Formalne elementy krwi

Diety

Krew jest płynną postacią tkanki łącznej, która jest w ciągłym ruchu. Dzięki temu zapewnia wiele funkcji - odżywczych, ochronnych, regulacyjnych, humoralnych i innych. Zwykle krwinki tworzą około 45%, reszta jest zajęta przez osocze. W artykule zastanowimy się, jakie cząstki zawierają istotną tkankę łączną, a także ich podstawowe funkcje.

Funkcje krwi

Komórki krwi są bardzo ważne dla prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. Naruszenie tej kompozycji prowadzi do rozwoju różnych chorób.

  • humoralny - transport substancji do regulacji;
  • układ oddechowy - odpowiedzialny za transfer tlenu do płuc i innych narządów, usuwanie dwutlenku węgla;
  • Wydalanie - zapewnia eliminację szkodliwych produktów przemiany materii;
  • termoregulacja - przenoszenie i redystrybucja ciepła w ciele;
  • Ochronny - pomaga neutralizować patogenne drobnoustroje, uczestniczy w reakcjach immunologicznych;
  • homeostatyczny - utrzymywanie wszystkich procesów metabolicznych na normalnym poziomie;
  • odżywka - transfer składników odżywczych z narządów, gdzie są syntetyzowane do innych tkanek.

Wszystkie te funkcje są zapewnione dzięki leukocytom, erytrocytom, płytkom i niektórym innym elementom.

Erytrocyty

Krwinki czerwone lub erytrocyty są komórkami transportowymi z dwuwypukłą postacią dyskową. Taka komórka składa się z hemoglobiny i niektórych innych substancji, dzięki czemu tlen jest transportowany przez wszystkie tkanki przy pomocy przepływu krwi. Czerwone krwinki pobierają tlen do płuc, a następnie przenoszą je do narządów, powracając stamtąd dwutlenkiem węgla.

Tworzenie się erytrocytów odbywa się w czerwonym szpiku kostnym o długich kościach rąk i stóp (w dzieciństwie) oraz w kościach czaszki, kręgosłupa i żeberkach (u dorosłych). Całkowity czas życia pojedynczej komórki wynosi około 90-120 dni, po czym ciała są podatne na hemolizę, która odbywa się w tkankach śledziony i wątroby, są usuwane z organizmu.

Pod wpływem różnych chorób dochodzi do przerwania tworzenia czerwonych krwinek i zniekształcenia ich kształtu. Powoduje to zmniejszenie wydajności ich funkcji.

Ważne! Badanie ilości i jakości erytrocytów stanowi ważną wartość diagnostyczną.

Leukocyty

Leukocyty to białe krwinki pełniące funkcję ochronną. Istnieje kilka rodzajów tych komórek, różniących się celem, strukturą, pochodzeniem i pewnymi innymi cechami.

Leukocyty powstają w czerwonym szpiku kostnym i węzłach chłonnych. Ich rola w ciele - ochrona przed wirusami, bakteriami, grzybami i innymi chorobotwórczymi mikroorganizmami.

Neutrofile

Neutrofile są jedną z grup ciałek krwi. Te komórki należą do najliczniejszych gatunków. Stanowią one do 96% wszystkich leukocytów.

Kiedy ogniska zakażenia dostają się do organizmu, ciała te szybko przenoszą się do miejsca lokalizacji obcego mikroorganizmu. Dzięki szybkiemu mnożeniu komórki te szybko neutralizują wirusy, bakterie i grzyby, w wyniku czego umierają. To zjawisko w medycynie nazywało się fagocytozą.

Eozynofile

Stężenie we krwi eozynofilów jest mniejsze, ale pełnią one równie ważną funkcję ochronną. Po wejściu w ciało obcych komórek, eozynofile gwałtownie się przemieszczają, aby wyeliminować je do dotkniętego obszaru. Łatwo wnikają w tkanki naczyń krwionośnych, absorbują nieproszonych gości.

Inną ważną funkcją jest komunikacja i absorpcja niektórych mediatorów alergii, w tym histaminy. Oznacza to, że eozynofile pełnią rolę antyalergiczną. Ponadto skutecznie zwalczają robaki i inwazje robaków.

Monocyty

Główną rolą tego typu leukocytów jest wchłanianie martwych tkanek, eliminacja drobnoustrojów, procesy nowotworowe, pasożytnicze formy życia. Często komórki te nazywa się "dozorcami ciała". To imię otrzymali dzięki swojej zdolności do aktualizacji krwi, a tym samym jej oczyszczenia.

  • neutralizacja zakażeń mikrobiologicznych;
  • odbudowa uszkodzonych tkanek;
  • ochrona przed tworzeniem się guza;
  • fagocytoza dotkniętej i martwej tkanki;
  • toksyczny wpływ na inwazje robaków, które dostają się do organizmu.

Monocyty są odpowiedzialne za syntezę białka interferonu. To interferon, który zapewnia blokadę rozprzestrzeniania się wirusów, przyczynia się do zniszczenia otoczki patogenów.

Bazofile

Podobnie jak inne elementy krwi, bazofile są produkowane w tkankach czerwonego szpiku kostnego. Po syntezie dostają się one do krwioobiegu człowieka, gdzie mają około 120 minut, po czym są przenoszone do tkanek komórkowych, gdzie pełnią swoje główne funkcje, wynoszą od 8 do 12 dni.

Główną rolą tych komórek jest szybkie wykrywanie i neutralizowanie alergenów, powstrzymywanie ich rozprzestrzeniania się wokół ciała, wywoływanie innych granulocytów w miejscu, w którym są rozmieszczone ciała obce.

Oprócz udziału w reakcjach alergicznych, bazofile są odpowiedzialne za przepływ krwi w cienkich naczyniach włosowatych. Rola komórek w ochronie organizmu przed wirusami i bakteriami, a także w tworzeniu odporności jest bardzo mała, mimo że ich główną funkcją jest fagocytoza. Ten rodzaj leukocytów bierze czynny udział w procesie krzepnięcia krwi, zwiększa przepuszczalność naczyń, aktywnie uczestniczy w skurczu niektórych mięśni.

Limfocyty

Limfocyty są najważniejszymi komórkami układu odpornościowego, wykonującymi szereg skomplikowanych zadań. Należą do nich:

  • rozwój przeciwciał, zniszczenie patogennej mikroflory;
  • umiejętność rozróżniania "własnych" i "innych" komórek w ciele;
  • eliminacja mutujących komórek;
  • zapewniające uczulenie organizmu.

Komórki odpornościowe są podzielone na limfocyty T, limfocyty B i limfocyty NK. Każda z grup spełnia swoją funkcję.

Limfocyty T

Przez poziom tych ciał we krwi można zidentyfikować te lub inne zaburzenia immunologiczne. Wzrost ich liczby wskazuje na zwiększoną aktywność ochrony naturalnej, co wskazuje na zaburzenia immunoproliferacyjne. Niski poziom wskazuje na zaburzenia odporności. Podczas badania laboratoryjnego bierze się pod uwagę liczbę limfocytów T i inne jednorodne elementy, co pozwala ustalić diagnozę.

