakiem układu limfatycznego". Wszystkie charakteryzują się obecnością jednego dużego guza, z którego rozsiane są przerzuty i dotknięte komórki. Wszystkim tym towarzyszy wzrost temperatury, wyraźne osłabienie, bóle głowy, bóle mięśni i stawów. Powiększają się węzły chłonne, pacjent ma bolesny suchy kaszel, któremu towarzyszy ból w klatce piersiowej, duszność podczas próby angażowania się w aktywność fizyczną. W miarę postępu limfadenopatii płuc pacjent zaczyna skarżyć się na ból serca i trudności w oddychaniu. Wynik zależy od etapu, na którym rozpoczęto leczenie - ale większość pacjentów po rozpoznaniu żyła przez co najmniej pięć lat. Interesujące jest, że istnieje ponad trzydzieści chorób, zjednoczonych w grupie "chłoniaków".
    • Białaczka limfatyczna. Przez długi czas rak ten, wpływający na układ szpiku kostnego, krwi i układu limfatycznego, był uważany za chorobę dzieci, ponieważ dotykał głównie dzieci od dwóch do czterech lat. Ale ostatnio coraz częściej znajduje się u dorosłych. Przejawia się w limfadenopatii, w tym w płucach, osłabieniu, utracie apetytu, aw konsekwencji w wadze. Wraz z postępem choroby u pacjenta rozwija się niedokrwistość, serce zaczyna boleć i występują trudności z oddychaniem. Pacjenci bez leczenia żyją nie dłużej niż trzy lata, a leczenie może przeżyć więcej niż dziesięć lat - wszystko zależy od indywidualnych cech.
    • Uszkodzenie przerzutowe. Powstaje w wyniku postępu złośliwej formacji zlokalizowanej w pobliżu płuc. Często limfadenopatia pojawia się w wyniku raka płuc, przełyku, żołądka, okrężnicy lub gruczołów mlecznych. Jednocześnie fakt, że węzły chłonne przenikają do przerzutów oznacza, że ​​rak jest już na trzecim lub czwartym etapie, a zatem będzie trudny do leczenia, a rokowanie nie będzie korzystne.

    W przypadku, gdy powiększenie węzłów chłonnych jest spowodowane przez złośliwy nowotwór w ciele, stosuje się następujące metody leczenia:

    • Immunoterapia. Zwiększa odporność i pozwala ciału na aktywną walkę.
    • Radioterapia. Niszczy komórki rakowe za pomocą promieniowania. Jest używany z ostrożnością, ponieważ negatywnie wpływa na ciało jako całość.
    • Operacja chirurgiczna. Odbiera organizmowi guz i dotknięte części.
    • Leczenie objawowe. Pomaga radzić sobie z objawami.

    Jeśli rak ustąpi, adenopatia wnęki ustąpi. Najważniejszą rzeczą jest zwrócenie uwagi na chorobę na czas i rozpoczęcie leczenia tak wcześnie, jak to możliwe.

    Choroby zakaźne

    Infekcja jest najczęstszą przyczyną, dla której istnieje węzłowa limfadenoza węzłów chłonnych płuc. Może to być spowodowane dużą różnorodnością patogenów, które wpływają na sposób jej manifestacji i optymistyczną prognozę.

    Adenopatia płuc występuje, gdy pacjent:

    • Gruźlica. Rosja jest uważana za kraj, w którym nie powiodła się gruźlica, dlatego łatwo jest ją złapać bez wizyty w przychodni i bez celowego kontaktu z pacjentami. Do limfadenopatii płuc dochodzi wiele jej postaci: od pierwotnej, która bezpośrednio wpływa na płuca, do postaci pośrednich, które wpływają na wzrok węzłów chłonnych. Charakteryzuje się bólem gruźlicy, rozdzierającym mokrym kaszlem, gorączką - pozostałe objawy zależą od konkretnej postaci.

    Interesujące jest to, że gruźlica jest uleczalna, ale wymaga aktywnej terapii: do leczenia stosuje się specjalne antybiotyki, środki przeciwzapalne, mukolityczne. Dużo uwagi poświęca się poprawie odporności - najlepszą opcją dla pacjenta będzie sanatorium, w którym będzie mógł chodzić na świeżym powietrzu, zrelaksować się i przylgnąć do reżimu.

    • Wirusowe zapalenie wątroby. Najczęściej jest to zapalenie wątroby typu C, które choć wpływa na wątrobę, charakteryzuje się procesem zapalnym, który atakuje całe ciało. Najczęściej występuje z minimalnymi określonymi objawami: pacjent ma śródpiersia powiększenie płuc, kaszel, osłabienie i zmęczenie. Czasami boli mnie głowa. W rezultacie pacjent przyjmuje chorobę przeziębienia i nosi ją na nogach. Tylko dziesiąta część wykazuje oznaki żółtaczki, a za nimi również marskość wątroby.

    Interesujące jest to, że forma, w której obserwuje się oznaki żółtaczki, jest najłatwiejsza do wyleczenia, ponieważ jest śledzona jako pierwsza. Dzięki bezobjawowemu przepływowi pacjent może zrozumieć, że coś się dzieje, już na etapie marskości.

    • Sarkoidoza. Charakteryzuje się powstawaniem lekkiego lokalnego zapalenia - granulki. W pojawi się pierwszy etap bardzo spuchnięte węzły chłonne po objawy pojawiają się: temperatura wzrasta do trzydziestu siedmiu i pięciu, jest zmęczenie i osłabienie, pacjent cierpi na suchy kaszel i ból w klatce piersiowej, miał bóle głowy i utrata apetytu.
    • HIV. Jest to spowodowane ludzkim wirusem niedoboru odporności, a konsekwencje można opisać jako trwały, stały spadek odporności. W tym przypadku powiększenie węzłów chłonnych płuc jest jednym z etapów przechodzenia większości zakażonych pacjentów.

    Interesujące jest to, że jeśli pacjent nie ma nowotworów złośliwych i żadnych chorób zakaźnych, lekarz zacznie podejrzewać, że jest nosicielem wirusa HIV i przeprowadza niezbędne badania. Możesz żyć z HIV, ale nie leczy.

    Powiększenie węzłów chłonnych płuc jest stanem, który towarzyszy większości głęboko przenikliwych zmian zakaźnych. Towarzyszy zapaleniu płuc, różyczce, brucelozie, opryszczce i innym chorobom. Do dokładnego określenia konieczna jest dokładna diagnoza.

    Utrata leków

    Niektóre grupy leków wymagających długotrwałego podawania mogą indukować odpowiedź immunologiczną, która w szczególności objawia się i limfadenopatia płucna. Wśród nich:

    • Antybiotyki. Jednym z wielu skutków ubocznych antybiotyków jest to, że są one w stanie wywołać limfadenopatię płuc. Dlatego mianowani są z taką ostrożnością, szczególnie ludzie, których ciało jest już osłabione.
    • Działanie przeciwnadciśnieniowe. Zażyj leki tej grupy z nadciśnieniem, aby ją zmniejszyć. Wśród ich działań niepożądanych jest powiększenie węzłów chłonnych.
    • Antymetabolity. Przygotowania tej grupy są konieczne, aby spowolnić lub całkowicie zatrzymać określone procesy biochemiczne. Są one stosowane, gdy pacjent ma złośliwy guz we wczesnym stadium.
    • Przeciwdrgawkowe. Są one stosowane w różnych sytuacjach, aby zapobiec przejściu prostego skurczu do skurczu - niektóre z nich są stosowane w leczeniu padaczki. Mają wiele skutków ubocznych i limfadenopatię płuc - jedną z nich.

    Wzrasta liczba węzłów chłonnych z powodu leków jako standardu w chorobach płuc: suchy kaszel, łagodna duszność, możliwa jest zmiana barwy głosu. Jeśli nie zauważysz tego w porę, pacjent może rozwinąć bóle serca lub zakłócić pracę przewodu pokarmowego - jeśli węzły staną się wystarczająco silne, aby zacząć naciskać nie tylko na płuca, ale także na inne narządy.

    Jeśli podczas badania profilaktycznego u pacjenta przyjmującego trwale przepisany lek, lekarz zauważył powiększenie węzłów chłonnych w okolicy tchawicy, musi go zmienić na inny.

    Dlatego tak ważne jest, nawet po otrzymaniu wizyty lekarskiej, aby od czasu do czasu odwiedzać lekarza - będzie on w stanie sprawdzić i śledzić początek patologicznego procesu zanim pojawią się objawy.

    Diagnostyka

    Najtrudniejsze, jeśli pacjent ma powiększenie węzłów chłonnych - w korzeniu prawego płuca, u nasady lewej strony, w opłucnej - jest ustalenie, co dokładnie jest spowodowane. Istnieje wiele opcji, dlatego diagnoza powinna być ostrożna i dokładna. Zwykle obejmuje metody, które nie wymagają żadnego wyposażenia:

    • Anamneza. Lekarz pyta pacjenta, czy ma jakiekolwiek objawy, a jeśli tak, to jak długo. Czy ma alergie, czy podobne choroby występowały u krewnych? W określonym momencie demon jest chory i jak bardzo jest chory.
    • Palpacja i badanie. Jeśli choroba zaszła daleko, możesz zobaczyć asymetrię klatki piersiowej i wyczuć wystające węzły chłonne.

    Instrumentalne metody przeprowadzane w szafach ze specjalnym wyposażeniem:

    • RTG. Wykonany jest w dwóch wersjach - z przodu iz boku. Pozwala zobaczyć, w jaki sposób znajdują się węzły chłonne i ile przekraczają normalny rozmiar.
    • Tomografia. Pozwala to na uzyskanie dokładniejszej reprezentacji niż na zdjęciu rentgenowskim, ponadto można zobaczyć nie tylko same węzły, ale także, w jaki sposób limfadenopatia płuc wpływa na tkanki.
    • Fibrobronoskopia i fibrogastronoskopia. W przełyku lub tchawicy wprowadza się specjalny aparat, który pozwala lekarzowi ocenić stan nabłonka od wewnątrz, z maksymalnym przybliżeniem. Pozwala rozróżnić uszkodzenia oskrzeli od uszkodzeń przewodu pokarmowego. Zabieg uważany jest za nieprzyjemny, ale jest niezwykle pouczający - a wszystkie dolegliwości mijają w ciągu kilku minut.