Limfocyty B

Komórki tego rodzaju mają określoną funkcję. Ich aktywacja występuje tylko w tych warunkach, kiedy pewne typy patogenów przenikają do organizmu. Mogą to być szczepy wirusa, pewna postać infekcji bakteryjnej, białka lub inne chemikalia. Jeśli patogen ma inny charakter, limfocyty B nie mają na to wpływu. Oznacza to, że główną funkcją tych ciał jest synteza przeciwciał i działanie humoralnej obrony organizmu.

Limfocyty NK

Ten typ przeciwciała może reagować na dowolny patogenny mikroorganizm, przed którym limfocyty T są bezsilne. Z tego powodu limfocyty NK nazywane są naturalnymi zabójcami. To właśnie te ciała skutecznie zwalczają komórki onkologiczne. Do tej pory prowadzone są aktywne badania nad tym elementem krwi w dziedzinie leczenia raka.

Płytki krwi

Trombocyty są nazywane małymi, ale bardzo ważnymi komórkami krwi, bez których zatrzymanie krwawienia i gojenie się ran byłoby niemożliwe. Ciała te syntetyzuje się, dzieląc małe cząsteczki cytoplazmy z dużych formacji strukturalnych - megakariocytów znajdujących się w czerwonym szpiku kostnym.

Płytki krwi biorą czynny udział w procesie krzepnięcia krwi, tak że rany i otarcia mają właściwość gojenia. Bez tego jakiekolwiek uszkodzenie skóry lub narządów wewnętrznych byłoby śmiertelne dla osoby.

Jeśli naczynie ulegnie uszkodzeniu, płytki krwi szybko sklejają się, tworząc skrzepy krwi, które zapobiegają dalszemu krwawieniu.

Norma żywiołów we krwi

Aby wykonać wszystkie niezbędne funkcje krwi, liczba wszystkich ukształtowanych elementów musi spełniać określone standardy. W zależności od wieku wskaźniki te ulegają zmianie. W tabeli można znaleźć dane na temat tego, które liczby są uważane za normalne.

Wszelkie odchylenia od normy służą jako usprawiedliwienie dla dalszego badania pacjenta. Aby uniknąć fałszywych wskazań, ważne jest, aby dana osoba zastosowała się do wszystkich zaleceń dotyczących oddawania krwi do badań laboratoryjnych. Aby przekazać analizę należy rano na pusty żołądek. Wieczorem przed wizytą w szpitalu ważne jest, aby zrezygnować z ostrych, wędzonych, słonych potraw i napojów alkoholowych. Pobieranie krwi odbywa się wyłącznie w laboratorium przy użyciu jałowych urządzeń.

Regularne dostarczanie testów i szybkie wykrywanie niektórych naruszeń pomoże w odpowiednim czasie zdiagnozować różne patologie, przeprowadzić leczenie, zachować zdrowie przez wiele lat.

Erytrocyty i leukocyty

Gra fabularna w studium tematu "Krew"

Krew pod mikroskopem

Gra ma formę konferencji prasowej w celu omówienia problemu struktury komórek krwi i ich funkcji w ciele. Rola korespondentów gazet i czasopism z zakresu hematologii, specjalistów hematologii i transfuzji krwi jest wykonywana przez studentów. Wstępnie określone tematy do dyskusji i przemówienia "ekspertów" na konferencji prasowej.

1. Erytrocyty: cechy struktury i funkcji.
2. Niedokrwistość.
3. Transfuzja krwi.
4. Leukocyty, ich struktura i funkcje.

Przygotowano pytania, które zostaną zadane przez "ekspertów" obecnych na konferencji prasowej.
W lekcji wykorzystano tabelę "Krew" oraz tabele przygotowane przez uczniów.

TABELA
Formalne elementy krwi

Grupy krwi i warianty ich transfuzji

Oznaczanie grup krwi na szkle laboratoryjnym

Badacz Instytutu Hematologii. Drodzy koledzy i dziennikarze, pozwólcie mi otworzyć naszą konferencję prasową.

Korespondent czasopisma "Science and Life". Wiesz, że krew składa się z plazmy i komórek. Chciałbym wiedzieć, jak i przez kogo zostały odkryte czerwone krwinki.

Badacz. Pewnego razu Antony van Leeuwenhoek przeciął palec i zbadał krew pod mikroskopem. W jednorodnym czerwonym płynie dostrzegł liczne formacje o różowawym zabarwieniu, przypominające marmury. Pośrodku były nieco lżejsze niż na krawędziach. Levenguk nazwał je czerwonymi kulkami. Następnie zaczęto nazywać je krwinkami czerwonymi.

Korespondent czasopisma "Chemia i życie". Ile osób ma czerwone krwinki i jak można je policzyć?

Badacz. Po raz pierwszy liczenie czerwonych krwinek wykonał asystent Instytutu Patologii w Berlinie, Richard Tom. Stworzył aparat, który był grubym szkłem z zagłębieniem na krew. W dolnej części wnęki wygrawerowano siatkę widoczną tylko pod mikroskopem. Krew rozcieńczono 100 razy. Policz liczbę komórek powyżej siatki, a następnie pomnóż liczbę przez 100. W 1 ml krwi znajdowało się tyle czerwonych krwinek. W sumie zdrowa osoba ma 25 trylionów erytrocytów. Jeśli ich liczba zmniejszy się, powiedzmy, do 15 bilionów, to ta osoba jest nieco chora. W takim przypadku transport tlenu z płuc do tkanki zostaje przerwany. Przychodzi głód tlenu. Jego pierwszą oznaką jest duszność podczas chodzenia. Pacjent zaczyna odczuwać zawroty głowy, hałas w uszach, zmniejsza się zdolność do pracy. Lekarz stwierdza, że ​​pacjent ma niedokrwistość. Niedokrwistość jest uleczalna. Zwiększone odżywianie i świeże powietrze pomagają przywrócić zdrowie.

Dziennikarz gazety "Komsomolskaja Prawda". Dlaczego czerwone krwinki są tak ważne dla ludzi?

Badacz. Żadna komórka naszego ciała nie jest jak krwinki czerwone. Wszystkie komórki mają jądra i nie mają erytrocytów. Większość komórek jest nieruchoma, czerwone krwinki poruszają się, choć nie niezależnie, ale z przepływem krwi. Erytrocyty mają czerwony kolor z powodu zawartego w nich pigmentu - hemoglobiny. Natura doskonale przystosowała czerwone krwinki do spełnienia podstawowej roli - transport tlenu: z powodu braku jądra komórkowego uwalniana jest dodatkowa przestrzeń dla hemoglobiny, która jest wypełniona komórką. Jeden erytrocyt zawiera 265 cząsteczek hemoglobiny. Głównym zadaniem hemoglobiny jest transport tlenu z płuc do tkanek.
Kiedy krew przechodzi przez naczynia włosowate płucne, hemoglobina, w połączeniu z tlenem, zamienia się w związek hemoglobiny z tlenem - oksyhemoglobiną. Oxyhemoglobin ma jasny szkarłatny kolor - to wyjaśnia szkarłatny kolor krwi w małym krążku krwi. Taką krew nazywa się tętniczym. W tkankach ciała, w których krew z płuc dostaje się do naczyń włosowatych, tlen jest oddzielany od oksyhemoglobiny i wykorzystywany przez komórki. Uwolniona w tym samym czasie hemoglobina zwiększa ilość nagromadzonego dwutlenku węgla w tkankach, tworzy się karboksyhemoglobina.
Jeśli ten proces się zatrzyma, komórki ciała zaczną umierać w ciągu kilku minut. W naturze istnieje inna substancja, która jest tak aktywna jak tlen, jest związana z hemoglobiną. Jest to tlenek węgla lub tlenek węgla. Wchodząc w związek z hemoglobiną, tworzy methemoglobinę. Hemoglobina następnie tymczasowo traci zdolność do łączenia się z tlenem i powoduje ciężkie zatrucia, czasami prowadzące do śmierci.