    Badania laboratoryjne, które wymagają pobierania próbek cząstek ciała przez kilka dni i pozwalają na ich zbadanie w najbardziej szczegółowy sposób:

    • Ogólne badania moczu, krwi i stolca. Pozwól, aby uformować pojęcie stanu organizmu i zidentyfikować obecność w nim procesu zapalnego.
    • Analizy dotyczące określonych zakażeń: HIV, zapalenie wątroby, kiła i inne. Pozwól ustalić, czy w krwi pacjenta znajduje się czynnik zakaźny.
    • Analizy dotyczące gruźlicy. Pozwól się dowiedzieć, czy w krwi pacjenta znajduje się prątek gruźlicy.
    • Biopsja. Pozwala to, za pomocą analizy tkanek z węzła chłonnego, ustalić, czy istnieją w nim specyficzne komórki rakowe, które wskazują na obecność guza.

    Najbardziej nieprzyjemne jest to, że limfadenopatia śródpiersia płuc jest chorobą, która może być całkowicie bezobjawowa. Najlepszą radą, jak tego uniknąć, jest regularne odwiedzanie lekarza w celu przeprowadzenia badania profilaktycznego przynajmniej raz w roku.

    Wtedy choroba zostanie wykryta na czas, a leczenie będzie szczególnie skuteczne.

    SARKOIDOZ. Przyczyny, objawy, leczenie

    Sarkoidozę - przewlekłą wielonarządową ziarniniakowe zaburzeniem o nieznanej etiologii, charakteryzującą się powstawaniem w wielu narządach ziarniniaków nabłonka komórek noncaseating, zakłócenie normalnego architektury chorego narządu lub narządów być traktowane nie jest w pełni uzasadnione.

    Termin "choroba przewlekła" oznacza, że ​​może on trwać przez długi czas, ale nie oznacza to, że pacjent zawsze czuje się chory. Termin "multisystem" oznacza, że ​​sarkoidoza może jednocześnie wpływać na kilka narządów lub układów ciała. W przypadku sarkoidozy zajęcie płuc jest typowe w 90% przypadków. Jednocześnie proces patologiczny może obejmować węzły chłonne, śledzionę, gruczoły ślinowe, skórę, kości, stawy, mięśnie i oczy. Mniej powszechna jest sarkoidoza wątroby, nerek, serca i układu nerwowego.

    Termin "ziarniniakowatość" odnosi się do tworzenia małych zapalnych guzków lub ziarniniaków w dotkniętej tkanką. Termin "ziarniak" pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego małe ziarno lub granulkę. Granuloma jest konglomeratem komórek odpornościowych, które normalnie uczestniczą w reakcjach obronnych organizmu. Te formacje znajdują się zarówno w narządach wewnętrznych, jak i na skórze.

    Termin "autoimmunologiczny" oznacza, że ​​choroba charakteryzuje się specyficzną odpowiedzią immunologiczną, nie tylko na czynniki obce, ale także na składniki tkanek własnego ciała.

    Pilność odkrywania sarkoidoza lekarzy ogólnych i różne specjały podyktowane zmianami w organizacji pomocy dla tej grupy pacjentów w Rosji. Od kilku dekad, pacjenci sarkoidoza byli obserwowani przez specjalistów TB (rachunkowości grupa VIII), natomiast pracownicy wiodących instytutów gruźlicy byli zdania, że ​​w obecnej sytuacji epidemiologicznej wskazane jest przeniesienie funkcji monitorowania chorych na sarkoidozę w klinice na miejsce zamieszkania (MV Shilova i inni, 2001).

    Sarkoidoza został po raz pierwszy opisany jako choroby skóry (łuszczyca brodawkowatego) Hutchinson 1869, przy czym w Besnier 1889 G. & Beck w 1899 g.; w oparciu o podobieństwo zmian histologicznych w skórze z mięsakiem, zaproponowano termin "sarkoida".

    Systemowy charakter choroby odnotował Bénier, który opisał przypadek równoczesnych zmian skórnych, obwodowych węzłów chłonnych i stawów szczotek. Później Schaumann (1917) ustalił uszkodzenie węzłów chłonnych obwodowych i klatki piersiowej, charakterystycznych dla sarkoidozy. W 1934 roku na międzynarodowym kongresie dermatologów w Strasburgu zasugerowano, że choroba nazywa się chorobą Bénie-Becka-Schaumanna, a od połowy XX wieku, termin "sarkoidoza" jest najczęściej używany.

    Częstość sarkoidozy jest bardzo niejednorodny, ale między innymi procesami i rozsianego ziarniniaka uważa się za najbardziej badane. Nowe przypadki są rejestrowane głównie w vozrastelet ze szczytem w locie, 2/3 pacjentów - kobiet. Niemniej jednak u osób starszych występuje sarkoidoza wieku dziecięcego i sarkoidozy. W Rosji, najbardziej dogłębne badania na sarkoidozę zostały przeprowadzone przez Centralny Instytut Gruźlicy baranów Petersburgu Instytut Pulmonologii i Instytut Badań Phthisiopulmonology rosyjski. Tak więc, według S. E. Borisov (1995), zapadalność na sarkoidozę w Rosji wynosi 3 populacje. W Woroneż 1987 częstość był 2,87 na 100 tys., A także w Smoleńszczyźnie wzrosła w ciągu ostatnich 15 lat, od 1,35 do 2,96 na 100 tys. Ludności. Częstość występowania sarkoidozy w Republice Tatarstanu w 2000 r. Wynosiła 14,8 na 100 tys. Ludności.

    Liczne badania epidemiologiczne potwierdzają wzrost zapadalności i rozpowszechnienia sarkoidozy na całym świecie. Podano dane, że liczba pacjentów z sarkoidozą wzrasta o 1,9% rocznie. Obecnie średnie rozpowszechnienie sarkoidozy na świecie wynosi 20 na 100 tysięcy osób (z 10 do 40 w różnych krajach). Częstość występowania sarkoidozy waha się od 1-2 do 17 na 100 000 osób. W Rosji wskaźniki te odpowiadają, odpowiednio, różnym danym i 2-5 populacji. Dane amerykańskich badaczy wskazują, że u osób rasy czarnej sarkoidoza występuje częściej niż w kolorze białym. Niezwykle rzadkie przypadki chorób wśród Indian, Eskimosów, Nowozelandczyków. Sarkoidoza występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn (w 53-66% przypadków, według różnych źródeł). Wiek 80% pacjentów to lata, chociaż wiadomo, że choroba może rozwinąć się w każdym wieku.

    ETIOLOGIA. Przyczyny sarkoidozy

    Etiologia sarkoidozy jest nieznana. Histologiczne podobieństwa i sarkoidozie ziarniniaki gruźlicy i wykrywanie u pacjentów z form sarkoidoza najdrobniejszych prątków daje powód, by sądzić, że sarkoidoza powoduje zmiany prątków. Omówiono etiologiczną rolę różnych bakterii, wirusów i grzybów oraz nieznanego patogenu. Najbardziej rozpowszechnioną hipotezą jest politeologiczny charakter choroby. Może zapalenie produktywne sarkoidoza reakcję ziarniniakową jest ochronną odpowiedzią organizmu, a po zakończeniu uderzenia dalszego czynnika etiologicznego.

    Ziarniniaki komórek nabłonka może powstać w różnych narządach: węzłów chłonnych, wątroby, śledziony, śliniankach, oczy, serca, skóra, mięsień, kość, jelito, ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Najczęściej są to intratakasowe węzły chłonne (VGLU) i płuca. Poprzedza tworzenie ziarniniaków i dalej towarzyszyć zapalenie naczyń i limfoidalnych, makrofagów infiltrację narządu (płuca tkanki - pęcherzyków płucnych). Sarkoidozie ziarniniaki mają charakterystyczne „opieczętowane” rodzaj, centralna część składa się z ich nabłonkowatokomórkowej i komórek olbrzymich multinucleate Pirogov-Langhansa, rozmieszczonych na obwodzie limfocytów, makrofagów, komórek plazmatycznych i fibroblastów. Sarkoidoza ziarniniaki są bardzo podobne do gruźlicy i grzybicy ziarniniaków obserwowanych i egzogennych alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych. W przypadku ziarniniaków sarkoidalnych martwica guzowata nie jest charakterystyczna, jak w gruźlicy; w części ziarniniaków może tworzyć się martwica włókien. Ziarniniaków mogą rozpuścić prawie całkowicie lub fibrozirovatsya, co prowadzi do rozwoju rozproszonego zwłóknieniem płuc, aż do „komórki” światło, które jest obserwowane jedynie 5-10% przypadków.

    Zaproponowano różne klasyfikacje sarkoidozy.

    Zgodnie z ICD-10 jest związany z sarkoidozą klasy III „choroby narządów krwiotwórczych oraz pewnych zaburzeń związanych mechanizm immunologiczny” jest podzielona w następujący sposób:

    • sarkoidoza węzłów chłonnych;

    • sarkoidoza płuc z sarkoidozą węzłów chłonnych;

    • sarkoidoza innych określonych i połączonych lokalizacji;

    Academician A.G. Khomenko w 1983 r. Zalecił alokację sarkoidozy układu oddechowego, sarkoidozy innych narządów i uogólnionej sarkoidozy.

    Najpowszechniej stosowana klasyfikacja, według której występują 3 etapy choroby:

    1 - izolowane uszkodzenie węzłów chłonnych klatki piersiowej;

    2 - połączona porażka VGLU i płuc;

    3 - połączona porażka VGLU i płuc z wyrażonymi rozległymi zmianami zwłóknieniowymi.

    W praktyce międzynarodowej przyjęto podział sarkoidozy klatki piersiowej na etapie opartym na wynikach badań radiologicznych.

    Etap 0. Nie ma zmian na rentgenogramie klatki piersiowej.

    Stadium I. Limfadenopatia dermatologiczna. Miąższ płuc nie ulega zmianie.

    Etap II. Limfadenopatia korzeni płuc i śródpiersia. Zmiany patologiczne w miąższu płucnym.

    Etap III. Patologia miąższu płucnego bez limfadenopatii.

    Etap IV. Nieodwracalne zwłóknienie płuc, pokazane jako etap rozwoju choroby (aktywny, regresji i stabilizacji), charakteru przepływu (spontanicznej regresji, odpowiednie rzutowo, postępujące), powikłania (zwężenie oskrzeli, niedodma, dróg oddechowych i płuc niewydolność serca) i resztkowe zmiany (zwłóknienie płuc rozedma płuc, zapalenie opłucnej).