Korespondent gazety "Izwiestija". W niektórych chorobach dana osoba otrzymuje transfuzję krwi. Kto pierwszy zaklasyfikował grupy krwi?

Badacz. Pierwszym, który rozróżniał grupy krwi, był dr Karl Landsteiner. Ukończył Uniwersytet Wiedeński i studiował właściwości ludzkiej krwi. Landsteiner wziął sześć probówek z krwią różnych ludzi, dał je uspokoić. Krew podzielono na dwie warstwy: górną - słomkowożółtą, a dolną - czerwoną. Górna warstwa to surowica, a dolna to krwinki czerwone.
Landsteiner wymieszał czerwone krwinki z jednej probówki z surowicą z drugiej. W niektórych przypadkach erytrocyty z jednorodnej masy, które reprezentowały wcześniej, zostały rozbite na oddzielne małe skrzepy. Pod mikroskopem było jasne, że składają się z erytrocytów przylegających do siebie. W innych probówkach nie tworzyły się skrzepy.
Dlaczego surowica z jednej probówki sklejała erytrocyty z drugiej probówki, ale nie przykleiła czerwonych krwinek z trzeciej probówki? Dzień po dniu Landsteiner powtórzył eksperymenty, uzyskując takie same wyniki. Jeśli erytrocyty jednej osoby są sklejone ze sobą przez surowicę innego, uzasadnionego Landsteinera, oznacza to, że w antygenach czerwonych krwinek są przechowywane, aw surowicy - przeciwciała. Antygeny znajdujące się w czerwonych ciałkach krwi różnych ludzi, Landsteiner wyznaczył łacińskie litery A i B oraz przeciwciała do nich - greckie litery aib. Łączenie czerwonych krwinek nie występuje, jeśli nie ma przeciwciał przeciwko ich antygenom w surowicy. Dlatego naukowiec konkluduje, że krew różnych ludzi nie jest taka sama i powinna być podzielona na grupy.
Przeprowadził tysiące eksperymentów, aż wreszcie ustalił: krew wszystkich ludzi, w zależności od właściwości, można podzielić na trzy grupy. Każdy z nich nazwał w łacińskich liter w kolejności alfabetycznej: A, B i C. grupa A zajęło ludzi, których czerwony krew komórki zawarte w antygenu A, grupa B - osoby z antygenem B w krwinkach czerwonych, a grupy C - ludzie w erytrocytach który nie miał ani antygenu A, ani antygenu B. Jego obserwacje nakreślił w artykule "O właściwościach aglutynacyjnych prawidłowej krwi ludzkiej" (1901).
Na początku XX wieku. w Pradze pracował jako psychiatra Jan Yansky. Szukał przyczyny chorób psychicznych we właściwościach krwi. Z tego powodu nie znalazł, ale stwierdził, że dana osoba nie ma trzech, ale czterech grup krwi. Czwarty jest mniej powszechny niż pierwsze trzy. To Jansky nadał grupom krwi porządkowe oznaczenia cyfr rzymskich: I, II, III, IV. Ta klasyfikacja była bardzo wygodna i została oficjalnie zatwierdzona w 1921 roku.
Obecnie akceptowane są oznaczenia alfabetyczne grup krwi: I (0), II (A), III (B), IV (AB). Po badaniach Landsteinera stało się jasne, dlaczego transfuzja krwi często kończyła się tragicznie: krew dawcy i krew biorcy były niezgodne. Określenie grupy krwi przed każdą transfuzją sprawiło, że ta metoda leczenia była całkowicie bezpieczna.

Korespondent czasopisma "Science and Life". Jaka jest rola leukocytów w ludzkim ciele?

Badacz. W naszym ciele często pojawiają się niewidoczne bitwy. Wkręcasz palec iw ciągu kilku minut leukocyty pędzą do miejsca uszkodzenia. Wchodzą w konflikt z drobnoustrojami, które przeniknęły drzazgami. Palec zaczyna się podnosić. Jest to reakcja ochronna mająca na celu usunięcie ciała obcego - drzazgi. W miejscu splintera powstaje ropa, która składa się ze "zwłok" leukocytów, które zmarły w "bitwie" z infekcją, a także zniszczonych komórek skóry i tłuszczu podskórnego. W końcu ropień pęka, a drzazga jest usuwana wraz z ropą.
Proces ten został po raz pierwszy opisany przez rosyjskiego naukowca Ilya Iljicza Miecznikowa. Odkrył fagocyty, które lekarze nazywają neutrofilami. Można je porównać z oddziałami granicznymi: są we krwi i limfie, a jako pierwsi angażują się w walkę z wrogiem. Za nimi są oryginalni sanitariusze, inny rodzaj leukocytów, pożerają "zwłoki" martwych komórek w bitwie.
W jaki sposób białe krwinki poruszają się w kierunku drobnoustrojów? Na powierzchni leukocytów pojawia się mały guzek - pseudopod. Stopniowo się zwiększa i zaczyna przesuwać otaczające komórki. Leukocyt wydaje się wlewać do niego swoje ciało i po kilkudziesięciu sekundach znajduje się już w nowym miejscu. Tak więc leukocyty przenikają przez ściany naczyń włosowatych do otaczających tkanek i z powrotem do naczynia krwionośnego. Ponadto do przemieszczania leukocytów wykorzystywane są białe krwinki.
W organizmie leukocyty są w ciągłym ruchu - zawsze działają: często walczą ze szkodliwymi mikroorganizmami, ogarniając je. Mikrob znajduje się wewnątrz leukocytów, a proces "trawienia" rozpoczyna się przy pomocy enzymów uwalnianych przez leukocyty. Podobnie, leukocyty oczyszczają organizm z niszczonych komórek - ponieważ w naszym ciele nieustannie zachodzą procesy rodzenia młodych komórek i śmierci starych komórek.
Zdolność do "trawienia" komórek na wiele sposobów zależy od licznych enzymów zawartych w leukocytach. Wyobraź sobie, że organizm dostaje wzbudnicę duru brzusznego - ta bakteria, jak również czynniki sprawcze innych chorób, jest organizmem, którego struktura białek różni się od struktury ludzkich białek. Takie białka nazywane są antygenami.
W odpowiedzi na spożycie antygenu, specyficzne białka - przeciwciała pojawiają się w osoczu krwi ludzkiej. Uczynią nieszkodliwymi kosmitów, wchodząc z nimi w różne reakcje. Przeciwciała przeciwko wielu chorobom zakaźnym pozostają w ludzkim osoczu przez całe życie. Limfocyty stanowią 25-30% całkowitej liczby leukocytów. Są to okrągłe małe komórki. Główna część limfocytu jest zajęta przez jądro pokryte cienką membraną cytoplazmy. Limfocyty "żyją" we krwi, limfie, węzłach chłonnych, śledzionie. To są limfocyty, które są organizatorami naszej odpowiedzi immunologicznej.
Biorąc pod uwagę ważną rolę leukocytów w organizmie, hematolodzy stosują transfuzję u pacjentów. Z krwi za pomocą specjalnych metod izoluje się masę leukocytów. Stężenie leukocytów w nim jest kilkaset razy większe niż we krwi. Masa leukocytów jest bardzo potrzebnym lekiem.
W przypadku niektórych chorób liczba leukocytów we krwi pacjentów zmniejsza się 2-3 razy, co stanowi wielkie zagrożenie dla organizmu. Ten stan nazywa się leukopenią. W ciężkiej leukopenii organizm nie jest w stanie walczyć z różnymi komplikacjami, na przykład zapaleniem płuc. Bez leczenia pacjenci często umierają. Czasami obserwuje się go w leczeniu nowotworów złośliwych. W chwili obecnej, przy pierwszych oznakach leukopenii, pacjentom przepisuje się masę leukocytów, co często pomaga w stabilizacji liczby leukocytów we krwi.