    Ziarniniakowe zapalenie jest przewlekłym zapaleniem wykonania, w którym w zapalnego nacieku komórkowego zdominowany przez makrofagi pochodzące z monocytów krwi, nabłonkowatokomórkowej i komórek olbrzymich wielojądrowych utworzyły odgraniczone kompaktowych klastry. Szczególnym przypadkiem ziarniniakowe zapalenie jest nabłonkowatokomórkowy ziarniniak komórki wyizolowane wariantów z rozproszonym infiltracji fagocytach jednojądrzastych i ziarniniaka makrofagów. Rozwijać niezbędne ziarnikowatość zdolność etiologicznego (szkodliwy) środek w organizmie do powodowania nadwrażliwości typu opóźnionego (AA Priymak i wsp., 1997 YG). Patogeneza sarkoidozy opiera się na akumulacji limfocytów T z powodu odpowiedzi immunologicznej typu Th-1. Sarkoidoza nie towarzyszy całkowitego anergię, ponieważ znane objawy anergii obwodowej jest wysoki poziom aktywności immunologicznej makrofagów i limfocytów do miejsc procesów patologicznych. Z nieznanych powodów, aż aktywowane makrofagi i limfocyty, gromadzą się w szczególnym narządzie i wytwarzające zwiększone ilości interleukina, czynnik martwicy nowotworu (TNF-alfa). TNF-alfa jest uważana za kluczową cytokinę zaangażowaną w tworzenie ziarniniaka w sarkoidozie. Ponadto, sarkoidoza okazało niekontrolowane wytwarzanie przez aktywowane makrofagi 1-a-hydroksylazy (zazwyczaj jest wytwarzana w nerkach) z wysokim powinowactwem do 1,25 digidroksikaltsiferolu, która prowadzi do epizodów hiperkalcemii, która może służyć jako marker aktywności procesu, a czasem prowadzi do kamica nerkowa. Płucne makrofagi pęcherzykowe pośrednictwem reakcji z 1-alfa hydroksylacji stymuluje interferonu gamma i hamują glukokortykoidów. Rozwój reakcji ziarniniakowej wiąże się również z zaburzeniami mechanizmów apoptozy (programowanej śmierci komórki) komórek immunokompetentnych.

    Równocześnie nadmiar IL-10 uważany jest za czynnik prowadzący do spontanicznej remisji pęcherzyków płucnych w sarkoidozie. Co ciekawe, u pacjentów z sarkoidozą aktywność bakteriobójcza płynów BAL jest wyższa niż u zdrowych LL-37, lizozymu, alfadefenzyny i antileukoproteaz. Ponadto, peptyd przeciwbakteryjny LL-37 jest zlokalizowany w pęcherzykowych makrofagach, komórkach nabłonka oskrzeli i gruczołach oskrzelowych, co wskazuje na jego ochronną rolę śluzówki dróg oddechowych.

    Objawy sarkoidozy

    Kliniczne objawy sarkoidozy i stopień ich nasilenia są bardzo zróżnicowane. W większości przypadków charakterystyczne jest niedopasowanie między zadowalającym stanem ogólnym a ogromem zmiany w tkance płucnej i VGLU. Początek choroby może przebiegać bezobjawowo, stopniowo lub ostro. W przypadku braku objawów klinicznych, które obserwuje się u 10% pacjentów, choroba jest zwykle wykrywana na podstawie prześwietlenia klatki piersiowej. Najczęściej (u 2/3 pacjentów) występuje stopniowe wystąpienie choroby z niewielkimi objawami klinicznymi: ból w klatce piersiowej, między łopatkami, suchy kaszel, duszność z wysiłkiem fizycznym, ogólne złe samopoczucie. Zmiany osłuchowe w płucach są często nieobecne, czasami słychać ciężki oddech i suchy świst. Ostry początek choroby, obserwowany u około 1/4 pacjentów, charakteryzuje się gorączką, pojawieniem się rumienia nodosum, zapaleniem wielostawowym. Podczas badania wykrywa się rumień guzowaty - fioletowo-czerwone, gęste (indukcyjne) węzły, które często pojawiają się na goleniach.

    Ten kompleks objawów w sarkoidozie VGLU jest charakterystyczny dla zespołu Léfgrena. Często sarkoidoza atakuje gruczoły ślinowe, co objawia się ich obrzękiem, uciskiem i suchością w jamie ustnej. Połączenie sarkoidozy VGLU, gruczołów ślinowych, oczu (zapalenie tęczówki i nerwu twarzowego) nazywa się zespołem Heerfordta. Ostry początek sarkoidozy nie jest rokowniczo niekorzystnym objawem, w takich przypadkach charakterystyczne jest szybkie i całkowite ustąpienie zmian w zajętych narządach, a znaczna symptomatologia pozwala na ustalenie rozpoznania w czasie i rozpoczęcie leczenia.

    Sarkoidoza układu oddechowego jest połączona ze zmianami pozapłucnymi u prawie 20% pacjentów. Najczęstsze pozapłucne lokalizacje tego procesu to obwodowe węzły chłonne (do 40%), skóra i tkanki podskórne (około 20%), nerki, wątroba, śledziona, serce, układ nerwowy. Niedobór tarczycy, gardła, kości, gruczołów sutkowych jest mniej prawdopodobny. Nienaruszone nadnercze pozostają w sarkoidozie. Pozapłucna lokalizacja sarkoidozy ma zwykle charakter wielorakie, a jej obecność z reguły predeterminuje nawracający przebieg choroby.