LEUKOCYTARAL FORMULA. HEMOGRAM

Struktura i skład krwi obwodowej charakteryzuje się dość sztywną stałością, elokwentnie charakteryzującą homeostazę organizmu. W tej klinice najczęściej stosowanymi wskaźnikami są wzór leukocytów i hemogram. Wzór leukocytów -ten procent wszystkich rodzajów leukocytów krwi obwodowej. On ;; wygląda tak:

Uwaga:liczby podają odsetek leukocytów. Młode neutrofile (metamielocyty); P - kłute, C - segmentowe neutrofile.

Wartość diagnostyczna wzoru leukocytów jest duża. Na przykład w klinice są takie pojęcia jak przesunięcie formuły leukocytów w lewo i w prawo.Przesunięcie w lewo - pojawienie się dużej liczby leukocytów młodych i jądrowo-jądrowych (głównie neutrofile, shh). Jest obserwowany w przypadku zapalenia, gdy niedostatecznie dojrzałe formy leukocytów są szybko wyrzucane z czerwonego szpiku kostnego w celu realizacji reakcji zapalnej. Przesunięcie w prawo - brak młodych form neutrofili. Występuje, gdy zaburzona jest neutrofilopoeza. Z białaczką, tzw "niewydolność białaczki" (hucus leukemicus),gdy liczba niedojrzałych i dojrzałych form białych krwinek wzrasta jednocześnie przy braku form przejściowych. Zwiększone eozynofile (eozynofilia)obserwuje się w reakcjach alergicznych, inwazji robaków i innych chorób pasożytniczych. Spadek ich liczby występuje w ostrych infekcjach, leczeniu glikokortykosteroidyi adrenokortykotropina.Liczba bazofilów może zostać zwiększona (bazofilia)ze skórną nadwrażliwością bazofilową, astmą oskrzelową i zmniejszeniem procesów zapalnych, po napromieniowaniu, tyreotoksykozie i wielu chorobach krwi.

Hemogram jest bezwzględną zawartością pierwiastków krwi, poza tym na hemogramie znajdują się takie wskaźniki: zawartość retikulocytów; wskaźnik sedymentacji erytrocytów (ESR); zawartość hemoglobiny; hematokryt; jak również formuła leukocytów.Hemogramy bez wzoru leukocytów (patrz wyżej)

Zmiany związane z wiekiem we krwiW posttogennej ontogenezie prawie wszystkie parametry morfologiczne krwi ulegają zasadniczej zmianie. Lekarz każdej specjalności musi znać związane z wiekiem cechy struktury krwi.

Erytrocyty.Liczba noworodków wzrosła do 6-7x10, 2 / l, doWiek 2-tygodniowy osiąga poziom osób dorosłych i zmniejsza się do minimum w trzecim-szóstym miesiącu życia (anemia fizjologiczna).Ostateczna ilość ich treści osiąga okres dojrzewania. Niemowlęta mają anizocytozę i retikulocytoza(zwiększenie liczby retikulocytów). Wraz ze starzeniem się liczba czerwonych krwinek może się zmniejszyć.

Leukocyty.Przy urodzeniu występuje fizjologiczna leukocytoza (do 10-ZOXYU1). Ostateczny poziom wynosi 14 lat. Miej miejsce krzywe fizjologiczne,zmiany w zawartości neutrofili i limfocytów. U noworodków odsetek tych postaci leukocytów jest w przybliżeniu równy ich wartości u dorosłych. Pierwszy krzyżjest zaznaczone w 3-4 dniu życia. W tym czasie wyrównuje się zawartość komórek ze względu na zmniejszenie odsetka neutrofili i wzrost liczby limfocytów. Dalsze zmiany prowadzą do tego, że w wieku 1-2 lat liczba neutrofilów wynosi 25%, a liczba limfocytów wynosi 65%. W ciągu najbliższych 2-3 lat następuje proces odwrotny, a po 4 latach jest drugi krzyż.W wieku 14 lat wskaźniki odpowiadają osobom dorosłym. Wraz ze starzeniem może nastąpić zmniejszenie zarówno bezwzględnej zawartości leukocytów, jak i przesunięć w formule leukocytów (brak młodych form neutrofili, zmniejszenie i brak eozynofilów itp.)

LYMPH

Limfa to produkt płyn śródmiąższowy (śródmiąższowy).Powstaje przez filtrację osocza z naczyń włosowatych i żylaków krwi, który jest promowany przez wysokie ciśnienie hydrostatyczne w przestrzeni śródmiąższowej i różnice w ciśnieniu onkotycznym. Zapewnia to przepływ z osocza krwi do limfy określonej liczby białek powracających z powrotem do płynu limfy.

Limfa składa się z limfa w osoczui elementy w kształcie (rysunek 9.12). Osocze limfy jest podobne pod względem składu do osocza krwi. Kształcie * 1 elementów jest nie większa niż 1% objętości chłonki w procentach niż 95% limfocytów, granulocytów, 5%, 1% monocytów wydzielonego mogą występować erytrocytów, co, jak również obecność;: fibrynogenu i innych czynników krzepnięcia krwi, limfy koagulacji.

Funkcje limfy. 1. Transport, funkcje metaboliczne i troficzne - transport lipidów wchłanianych w jelitach, tworzywach sztucznych i materiałach energetycznych. 2. Redystrybucja płynu w ciele 3. Udział w regulacji produkcji przeciwciał, funkcji ochronnej. 4. Funkcja regulacyjna: jest to kanał do przekazywania informacji immunologicznych, enzymów, hormonów i innych czynników regulacyjnych. 5. Umieść białko z tkanki w krwi i utrzymuj onkotyczne ciśnienie krwi.

Formalne elementy krwi

Formalne elementy krwi

Krew jest płynną tkanką łączną, która składa się z części płynnej - osocze i zawieszone w nim komórki - elementy w kształcie: erytrocyty (czerwone krwinki), leukocyty (białe krwinki), płytki krwi (płytki krwi). W dorosłej ludzkiej krwi tworzą około 40-48%, a osocze - 52-60%.

Krew jest płynną tkanką. Ma czerwony kolor, który jest nadawany przez czerwone krwinki (czerwone krwinki). Realizację podstawowych funkcji krwi zapewnia utrzymanie optymalnej objętości plazmy, pewnego poziomu elementów komórkowych krwi (ryc. 1) i różnych składników plazmy.