    Istnieją dwa główne sposoby identyfikacji pacjentów z sarkoidozą. Udział badań profilaktycznych, w tym fluorografii, wynosi od 1/3 do 1/2 przypadków, głównie z bezobjawowym lub stopniowym początkiem choroby. Od 1/2 do 2/3 pacjentów rozpoznaje się podczas zwracania się do lekarzy, zarówno w związku z klinicznymi objawami sarkoidozy, jak i innymi chorobami.

    Wzmocnienie dyfuzyjne i wzbogacenie układu płucnego z powodu śródmiąższowej infiltracji, rozproszonych małych cieni ogniskowych.

    Głównymi zadaniami diagnozy sarkoidozy są: izolacja charakterystycznego kompleksu objawów klinicznych i angiograficznych, histologiczna weryfikacja diagnozy oraz określenie aktywności procesu.

    Najważniejszą rolę w wykryciu i ustaleniu wstępnej diagnozy ma radiografia; Tomografia tomograficzna i płucna w płaszczyźnie korzeni z poprzecznym rozmazaniem cieni, tomografia komputerowa jest stosowana jako metoda rafinacji. Podstawą radiologicznych objawów sarkoidozy układu oddechowego stanowią hilar powiększenie węzłów chłonnych, rozpowszechniania i śródmiąższowe zmiany spowodowane przez zjawiska pęcherzyków płucnych i włóknienia. Sarkoidoza charakteryzuje się obustronnym wzrostem VLU głównie grup oskrzelowo-płucnych, chociaż w 5-8% przypadków obserwuje się jednostronne uszkodzenie, które może powodować trudności diagnostyczne. Objawy adenopatii wewnątrz klatki piersiowej obserwuje się w izolacji w sarkoidozie VGLU lub w połączeniu ze zmianami w tkance płucnej w sarkoidozie VGLU i płuc. Rozsiew płucny charakteryzuje się rozproszonymi ogniskowymi cieniami o średnicy 2 do 7 mm, grawitującymi w kierunku błon opłucnowych i naczyń krwionośnych i ściślej umieszczonymi w strefach pachowych. Zmiany śródmiąższowe przejawiają się drobnym zniekształceniem układu płucnego spowodowanym infiltracją międzyblokowych struktur śródmiąższowych. Często obserwowany objaw "oszronionego szkła" - rozlany spadek przezroczystości tkanki płucnej, który jest przejawem zapalenia pęcherzyków płucnych.

    Mniej powszechne są zmiany w typie zapalenia płuc wywołane przez infiltrację i hipowentylację płuc. Pojedyncze zmiany w płucach bez adenopatii obserwuje się u około 5% pacjentów z sarkoidozą. W sarkoidozie rzadko można wykryć wysięk w jamach opłucnowych i jamach w płucach.

    Kombinacja objawów klinicznych i charakterystycznego kompleksu objawów rentgenowskich pozwala na zdiagnozowanie sarkoidozy narządów oddechowych w 30-40% przypadków. Niemniej jednak brak potwierdzenia histologicznego jest często źródłem błędów diagnostycznych, które występują u 40-50% pacjentów.

    Weryfikację sarkoidozy przeprowadza się na podstawie badania histologicznego biopsji dotkniętych narządów. Dostatecznie sposób informacyjny (80%) jest dopłucnie transbronchialnej biopsji, pozwalając na uzyskanie na histologicznego fragmentu tkanki płucnej. Bardziej pouczający (do 95%), ale także bardziej traumatyczna mediastinoskopia i mediastinotomia. Znane i inny konkretny sposób potwierdzenia diagnozy sarkoidozy - próbki Kveim zaproponowany w 1941 roku homogenatu tkanki węzłów chłonnych i śledziony u pacjenta sarkoidozy Kveim (antygen) podaje się śródskórnie badanego. Miejscu wstrzyknięcia jeden miesiąc utworzonych sarkoidozowych ziarniniaków, które wykrywają histologicznie spreparowanych część skóry. Informatywność metody wynosi 60-70%. Obecnie test Kweima jest rzadko używany ze względu na trudność wykonania i niebezpieczeństwo przeniesienia infekcji.

    Aktywność procesu zapalnego w sarkoidozie można ocenić na podstawie wielu testów laboratoryjnych. Hemogram może wystąpić zarówno leukopenia i umiarkowany leukocytozę i absolutną limfopenia i monocytoza. U 2/3 pacjentów stwierdza się umiarkowaną białkomocz. Hiperkalciurię i hiperkalcemię obserwuje się u 15-20% pacjentów. Najważniejsze cechy aktywności sarkoidoza: zwiększenie zawartości limfocytów (więcej niż 8%) w oskrzelowo przemycia osadu; gromadzenie cytrynianu galu-67 przez aktywowane elementy makrofagów w dotkniętych narządach, wykrywane podczas skanowania; zwiększenie stężenia enzymu konwertującego angiotensynę w surowicy wytwarzanego przez komórki nabłonkowe ziarniaków sarkoidozowych. Limfocytoza w popłuczynach oskrzelowo charakterystycznych sarkoidozy aktywnego zarówno w obecności zmian w płucach i sarkoidozy VGLU bez zmiany radiologiczne wykrywalnych w tkankach płuc, płukanie oskrzelowo zatem informacyjny wszystkich postaciach sarkoidozy.

    Spirography i pneumotachograf można wykryć niektórych pacjentów z sarkoidozą układu oddechowego i choroby obturacyjnej restrykcyjnej, ostrości, która jest zazwyczaj znikoma i nie odpowiadają na rozległość uszkodzenia płuc. Sarkoidoza VGLU często trzeba odróżnić gruźlicy VGLU śródpiersia postać choroby Hodgkina, chłoniaków oraz innych jersinioza, przerzuty nowotworowe do węzłów chłonnych śródpiersia, mononukleoza zakaźna zamostkowym wole, potworniak, oskrzeli cyst. Sarkoidozy płuc wymaga diagnostyki różnicowej rozsianego gruźlica rakowatość, raka oskrzelikowo, pylicy płuc, toksoplazmoza, zapalenie pęcherzyków płucnych, leiomyomatosis i wielu innych chorób, które charakteryzują się rozpowszechniania płuc.

    LECZENIE SARCOIDOZY

    Wszystkie metody leczenia sarkoidozy opierają się na hamowaniu reakcji zapalnej i zapobieganiu transformacji włóknistej przez ziarniniaki. Obecnie, najbardziej skutecznym sposobem leczenia sarkoidozy są kortykosteroidy, które mają silne działanie przeciwzapalne, poprzez hamowanie produkcji immunoglobulin, interleukiny i innych mediatorów stanu zapalnego.

    Kwestia wskazań do rozpoczęcia leczenia kortykosteroidami nie została jednoznacznie rozstrzygnięta. Zgodnie z jednym skrajnym punktem widzenia, obecność aktywnego procesu zapalnego i możliwość tworzenia nieodwracalnych zmian włóknistych w narządach wymagają rozpoczęcia leczenia natychmiast po rozpoznaniu. Z drugiej strony, wysokie prawdopodobieństwo spontanicznej regresji z całkowitym ustąpieniem zmian zapalnych i prawdopodobieństwem powikłań po leczeniu sprawia, że ​​wczesne rozpoczęcie leczenia we wszystkich przypadkach jest nieodpowiednie. Przyczyną trudności w określeniu taktyk terapeutycznych jest to, że większość pacjentów nie jest w stanie wiarygodnie przewidzieć dalszego przebiegu w wykrywaniu choroby.

    Bezwzględnymi wskazaniami do natychmiastowego rozpoczęcia leczenia jest obecność uszkodzenia serca i oczu ze względu na ryzyko rozwoju zagrażających życiu powikłań i utraty wzroku.

    Wskazane jest również podawanie kortykosteroidów w następujących przypadkach:

    • ostry początek sarkoidozy o wysokiej aktywności procesu zapalnego, objawiającej się zapaleniem wielostawowym i rumieniem guzowatym;

    • Znaczące postępujące uszkodzenie tkanki płucnej z wyraźnym upośledzeniem czynności oddechowej;

    • połączenie sarkoidozy układu oddechowego z dowolną lokalizacją pozapłucną, gdy prawdopodobieństwo postępu lub nawrotu choroby jest wysokie;

    • nawrót sarkoidozy z ciężkimi objawami klinicznymi i zaburzeniami czynnościowymi.

    W innych przypadkach, szczególnie przy pierwotnej identyfikacji sarkoidozy, kwestia potrzeby leczenia ustala się po 3-6 miesiącach monitorowania pacjenta.

    Leczenie kortykosteroidami zwykle odbywa się przez długi czas: przez 6-8 miesięcy. Krótki (3-miesięczny) cykl leczenia nie wystarcza do uzyskania trwałej remisji, a prawdopodobieństwo nawrotu jest znacznie zwiększone. Dawki kortykosteroidów stosowane w sarkoidozie wynoszą od 20 do 80 mg równoważnika prednizonu na dzień. Optymalne pod względem stosunku skuteczności i efektów ubocznych leczenia jest początkowa dzienna dawka. Ostatnie dzienne spożycie leków u 70-80% pacjentów jest determinowane przez wyraźną pozytywną dynamikę, przejawiającą się w poprawie klinicznej i zmniejszeniu zmian w płucach i VGLU na zdjęciach radiologicznych. Częstość umiarkowanych działań niepożądanych terapii kortykosteroidami zwykle nie przekracza 15%. Intensywne (co drugi dzień) przyjmowanie kortykosteroidów pozwala osiągnąć poprawę nieco później - w ciągu 2-3 miesięcy, ale częstotliwość i nasilenie skutków ubocznych leczenia zmniejsza się 1,5-2 razy. Po zarejestrowaniu pozytywnego efektu leczenia kortykosteroidami, możliwe jest przejście z codziennego leczenia na terapię przerywaną: dawka jest stopniowo zmniejszana do całkowitego usunięcia, a monitorowanie pacjenta trwa nadal (patrz poniżej). Pożądane jest stosowanie leków kortykosteroidowych o lepszej tolerancji (metylo-prednizolon, triamizololon, betametazon). Kortykosteroidy należy łączyć z preparatami potasu, jeśli to konieczne, stosować znane leki w celu skorygowania skutków ubocznych leczenia.

    Inne metody leczenia sarkoidozy można uznać za alternatywę lub uzupełnienie podstawowej terapii kortykosteroidami ogólnoustrojowymi w przypadkach, gdy istnieją przeciwwskazania lub ograniczenia dotyczące jej stosowania.