Osocze pozbawione fibrynogenu jest nazywane surowicą.

Ryc. 1. Formalne pierwiastki krwi: a - bydło; b - kurczak; 1 - erytrocyty; 2, b - granulocyty eozynofilowe; 3,8,11 - limfocyty: średnie, małe, duże; 4 - płytki krwi; 5.9 - granulocyty obojętnochłonne: segmentowane (dojrzałe), stabnoidalne (młode); 7 - granulocyt zasadochłonny; 10 - monocyt; 12 - jądro erytrocytów; 13 - niesiarczaste białe krwinki; 14 - ziarniste leukocyty

Wszystko jednolite elementy krwi - czerwone krwinki, leukocyty i płytki krwi - powstają w czerwonym szpiku kostnym. Pomimo faktu, że wszystkie komórki krwi są potomkami pojedynczej komórki krwiotwórczej - fibroblastów, pełnią one różne specyficzne funkcje, a jednocześnie wspólne pochodzenie obdarzyło je wspólnymi właściwościami. Tak więc wszystkie komórki krwi, niezależnie od ich specyfiki, uczestniczą w transporcie różnych substancji, pełnią funkcje ochronne i regulacyjne.

Ryc. 2. Skład krwi

Zawartość kształtowanych elementów

Erytrocyty u mężczyzn 4,0 5,0,0 10 12 / l, u kobiet 3,9-4,7 x 10 12 / l; leukocyty 4,0-9,0х 10 9 / l; trombocytów 180-320 x 10 9 / l.

Erytrocyty

Erytrocyty lub czerwone krwinki zostały po raz pierwszy wykryte przez Malpighi we krwi żaby (1661), a Leuvenook (1673) wykazał, że są one również obecne we krwi człowieka i ssaków.

Erytrocyty - denuklearyzowane czerwone krwinki dwukołowe tarczowe. Dzięki tej formie i elastyczności cytoszkieletu erytrocyty mogą transportować dużą liczbę różnych substancji i przenikać przez wąskie naczynia włosowate.

Erytrocyt składa się z podścieliska i półprzepuszczalnej błony.

Głównym składnikiem erytrocytów (do 95% masy) jest hemoglobina, która nadaje krwi czerwony kolor i składa się z białka globiny i hemu zawierającego żelazo. Główną funkcją hemoglobiny i erytrocytów jest transfer tlenu (02) i dwutlenek węgla (C02).

Ludzka krew zawiera około 25 trylionów czerwonych krwinek. Jeśli umieścisz wszystkie czerwone krwinki obok siebie, otrzymasz łańcuch o długości około 200 tysięcy km, który może być pięć razy na całym świecie wokół równika. Jeśli umieścisz wszystkie czerwone krwinki jednej osoby na drugiej, otrzymasz "kolumnę" o wysokości ponad 60 km.

Erytrocyty mają kształt dwuwklęsłej tarczy, z przekrojem przypominającym hantle. Ta forma nie tylko zwiększa powierzchnię komórki, ale także przyczynia się do szybszej i równomiernej dyfuzji gazów przez błonę komórkową. Gdyby miały kształt kuli, odległość od środka komórki do powierzchni zwiększyła się 3-krotnie, a całkowity obszar krwinek czerwonych byłby o 20% mniejszy. Erytrocyty są bardzo elastyczne. Z łatwością przechodzą przez naczynia włosowate, które są dwa razy mniejsze od samej klatki. Całkowita powierzchnia wszystkich erytrocytów sięga 3000 m 2, czyli 1500 razy więcej niż powierzchnia ludzkiego ciała. Takie proporcje powierzchni i objętości przyczyniają się do optymalnej wydajności głównej funkcji erytrocytów - przenoszenia tlenu z płuc do komórek ciała.

W przeciwieństwie do innych przedstawicieli typu chordatu, erytrocyty ssaków są komórkami pozbawionymi jądra. Utrata jądra doprowadziła do zwiększenia liczby enzymów układu oddechowego - hemoglobiny. W erytrocytach wodnych znajduje się około 400 milionów cząsteczek hemoglobiny. Pozbawienie jądra doprowadziło do tego, że erytrocyt zużywa 200 razy mniej tlenu niż jego przedstawiciele jądrowi (erytroblasty i normoblasty).

U mężczyzn krew zawiera średnio 5 × 10 12 / l erytrocytów (5 000 000 w 1 μl), u kobiet około 4,5 × 10 12 / l erytrocytów (4 500 000 w 1 μl).

Zwykle liczba erytrocytów podlega niewielkim wahaniom. Przy różnych chorobach liczba czerwonych krwinek może się zmniejszyć. Taki stan jest nazywany erytropenia i często towarzyszy niedokrwistości lub niedokrwistości. Zwiększa się liczba czerwonych krwinek erytrocytoza.

Hemoliza i jej przyczyny

Hemoliza odnosi się do zerwania błony erytrocytów i uwolnienia hemoglobiny do plazmy, dzięki czemu krew nabiera odcienia lakieru. W warunkach sztucznych hemoliza krwinek czerwonych może być spowodowana przez umieszczenie ich w hipotonicznym roztworze - hemoliza osmotyczna. Dla osób zdrowych granica minimalnej oporności osmotycznej odpowiada roztworowi zawierającemu 0,42-0,48% NaCl, pełna hemoliza (maksymalna granica oporu) występuje w stężeniu 0,30-0,34% NaCl.

Hemoliza może być spowodowana czynnikami chemicznymi (chloroform, eter itd.), Które niszczą membranę erytrocytów, hemoliza chemiczna. Często występuje hemoliza w przypadku zatrucia kwasem octowym. Własność hemolizująca jest opętana przez trucizny niektórych węży - hemoliza biologiczna.

Silne wstrząsanie ampułką z krwią, zniszczenie błony erytrocytów-hemoliza mechaniczna. Może wystąpić u pacjentów z protetyką aparatu zastawkowego serca i naczyń krwionośnych, a czasami pojawia się podczas chodzenia (hemoglobinuria marszu) z powodu uszkodzenia erytrocytów w naczyniach włosowatych stóp.

Jeśli erytrocyty zostaną zamrożone, a następnie ogrzane, nastąpi hemoliza, termiczne. Wreszcie, wraz z transfuzją niezgodnej krwi i rozwojem autoprzeciwciał do erytrocytów hemoliza immunologiczna. Ta ostatnia jest przyczyną niedokrwistości i często towarzyszy jej uwalnianie hemoglobiny i jej pochodnych z moczem (hemoglobinuria).

Wskaźnik sedymentacji erytrocytów (ESR)

Jeśli krew zostanie umieszczona w probówce, po dodaniu substancji zapobiegających jej koagulacji, po pewnym czasie krew zostanie podzielona na dwie warstwy: górna składa się z osocza, a dolna - z pierwiastków, głównie czerwonych krwinek. Na podstawie tych właściwości.

Farreus zasugerował badanie stabilności zawiesinowej erytrocytów, określając szybkość ich sedymentacji we krwi, której koagulacja została wyeliminowana przez wstępne dodanie cytrynianu sodu. Wskaźnik ten nazywano "szybkością sedymentacji erytrocytów (ESR)" lub "reakcją sedymentacji erytrocytów (ESR)".