    Wyniki zastosowania sarkoidozy wziewnych kortykosteroidów (dipropionian beklometazonu, flunisolid, flutikazon) są oceniane niejednoznacznie. Niewątpliwie wskazane jest przepisanie preparatów miejscowych w przypadkach uszkodzenia błony śluzowej oskrzeli, które wykrywa się u 20% pacjentów. Jednocześnie brak działania ogólnoustrojowego, który pozwala uniknąć wielu powikłań, jednocześnie zmniejsza działanie terapeutyczne miejscowych steroidów.

    Do leczenia sarkoidozy stosowanych jako niesteroidowe leki przeciwzapalne (delagil, Plaquenil), przeciwutleniacze (alfa-tokoferol, Ascorutinum, tiosiarczan sodu). Skuteczność takiego leczenia jest o wiele skromniejsza niż wyniki systemowej terapii kortykosteroidami.

    Profilaktyczny przebieg leczenia przeciwgruźliczego (zwykle z lekami GINC), w połączeniu z kortykosteroidami, powinien być przepisywany tylko pacjentom z sarkoidozą, którzy mają resztkowe zmiany po gruźlicy.

    W leczeniu pacjentów z sarkoidozą stosuje się z powodzeniem szereg metod niefarmakologicznych. Rozładunek i terapia dietetyczna ma silne działanie immunosupresyjne, a także stymuluje funkcję nadnerczy.

    KWCZ-terapia jest skuteczną metodą fizjoterapeutyczną dla sarkoidozy.

    Przebieg 20 procedur ekspozycji o długości fali 5,6, 6,4 lub 7,1 mm na obszarze grasicy pozwala uzyskać poprawę z aktywną, nowo zdiagnozowaną sarkoidozą lub nawrotem choroby. Skuteczniejsze jest łączenie KWCZ-terapii z obniżonymi dawkami (10-15 mg na dobę) kortykosteroidów.

    Dobre wyniki leczenia pacjentów z sarkoidozą są spowodowane zastosowaniem plazmaferezy, której działanie polega na usunięciu mediatorów stanu zapalnego, kompleksów immunologicznych i polepszeniu mikrokrążenia z osoczem krwi. Plazmafereza jest wskazana w przypadku niewystarczającego działania podstawowego leczenia kortykosteroidami lub w przypadkach ograniczonej możliwości jego wykonania (na przykład u pacjentów z cukrzycą, ciężkim nadciśnieniem tętniczym, wrzodami trawiennymi). Proponuje się różne reżimy prowadzenia plazmaferezy. Dobre wyniki uzyskano, wykonując cykl 3-4 objętości plazmaferezy w odstępie 5-7 dni.

    Efekt leczenia z dobrą tolerancją jest znacznie zwiększony, gdy połączenie plazmaferezy z małymi dawkami (10-15 mg na dobę) kortykosteroidów.

    Pobyt pacjentów z sarkoidozą w szpitalu ogranicza się do okresu badania w celu ustalenia diagnozy i oceny tolerancji przepisanego leczenia (zwykle od 1 do 1,5 miesiąca). Przebieg rozładunku i dietoterapii oraz inwazyjne metody leczenia powinny być również prowadzone w klinice. Leczenie jest kontynuowane w warunkach ambulatoryjnych. Przy zadowalającym dobrostanie pacjentów i dobrej tolerancji leczenia, pacjent nie przeciwdziała aktywności zawodowej.

    Przebieg sarkoidozy jest w większości przypadków korzystny: u 20% pacjentów dochodzi do spontanicznej regresji, w połowie po przebiegu leczenia nie dochodzi do nawrotu.

    Powtarzający się przebieg obserwowano w 25%, a postępujący - tylko u 5% pacjentów.

    Przez wiele lat badania i monitorowanie pacjentów z sarkoidozą w naszym kraju prowadzono głównie w oparciu o urządzenia przeciwgruźlicze. Zgodnie z aktywnością choroby, pacjenci z sarkoidozą są określani do jednej z trzech podgrup z grupy VIII zapisów dotyczących dyspensacji przeciw TB.

    Podgrupa VIII-A składa się z pacjentów z nowo zdiagnozowaną aktywną sarkoidozą. Ich badanie, w tym badanie lekarskie, radiografia, kliniczne badanie krwi i spirografia, jest powtarzane co 3 miesiące w pierwszym roku i co 6 miesięcy w drugim roku obserwacji. Podgrupa VIII-B obejmuje pacjentów z nawrotami i postępującym przebiegiem sarkoidozy.

    Pacjenci tej podgrupy otrzymujący leczenie kortykosteroidami są obserwowani co kwartał. Pacjenci z podgrupą VIII-B (z nieaktywną sarkoidozą) obserwowali 1 raz w roku. Jeśli nie ma nawrotów przez 2 lata, można je usunąć z rejestru, ale możliwość nawrotu sarkoidozy po długotrwałej remisji czyni bardziej celowym obserwowanie pacjentów w podgrupie VIII-B. Pacjenci z pozapłucną lokalizacją sarkoidozy muszą również być monitorowani przez odpowiednich specjalistów.

    Tak więc, chociaż etiologia sarkoidozy pozostaje niespokojna, a wiele nierozwiązanych problemów wymaga dalszych badań tej choroby, diagnoza i leczenie sarkoidozy są dobrze zaprojektowane, aby zapewnić pacjentom satysfakcjonujący poziom jakości życia.