Wartość ESR zależy od wieku i płci. Zwykle u mężczyzn liczba ta wynosi 6-12 mm na godzinę, dla kobiet 8-15 mm na godzinę, dla starszych osób obu płci wynosi 15-20 mm na godzinę.

Największy wpływ na wartości ESR ma zawartość białka fibrynogen i globuliny: z zwiększenie wzrostu stężenia OB, ponieważ ładunek elektryczny zmniejsza się przez błony komórkowe i są łatwiej „sklejone” ze sobą typu rulonów. ESR wzrasta dramatycznie w czasie ciąży, gdy wzrasta zawartość fibrynogenu w osoczu. To jest fizjologiczny wzrost; zakłada się, że zapewnia on funkcję ochronną organizmu podczas ciąży płodu. Wzrost wartości ESR obserwuje się w przypadku chorób zapalnych, zakaźnych i onkologicznych, a także ze znacznym spadkiem liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość). Zmniejszenie ESR u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 1 roku jest niekorzystnym sygnałem.

Leukocyty

Leukocyty - białe krwinki. Zawierają one jądro, nie mają stałej formy, mają ruchliwość ameboidalną i aktywność sekrecyjną.

U zwierząt zawartość leukocytów we krwi jest około 1000 razy mniejsza niż erytrocytów. W 1 litrze bydła krwi zawiera około (6-10) • 10 września leukocytów uloshadi - (7-12), 9 -10, świnie - (8-16) 10 9 leukocytów. Liczba leukocytów in vivo waha się w szerokich granicach i może być zwiększona po otrzymaniu kanał ciężkiego mięśni pracy w trudnych podrażnienie, ból, itp zwiększenie liczby leukocytów w krwi zwana leukocytozę i zmniejszenie -. Leukopenii.

Istnieje kilka typów białych komórek krwi, w zależności od wielkości, w obecności lub nieobecności ziarna z cytoplazmy, jądro i inne formy, przez obecność zanieczyszczenia w leukocytach cytoplazmie klasyfikuje się granulocytów (ziarnistych) i agranulocyty (nezernistye).

Granulocyty Stanowią one dużą część białych krwinek, a te obejmują neutrofile (wywoływanie kwasem i barwników zasadowych), eozynofile (barwione barwnikami kwasu) oraz BA (zofily barwione barwnikami zasadowymi).

Neutrofile są zdolne do ruchów ameboidalnych, przechodzą przez śródbłonek naczyń włosowatych, aktywnie przemieszczają się do miejsca uszkodzenia lub zapalenia. Fagocytują żywe i martwe mikroorganizmy, a następnie trawią je enzymami. Neutrofile wydzielają białka lizosomalne i produkują interferon.

Eozynofile neutralizować i niszczyć toksyny pochodzenia białkowego, obce białka, kompleksy antygen-przeciwciało. Wytwarzają enzym histaminowy, absorbują i niszczą histaminę. Ich liczba rośnie, gdy różne toksyny dostają się do organizmu.

Bazofile brać udział w reakcjach alergicznych, podkreślając po spotkaniu z alergenem, heparyną i histaminą, które zapobiegają krzepnięciu krwi, rozszerzają naczynia włosowate i sprzyjają resorpcji w stanach zapalnych. Ich liczba zwiększa się wraz z traumą i procesami zapalnymi.

Agranulocyty są podzielone na monocyty i limfocyty.

Monocyty mają wyraźną aktywność fagocytarną i bakteriobójczą w środowisku kwaśnym. Weź udział w tworzeniu odpowiedzi immunologicznej. Ich liczba zwiększa się wraz z procesami zapalnymi.

Limfocyty Realizuj reakcje odporności komórkowej i humoralnej. Zdolne do przeniknięcia do tkanek i powrotu do krwi, żyją przez kilka lat. Są odpowiedzialne za tworzenie swoistej odporności i sprawowanie nadzoru immunologicznego w ciele, zachowanie genetycznej trwałości wewnętrznego środowiska. Na błonie komórkowej limfocytów znajdują się specyficzne obszary - receptory, dzięki którym są aktywowane przez kontakt z obcymi mikroorganizmami i białkami. Syntetyzują ochronne przeciwciała, lizują obce komórki, zapewniają reakcję odrzucenia przeszczepu i pamięć immunologiczną organizmu. Ich liczba zwiększa się wraz z przenikaniem mikroorganizmów do organizmu. W przeciwieństwie do innych leukocytów, limfocyty dojrzewają w czerwonym szpiku kostnym, ale później ulegają różnicowaniu w narządach i tkankach limfoidalnych. Niektóre limfocyty różnicują się w grasicy (grasicy) i dlatego nazywane są limfocytami T.

komórki T wytwarza się w szpiku kostnym, i wprowadzić grasicy, aby móc przejść różnicowanie i osiedlenie się do węzłów chłonnych, śledziony i krążą we krwi. Istnieje kilka rodzajów komórek T T pomocniczych (Assistant), które wchodzą w interakcje z komórkami B przez przekształcenie ich w komórki plazmatyczne, które syntetyzują przeciwciała i gamma globuliny; Supresorów T (GNĘBICIELE), które powstrzymują nadmierną reakcję limfocytów B i utrzymuje w określonym stosunku różnych form i limfocyty T (zabójcy) killsry, które współdziałają z komórek obcych i niszczy je, tworząc w komórkowej odpowiedzi immunologicznej.

Limfocyty B są wytwarzane w szpiku kostnym, ale ssaków ulegają różnicowaniu w tkance limfatycznej z jelitem, w Palatine migdałków i gardła. Przy spotkaniu z antygenem są aktywowane limfocyty B do migracji do śledziony, węzłów chłonnych, gdzie przetwarzane i namnażają się w komórki plazmatyczne, które wytwarzają przeciwciała, jak i gamma-globuliny.

Zero limfocytów nie ulega różnicowaniu w narządach układu odpornościowego, ale w razie potrzeby można je przekształcić w limfocyty B i T.

Liczba limfocytów wzrasta wraz z przenikaniem mikroorganizmów do organizmu.

Procentowy stosunek poszczególnych postaci leukocytów krwi jest nazywany wzór leukocytów, lub leikogrammoy.

Utrzymywanie stałości formuły leukocytów we krwi obwodowej wynika z interakcji ciągłego dojrzewania i niszczenia leukocytów.

Żywotność leukocytów waha się od kilku godzin do kilku dni, z wyjątkiem limfocytów, z których część żyje przez kilka lat.

Płytki krwi

Płytki krwi - małe płytki krwi. Po utworzeniu w czerwonym szpiku kostnym dostają się do krwiobiegu. Płytki krwi mają ruchliwość, aktywność fagocytarną, biorą udział w reakcjach immunologicznych. Niszcząc, płytki krwi wydzielają składniki układu krzepnięcia krwi, uczestniczą w krzepnięciu krwi, powracają skrzepy i tworzą lizę utworzonej fibryny. Regulują one także funkcję angiotroficzną z powodu czynnika wzrostu w nich. Pod wpływem tego czynnika zwiększa się proliferacja komórek śródbłonka i mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Płytki krwi mają zdolność przylegania (przylegania) i agregacji (zdolność do klejenia).

Płytki krwi tworzą się i rozwijają w czerwonym szpiku kostnym. Ich średnia długość życia wynosi 8 dni, a następnie są niszczone w śledzionie. Liczba tych komórek wzrasta wraz z urazami i uszkodzeniami naczyń.

W 1 litrze krwi koń zawiera do 500 • 109 płytek krwi, u bydła - 600 • 10 9, u świń - 300 • 10 9 płytek krwi.

Stałe krwi

Podstawowe stałe krwi

Krew jako ciekła tkanka ciała charakteryzuje się zbiorem stałych, które można podzielić na miękkie i twarde.

Stałe miękkie (plastyczne) mogą zmieniać swoją wartość ze stałego poziomu w szerokich granicach bez znaczących zmian w życiowej aktywności komórek i funkcji organizmu. Miękkie stałe krwi obejmują: ilość krwi krążącej, stosunek objętości plazmy i elementów kształtowanych, liczbę ukształtowanych elementów, ilość hemoglobiny, szybkość sedymentacji erytrocytów, lepkość krwi, względną gęstość krwi,

Ilość krwi krążącej w naczyniach

Całkowita ilość krwi w organizmie wynosi 6-8% masy ciała (4-6 litrów), około połowa krążących w stanie spoczynkowym ciała, druga połowa - 45-50% znajduje się w depot (w wątrobie - 20%, w śledzionie - 16%, w naczyniach skóry - 10%).

Stosunek objętości osocza krwi i utworzonych pierwiastków określa się przez odwirowanie krwi w analizatorze hematokrytu. W normalnych warunkach stosunek ten wynosi 45% elementów formy i 55% plazmy. Ta wartość u zdrowego człowieka może ulegać znaczącym i trwałym zmianom tylko wtedy, gdy dostosowuje się do dużych wysokości. Płynna część krwi (osocza), pozbawiona fibrynogenu, nazywana jest surowicą.

Szybkość sedymentacji erytrocytów

U mężczyzn, -2-10 mm / h, u kobiet - 2-15 mm / h. Szybkość sedymentacji erytrocytów zależy od wielu czynników: liczby erytrocytów, ich cech morfologicznych, wielkości ładunku, zdolności do aglomeracji (agregacji), składu białka w osoczu. Na szybkość sedymentacji erytrocytów ma wpływ stan fizjologiczny organizmu. Na przykład w czasie ciąży, procesów zapalnych, stresów emocjonalnych i innych stanów wzrasta szybkość sedymentacji erytrocytów.

Lepkość krwi

Jest to spowodowane obecnością białek i erytrocytów. Lepkość pełnej krwi wynosi 5, jeśli lepkość wody wynosi 1, a lepkość w osoczu 1,7-2,2.

Ciężar właściwy (gęstość względna) krwi

Zależy od zawartości uformowanych pierwiastków, białek i lipidów. Ciężar właściwy krwi pełnej wynosi 1050, osocze - 1,025-1,034.

Sztywne stałe

Ich oscylacja jest dopuszczalna w bardzo małych zakresach, ponieważ odchylenie od nieistotnych wartości prowadzi do zakłócenia funkcji życiowych komórek lub funkcji całego organizmu. Twarde stałe obejmują stałość jonowej kompozycji krwi, ilość białka w osoczu, ciśnienie osmotyczne krwi, ilość glukozy we krwi, ilość tlenu i dwutlenku węgla we krwi, równowagę kwasowo-zasadową.

Niezmienność składu krwi jonowej

Całkowita liczba nieorganicznych substancji w osoczu krwi wynosi około 0,9%. Substancje te obejmują: kationy (sód, potas, wapń, magnez) i aniony (chlor, HPO4, HCO3 - ). Zawartość kationów jest bardziej rygorystyczna niż zawartość anionów.

Ilość białek w osoczu

  • stworzyć oncotic ciśnienie krwi, od którego zależy wymiana wody między krwią i płynem międzykomórkowym;
  • określić lepkość krwi, która wpływa na hydrostatyczne ciśnienie krwi;
  • brać udział w procesie fibrynogenu krzepnięcia krwi i globuliny;
  • stosunek albumin i globulin wpływa na wartość ESR;
  • są ważnymi składnikami funkcji ochronnej krwi (gamma globulin);
  • brać udział w transporcie produktów przemiany materii, tłuszczów, hormonów, witamin, soli metali ciężkich;
  • są niezbędną rezerwą do budowy białek tkankowych;
  • uczestniczyć w utrzymywaniu równowagi kwasowo-zasadowej, pełniąc funkcje buforowe.

Całkowita liczba białek w osoczu wynosi 7-8%. Białka osocza różnią się swoją strukturą i właściwościami funkcjonalnymi. Są podzielone na trzy grupy: albuminy (4,5%), globuliny (1,7-3,5%) i fibrynogen (0,2-0,4%).

Osmotyczne ciśnienie krwi

Przez ciśnienie osmotyczne rozumie się siłę, z którą substancja rozpuszczona zatrzymuje lub przyciąga rozpuszczalnik. Siła ta, która powoduje ruch rozpuszczalnika przez półprzepuszczalną membranę z mniej stężonego roztworu do bardziej stężonego.

Osmotyczne ciśnienie krwi wynosi 7,6 atm. Zależy od zawartości soli i wody w osoczu krwi i zapewnia jego utrzymanie na fizjologicznie niezbędnym poziomie stężenia różnych substancji rozpuszczonych w płynnych mediach ciała. Ciśnienie osmotyczne sprzyja dystrybucji wody między tkankami, komórkami i krwią.

Roztwory, których ciśnienie osmotyczne jest równe ciśnieniu osmotycznemu komórek nazywa się izotonicznym i nie powodują zmiany w objętości komórek. Roztwory, których ciśnienie osmotyczne jest wyższe niż ciśnienie osmotyczne komórek, nazywane są hipertonicznymi. Powodują one marszczenie się komórek w wyniku przeniesienia pewnej ilości wody z komórek do roztworu. Roztwory o niższym ciśnieniu osmotycznym nazywane są hipotonicznymi. Powodują wzrost objętości komórki w wyniku przejścia wody z roztworu do komórki.

Niewielkie zmiany w składzie soli w osoczu krwi mogą być szkodliwe dla komórek organizmu, a przede wszystkim samych komórek krwi w wyniku zmian ciśnienia osmotycznego.

Częścią ciśnienia osmotycznego wytwarzanego przez białka osocza jest ciśnienie onkotyczne, którego wartość wynosi 0,03-0,04 atm., Lub 25-30 mm Hg. Presja onkotyczna jest czynnikiem ułatwiającym przepływ wody z tkanek do krwioobiegu. Wraz ze spadkiem wartości onkotycznego ciśnienia krwi woda pozostawia naczynia w przestrzeni śródmiąższowej i prowadzi do obrzęku tkanek.

Ilość glukozy we krwi w normie wynosi 3,3-5,5 mmol / l.

Zawartość tlenu i dwutlenku węgla we krwi

Krew tętnicza zawiera 18-20% objętościowych tlenu i 50-52% objętościowych dwutlenku węgla, w krwi żylnej tlenu 12% objętościowych i dwutlenku węgla o 55-58% objętościowych.

PH krwi

Aktywna regulacja krwi jest powodowana przez stosunek jonów wodorowych i wodorotlenowych i jest sztywną stałą. Aby ocenić czynną reakcję krwi, należy użyć pH 7,36 (w krwi tętniczej 7,4, w krwi żylnej - 7,35). Zwiększenie stężenia jonów wodorowych prowadzi do przesunięcia reakcji krwi na kwaśną stronę i nazywane jest kwasicą. Wzrost stężenia jonów wodorowych i wzrost stężenia jonów hydroksylowych (OH) prowadzi do przesunięcia reakcji na stronę alkaliczną i nazywa się zasadowica.

Zamknięcie stałych krwi na pewnym poziomie odbywa się na zasadzie samoregulacji, którą osiąga się przez tworzenie odpowiednich układów funkcjonalnych.

Formalne elementy krwi

Spis treści

Skład krwi

Krew składa się z dwóch głównych składników - osocza i zawieszonych w niej elementy w kształcie. W dorosłej ludzkiej krwi tworzą około 40-48%, a osocze - 52-60%. Związek ten ma nazwę - numer hematokrytu (od greckiej haima - krew, kritos - wskaźnik).

W osoczu krwi znajduje się woda i rozpuszczone w niej substancje - białka i inne związki organiczne i mineralne. Główne białka w osoczu to albuminy, globuliny i fibrynogen. Ponad 90% plazmy stanowi woda. Chlorek sodu, węglan sodu i niektóre inne sole nieorganiczne stanowią około 1%. Pozostałą kwotę stanowi białko (około 7%), cukier winogronowy (około 0,1%) i bardzo małe ilości wielu innych substancji. Zawarte w plazmie i gazach, w szczególności w tlenie i dwutlenku węgla. W osoczu krwi rozpuszczają się składniki odżywcze (w szczególności glukoza i lipidy), hormony, witaminy, enzymy oraz produkty pośrednie i końcowe metabolizmu, a także jony nieorganiczne.

Formalne elementy krwi są prezentowane erytrocyty, trombocyty i leukocyty:

  • Czerwone krwinki (erytrocyty) - najliczniejszy z ukształtowanych elementów. Dojrzałe czerwone krwinki nie zawierają jądra i mają postać dwuwklęsłych dysków, krążą one przez 120 dni i są niszczone w wątrobie i śledzionie. W erytrocytach zawiera białko zawierające żelazo - hemoglobinę, która zapewnia główną funkcję erytrocytów - transport gazów, przede wszystkim - tlenu. To hemoglobina nadaje krwi czerwony kolor. W płucach hemoglobina wiąże tlen, oksyhemoglobina, ma jasnoczerwony kolor. W tkankach tlen uwalnia się z wiązania, ponownie tworzy się hemoglobina, a krew ciemnieje. Oprócz tlenu hemoglobina w postaci carbogemoglobiny przenosi się z tkanek na światło i niewielkie ilości dwutlenku węgla.
  • Płyty krwi (płytki krwi) są cytoplazmatycznymi fragmentami gigantycznych komórek megamycariocytów szpiku kostnego zamkniętych w błonie komórkowej. Wraz z białkami osocza krwi (na przykład fibrynogenu) zapewniają koagulację krwi wypływającej z uszkodzonego naczynia, co prowadzi do zatrzymania krwawienia, a tym samym chroni organizm przed zagrażającą życiu utratą krwi.
  • Białe krwinki (leukocyty) są częścią układu odpornościowego organizmu. Wszystkie z nich są zdolne do opuszczenia krwiobiegu w tkance. Główną funkcją leukocytów jest ochrona. Biorą udział w reakcjach immunologicznych, wytwarzają przeciwciała i wiążą i niszczą szkodliwe czynniki. Zwykle leukocyty we krwi są znacznie mniejsze niż inne jednolite elementy.

Krew odnosi się do szybko odnawiających się tkanek. Fizjologiczna regeneracja krwinek odbywa się z powodu niszczenia starych komórek i powstawania nowych hematopoezy. Najważniejszym z nich jest szpik kostny u ludzi i innych ssaków. U ludzi, czerwonych lub krwiotwórczych, szpik kostny znajduje się głównie w kościach miednicy i długich rurowych kościach.

Ludzka krew

Średnia ilość krwi w ciele dorosłego wynosi 6-8% całkowitej masy lub 65-80 ml krwi na 1 kg masy ciała, a w ciele dziecka - 8-9%. Oznacza to, że średnia objętość krwi u dorosłego mężczyzny wynosi 5000-6000 ml. Naruszenie całkowitej objętości krwi w kierunku zmniejszenia nazywa się hipowolemią, wzrost objętości krwi w porównaniu z normą to hiperwolemia.

Funkcje

Krew, która nieustannie krąży w zamkniętym układzie naczyń krwionośnych, pełni różne funkcje w ciele:

  1. transport (składnik odżywczy) - dostarcza składniki odżywcze i tlen do komórek tkankowych;
    • Czasami transfer tlenu z płuc do tkanek i dwutlenku węgla z tkanek do płuc jest oddzielnie oznaczony jako oddechowy funkcja;
  2. wydalniczy - usuwa niepotrzebne produkty przemiany materii z tkanek.
  3. termoregulator - reguluje temperaturę ciała, przenosi ciepło;
  4. humoralny - łączy różne organy i systemy, niosąc substancje sygnalizacyjne, które się w nich znajdują.
  5. ochronny - Komórki krwi aktywnie uczestniczą w walce z obcymi mikroorganizmami.

Po części, funkcja transportu w ciele jest również wykonywana przez limfę i płyn międzykomórkowy.

Normalne wskaźniki kliniczne

Krew każdej osoby charakteryzuje się pewnymi pewnymi wskaźnikami, których wartości powinny znajdować się w pewnych granicach fizjologicznych - aby spełnić normę warunkową. Szczególne znaczenie ma to, że pojęcie normy nie jest absolutne i nie ma wyraźnych granic, a normalne wskaźniki często różnią się znacznie dla osób różnych płci i grup wiekowych.

Poniższe to tylko niektóre z przeciętnych laboratoryjnych badań krwi zdrowy dorosły.

Aby uzyskać więcej informacji,Kliniczny test krwi.

  • Zawartość hemoglobiny: mężczyźni 130-170 g / l, kobiety 120-150 g / l.
  • Liczba krwinek czerwonych: mężczyźni 4,0-5,1 ∙ 10 12 / l, kobiety 3,7-4,7 ∙ 10 12 / l.
  • Indeks barw: 0,85-1,05.
  • Zawartość retikulocytów: 0,5-1,5%.
  • Liczba leukocytów: 4,0-8,8 ∙ 10 9 / l.
  • Wzór leukocytów - stosunek procentowy różnych typów leukocytów.
    • granulocyty zasadochłonne: 0-1%;
    • granulocyty eozynofilowe: 0,5-5%;
    • granulocyty obojętnochłonne:
młody: 0-1%; dźgnięcie: 2-6%; segment-jądro: 50-70%;
    • limfocyty: 19-37;
    • monocyty: 3-9%.
  • Liczba płytek: 180-320 ∙ 10 9 / l.
  • Hematokryt: mężczyźni 0,40-0,50, kobiety 0,36-0,46.
  • Szybkość sedymentacji erytrocytów: mężczyźni 1-10 mm / h, kobiety 2-15 mm / h.

Odchylenie od normy może wskazywać na jeden lub inny obecny proces patologiczny i często jest ważne dla dokładnej diagnozy.

Poprzedni Artykuł

Czerwona księga